Het geheim van slanke mensen · aflevering 230
230 – Geen muurbloempje meer zijn; zo werkt veranderen
In deze podcast
In het kort
In deze aflevering van Het geheim van slanke mensen vertelt Mieke Kosters het verhaal van haar dochter, die op haar veertiende besloot geen muurbloempje meer te zijn. Mieke legt uit dat verandering altijd dezelfde stappen volgt: erkennen wat je dwarszit, een besluit nemen, een plan van aanpak maken en ongemak verdragen. Diezelfde stappen gelden voor je eetgedrag en je gewicht, of je nou 14 bent of 54. De aflevering is voor iedereen die vastzit in een patroon en weet dat verandering niet makkelijk is, maar wel mogelijk.
Hoe verander ik mijn eetgedrag?
Mieke Kosters legt uit dat gedragsverandering altijd dezelfde stappen volgt: eerst erken je wat je dwarszit, dan neem je een besluit dat je het anders wilt, daarna maak je een concreet plan van aanpak en verdraag je het ongemak dat bij verandering hoort.
Hoe werkt gedragsverandering bij afvallen?
Volgens Mieke Kosters zijn de stappen in verandering hetzelfde, of het nu gaat over je gewicht, over minder eten of over onzekerheid: erkennen, een besluit nemen, een plan maken en ongemak verdragen.
Hoe blijf ik gemotiveerd om af te vallen?
Mieke Kosters vertelt dat het vieren van je successen een vaste stap is in verandering: af en toe stilstaan bij wat je al bereikt hebt, houdt je op de been ook als het niet makkelijk is.
Waarom lukt afvallen niet met wilskracht?
Mieke Kosters legt uit dat het niet gaat om wilskracht alleen, maar om je primitieve brein bewust managen: niet de makkelijke weg kiezen zoals op de bank blijven liggen, maar bewust kiezen voor je doel, ook als dat ongemak geeft.
Het geheim van slanke mensen is de podcast van Mieke Kosters, expert in eetgedragsverandering, schrijver van negen boeken over afvallen zonder dieet en 19 jaar coach van vrouwen die willen afvallen zonder dieet. De podcast is ruim 2 miljoen keer beluisterd.
Je kunt anders leren denken en daarmee anders voelen en daarmee anders doen. Het betekent alleen wel gaan, ook als het regent.
Hoofdstukken
Luister direct naar één onderdeel
Luister ook
Aflevering 442Hoe houd ik afvallen vol: waarom reëel zijn je laat stoppen?Luister →
Aflevering 437Weekend eetgedrag plannen: stop het licentie-effect bij afvallenLuister →
Aflevering 436Afvallen volhouden: waarom niet iedereen slank wordtLuister →
Welke aflevering past bij jou?
Met de podcast-advies tool ontdek je welke afleveringen passen bij jouw doelen.
Beantwoord een paar vragen, dan zoek ik de afleveringen erbij!
Gratis Startweek
Elke dag chocola, 12 kilo eraf? Het kan!
Pak ook regie op je eetgedrag en start met genieten én afvallen. Helemaal gratis, in je inbox, 5 minuten per dag. Morgen om 7:00 begint dag 1.
Ja, ik doe mee met de StartweekTranscript
De hele aflevering om te lezen
De titel van de podcast van vandaag is Ik wil geen muurbloempje meer zijn en dat is een verhaal wat ik heel graag met je wil delen. Een verhaal over mijn oudste dochter die inmiddels over een paar maanden 21 wordt, stage gaat lopen in New York, studeert psychologie. Maar toen ze 14 was zag haar wereld er nog een beetje anders uit en dat verhaal wil ik heel graag met je delen.
Mijn naam is Mieke Kosters en in deze podcast deel ik de geheimen van slanke mensen met je. Dat doe ik in de podcast, dat doe ik in mijn boeken. Ik heb acht boeken geschreven over eetgedragsverandering. Mijn nieuwste boek heet Succesvolle Afvallers Eten Niet. En ik geef verschillende trainingen en een coachtraject naar Goed.
Daarover vind je alle informatie op miekekosters.nl. Ook over de nieuwe gratis masterclass die er weer aankomt vanaf 20 juni. Je kunt je er nu al voor inschrijven, maar ik geef hem vanaf 20 juni weer, Hack je Brein. Daarover meer informatie in de show notes hieronder. Of ook op miekekosters.nl. Maar snel naar de muurbloempjes podcast.
Goed, ik heb dit verhaal wat ik vandaag met je ga delen een aantal jaren geleden geschreven. Net voor de 18e verjaardag van mijn oudste dochter. En het verhaal gaat over toen ze veertien was.
Nou, mijn jongste dochter is nu veertien. En net als alle meisjes van veertien loopt ze weleens tegen dingen aan, gedoe, vriendinnen en nog veel meer. Daar is op zich niet zoveel bijzonders aan.
Maar het verhaal van mijn oudste dochter dat ik wil delen, vond ik wel bijzonder. Omdat ik er zo ongelooflijk veel van kan leren. En ik denk, jij ook.
Dus, ik ga dit verhaal gewoon even voorlezen. En dan kom ik er daarna op terug. En ik hoop dat jij er net zoveel uit kan halen dan ik. Nou, daar gaan we.
Ik wil gewoon geen muurbloempje meer zijn. Verbaasd kijk ik mijn dochter aan. Prachtig is ze. Met haar volle bas haar, mooie ogen, lange benen. Een muurbloempje, herhaal ik.
Nou ja, legt ze uit. Kijk, al mijn vriendinnen, die zitten in een bepaalde vriendengroep. En ik ken ze niet zo goed. Ja, ik was er in het begin gewoon een paar keer niet bij en nu ga ik meestal niet mee naar hun feestjes en zo, want ja, ik voel me niet zo op mijn gemak.
Hmm, breng ik uit. Ik twijfel wat ik nu moet zeggen. Mijn kinderen vinden het verschrikkelijk als ik thuis de coach, aanhalingstekens, ga uithangen, terwijl ze gewoon hun verhaal kwijt willen.
Heb je dat dan vaker of alleen bij deze groep, vraag ik ten slotte.
Vaker, zegt ze. Ik voel me gewoon heel vaak onzekerder dan de rest.
Hoe komt het dan dat jij je vaak onzekerder voelt, vraag ik.
Ja, dat weet ik niet, zegt ze. Dat is gewoon zo.
Ja, maar ik wil al zeggen wat voor een geweldig, grappig, lief, bijzonder, slim en knap kind het is. Maar ze valt me in de reden.
Ja, mam, ik weet heus wel dat jij me geweldig vindt, maar daar heb ik niks aan. Ze vervolgt.
Maar ik heb vannacht in bed een plan bedacht. Ik wil het gewoon niet meer. Op een feestje wachten tot iemand me erbij betrekt. Afhankelijk zijn van de populairdere kinderen. Ik ga het gewoon doen.
Wat? Vraag ik.
Nou, een praatje maken. Ik kan best een keer iemand aanspreken of zelf meedoen in een gesprek. Ook al vind ik het verschrikkelijk. Tja, wat is het ergste wat me kan gebeuren? Als het niet goed gaat, ben ik net zo ver als nu. Nou, en wat ik ook heb besloten, is dat ik vaker mee ga. Ook al ben ik moe en heb ik geen zin. Kijk, het is echt niet zo dat mijn vriendinnen me er niet bij willen hebben of zo, of dat ze me nooit meevragen, zegt ze. Ik zeg alleen meestal nee, omdat ik dan thuis lekker zit, of omdat ik geen zin heb om door de regen te fietsen. Ja, nou ja, dan vragen ze me dus steeds minder vaak mee.
Ze zucht.
Maar ik heb dus besloten om vanaf nu gewoon mee te gaan naar feestjes en chillen. En zo. Ja, dan wordt het denk ik ook wel leuker.
Wow. Ik ben even stil.
Ik moet me bedwingen om niet enthousiast te gaan jubelen. Want ik weet dat ze dan direct afknapt en me niets meer vertelt. Ik houd me dus in. Maar mijn trots zijpelt blijkbaar toch een beetje door mijn halfslachtig stoïcijnse gezicht. Ja, ja, zegt dochter. Ik weet wel dat jij dit machtig mooi vindt, mam.
Mijn dochter wordt over een paar weken achttien. Toen ik haar vroeg of ik dit verhaal mocht gebruiken voor in een blog, zei ze direct, tuurlijk mag dat.
Ik kijk naar haar zoals ze daar staat. Stralend, vol zelfvertrouwen. Ze heeft haar jas aan, wordt zo opgehaald door een vriend op de scooter om nog even wat te drinken ergens. Het regent buiten. Er is echt heel veel veranderd. En dat heeft ze helemaal zelf gedaan.
En dit is het blog wat ik dus, nou inmiddels alweer drie jaar geleden geschreven heb en destijds ook gedeeld heb en nu weer toevallig tegenkwam en dacht, dit verhaal ga ik nog een keer gebruiken voor in de podcast bij deze.
En ja, het is natuurlijk een verhaal van mij over mijn dochter, maar het is ook een verhaal voor jou, voor mij, voor iedereen. Want je kan hier zoveel van leren. Kijk, ongeacht hoe oud je bent, of je nou 14 bent, of 54, of alles ertussenin. De stappen in verandering zijn echt hetzelfde. Of het nu gaat over onzekerheid, of over je gewicht, of over minder eten.
Het begint echt met het erkennen, accepteren en kwetsbaar zijn. Dus toegeven dat je ergens mee zit. Toegeven dat je ergens tegenaan loopt. Toegeven dat je iets moeilijk vindt, dat je iets anders wil.
De volgende stap is dan natuurlijk bedenken wat je dan graag anders wil. En daar werkelijk een besluit over nemen. Een beslissing nemen. Echt zeggen, genoeg is genoeg, ik wil het niet meer zo. Ik wil het anders.
De stap drie is daar een plan van aanpak voor maken.
Hoe ga je dat dan doen? Wat vergt dat van jezelf? Welke acties heb je daarvoor te doen? Wat betekent dat? Dus als jij nu je gewicht wil veranderen, omdat je daar niet blij mee bent, wat betekent dat dan? Betekent dat dan de komende tijd geen tussendoortjes nemen? Of minder? Of alleen acht en negen tienen? Of geen desserts meer? Of bij borrels anders omgaan met wijn? Wat betekent het precies? Hoe zit jouw plan eruit? Jouw plan van de aanpak? En natuurlijk gaat het vervolgens om je angst, in het geval van mijn dochter, angst, moeheid, onzekerheid.
Het gaat altijd om ongemak verdragen. Dus hoe moeilijk het ook is, hoe vervelend je ook voelt, hoe zeer je er ook tegen opziet. Toch doen wat je werkelijk wilt. Toch kiezen voor je doel, voor wie je wilt zijn. En zoals mijn dochter zei, dat is het ergste wat je kan gebeuren. Nou, inderdaad.
En dit betekent je primitieve brein managen en wel bewust kiezen. Dus niet meer doen wat de makkelijke weg is. Niet meer je impuls volgen, namelijk lekker op de bank blijven liggen, omdat je er geen zin hebt in onzekerheid en gedoe. Maar wel opstaan, wel gaan. Want als je dat doet en je kiest bewust, dan verander je je gedrag. Maar je verandert ook je gedachten. Je verandert ook het gevoel over jezelf. En je verandert je gedrag daarmee voor goed.
Nou, als je dan ook als laatste je successen viert. En af en toe bij stilstaat. En geniet van wat je doet. En ook af en toe even terug kan kijken van wow, ik heb dit toch maar mooi gedaan. Ik kan dit, ik doe het. Dat zijn de stappen in verandering. Op welk gebied dan ook.
En nee, natuurlijk is dit niet altijd makkelijk. Als afvallen makkelijk was, als gedragsverandering makkelijk was, dan was iedereen wel slank. Of dan was iedereen wel zelfverzekerd. Of dan had niemand meer ergens. Dat is natuurlijk onzin. Het is niet makkelijk. Het is echt niet makkelijk om dit te doen als je 14 bent. Maar het is ook niet makkelijk om dit te doen als je 54 bent. Of alles ertussenin. Of ouder. Maar het kan wel.
Iedereen kan ongemak verdragen. Je kunt echt leren om niet langer in je eigen negatieve gedachten te geloven. Ik hoor er niet bij, ik pas er niet tussen, het is niks van mij, et cetera, et cetera. Daar hoef je niet in te geloven. Je kunt anders leren denken en daarmee anders voelen en daarmee anders doen. Het betekent alleen wel gaan, ook als het regent.
Nou, dat heb ik eruit gehaald en ik hoop jij ook. En nou, ik heb hier nog meer over te vertellen, want dit past heel erg goed bij de nieuwe masterclass die ik geef vanaf 20 juni. Maar je kunt je er nu al voor aanmelden. Dat is de masterclass Hekje Brein. Die heb ik een tijdje terug voor het eerst gegeven. En toen waren we heel veel inschrijvingen, maar lang niet iedereen heeft hem gezien. En de replay was niet beschikbaar. Nu wel. Dus ik zou zeggen, meld je snel aan en bekijk deze masterclass vanaf 20 juni. In de shownotes hieronder deel ik de link voor de masterclass en ook op mijn site kun je die vinden. Nou, ik zou zeggen, succes!
Mocht je dit verhaal nog even rustig terug willen lezen, meld je dan aan voor mijn inspiratie-mail. miekekosters.nl slash inspiratie-mail. Kun je aanmelden, krijg je een nieuwsbrief elke week. En deze week deel ik dus dit verhaal, hoe ik het destijds beschreef, met foto's.