242 – Nieuwsgierigheid is het code woord voor regie

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Terug uit vakantie in Spanje

Nou, zoals ik al zei, ik ben benieuwd hoe het met jouw vakantie is gegaan. Ik ben gister teruggekomen in de regen uit Spanje, waar het heel warm was. Ik heb echt een hele lekkere vakantie gehad. Ik heb net een e-mail gemaakt met wat vakantiefoto's erin. Als je lid bent van mijn inspiratiemail, krijg je die. Maar ik heb dus echt een hele fijne vakantie gehad, met regie. Jawel, het ging hartstikke lekker deze vakantie. Grote gedeeltes. Ik was ook best benieuwd naar de weegschaal toen ik terugkwam. Want, ja, hoe was dat? Was ik aangekomen of niet? Ik had wel een idee. Ik dacht dat ik niks was aangekomen, niks was afgevallen. En dat klopte ook. Nou ja, en dat vind ik hartstikke leuk. Dat was ook mijn doel.

Genieten van eten en drinken zonder overeten

Ik heb echt enorm genoten. Van lekker eten, maar ook van mijn keuzes. We zijn bijna elke dag uit eten gegaan. Of het nou lunch of avondeten was. Ik heb echt heel regelmatig wijn gedronken, geborreld. Maar niet elke dag. Vergeleken met vroeger is dat anders. Dus ook niet meer als we gewoon thuis waren. Dus mijn man en ik samen, met z'n tweeën bijvoorbeeld ook niet. Wel als we vrienden waren of als we bij andere mensen waren of in een restaurant. Maar dat scheelde best veel.

Geen extra lekkers in huis halen als tip

We hadden ook, wat ik vaker noem als tip om op gewicht te blijven in de vakantie, is niet extra dingen in huis halen. Als je toch al vaker uit eten gaat, als je toch al geniet als je buiten de deur gaat eten, of als je vaker ijsjes neemt of andere lekkere dingen, om dan niet ook nog eens een keer je hele huis vol te stoppen met lekkere dingen. Want dan wordt het steeds ingewikkelder.

Nou, dat hadden wij niet. Wij zaten daar in een huis en we hadden geen chocola, of heel veel extra dingen in huis. Wel wat borrelhapjes en ijsjes. Maar goed, dat was eigenlijk prima. Elke dag heb ik wel een ijsje gegeten. Maar als we gingen borrelen met borrelhapjes, nou kon ik prima af en toe zo'n manchego taartje nemen. Of van die gepofte mais, vind ik ook lekker. Maar zonder overeten. Dus dat ging eigenlijk hartstikke goed.

Bewegen en Spaanse les liepen niet volgens plan

Wat bij mij niet zo goed is gegaan is het bewegen. Ik had echt als doel, als plan om elke dag te sporten of te bewegen. Sport is een beetje een groot woord. Maar ik wilde in ieder geval, wij zaten op een berg. Naar beneden lopen, naar de zee. Daar even hard lopen. Heel kort hoor. En dan zwemmen. Dat was eigenlijk mijn plan. En dat heb ik in het begin nog wel een beetje gedaan. Maar op een gegeven moment lukte dat eigenlijk niet meer. Voor mij lukte het niet meer. Haha, nou zeg ik het zelf. En dan trap ik erin. Want het lukt niet, bestaat niet, je doet het niet. Nou, dat klopt. Daarna heb ik het niet meer gedaan.

Want wij hadden ook een week Spaanse les. Heel leuk was dat, moet ik eerlijk zeggen. Ik vond het super lachen. Omdat we vaker naar Spanje gingen, dacht ik. Nou, laten we ook Spaanse les nemen in de vakantie. Dus we moesten elke ochtend vroeg naar de Spaanse lesschool. En ja, als ik dan wilde bewegen. Dan had ik daar nog veel eerder moeten opstaan. Omdat het 's middags echt te warm was. En dat had ik er gewoon niet voor over, punt. Dus dat heb ik niet gedaan. Ja, dat is zoals het is.

Zichzelf niet dwars zitten ondanks afwijken van plan

Dus bij mij ging niet alles volgens plan. Maar ik heb ervoor gekozen me daar niet door dwars te laten zitten. Ik voelde me echt hartstikke goed deze vakantie. Ook in bikini. Ik was lekker boeken aan het lezen. We hebben heel veel spelletjes gedaan. We hebben fantastische hikes gemaakt.

Armbandjes uit de Zomerchallenge als motivatie

Ik had heel erg veel aan mijn armbandjes. Nou, die heb ik ook op de foto gezet voor in de mail. Maar voor iedereen die meedoet met de Zomerchallenge, die weet wel waar ik het over heb. Want dat was een van de eerste opdrachten in de Zomerchallenge Secret Podcast: om een armbandje te kiezen die symbool staat voor wie je wilt zijn deze zomer of deze vakantie. Nou, voor mij werkte dat super goed. Iedere keer als ik ernaar keek, herinnerde ik mezelf aan mijn doel. En gaf me dat echt een boost.

Nou, als je nou zegt: goh, leuk hè, maar je doet nog niet mee met de Zomerchallenge. Nou, wat ik al eerder zei: het kan nog wel. Dus meld je dan voor 18 augustus aan. Of op 18 augustus kan het ook nog. Daarna kan het echt niet meer. Dan weet je precies wat ik bedoel met die armbandjes. En zul je ook zelf ervaren hoe simpel soms een actie kan zijn. En hoe effectief dat kan werken. Dus nou ja, goed, dat is even een kleine sidestep.

Hoofdvraag: omgaan met afwijken van je plan

Bottomline voor mij is dus dat ik een heerlijke vakantie had. Ook al ging niet alles volgens een plan. En daar wil ik het graag met jou over hebben. Want mijn vraag aan jou is: hoe ga jij ermee om als je je niet aan je plan houdt, of niet helemaal aan je plan houdt? Hoe werkt dat dan bij jou? Weet je dat van jezelf?

Coachgesprek over streng oordelen na afwijken

Nou, ik had gisteren toen ik thuis was. Had ik al gelijk een eerste coachuur weer. En daar had ik een gesprek met een aantal mensen. Die zich ook niet helemaal aan hun plan hielden. Op dat moment. En die waren echt zo streng voor zichzelf. Beetje schoteren direct weer. Zo in dat oordelen. En toen dacht ik: daar ga ik een podcast over opnemen. Want dat is zo ongelooflijk zonde.

Dus mijn vraag is aan jou: hoe doe jij dat als je niet helemaal aan je plan houdt? Schiet je direct in een oordeel? Ben je daarmee vooral bezig, met alles wat eigenlijk beter had gemoeten, of beter moet, nog steeds? Word je moedeloos, omdat je toch weer fouten maakt, en het niet perfect gaat? Overtuig je jezelf, langzaam maar zeker, zie je wel: ik hou het niet vol, ik val altijd weer terug.

Besluit om nooit meer negatief over jezelf te praten

Of heb je. Zoals ik heb ik ook uitgelegd, overigens in de zomer challenge, besloten om nooit meer negatief te praten over jezelf, je etengedrag, je beweeggedrag, je genieke lichaam. Punt. That's it. Dat is het besluit: nooit meer negatief praten erover. Je kan wel teleurgesteld zijn, je kunt het wel jammer vinden dat je niet aan je plan hebt gehouden, maar dat is iets heel anders dan jezelf in de put praten.

Verantwoordelijkheid nemen is jouw taak

Kijk, hoe je het ook bent of keert, linksom of rechtsom, of je nou op je kop gaat staan of rechtop: jij bent verantwoordelijk. Voor jezelf. Voor je lichaam. Voor je keuzes. En daarmee is het jouw taak om jezelf te steunen. Dat is echt heel belangrijk. Het is jouw taak om jezelf op te beuren na een tegenslag. Het is jouw taak om jezelf aan te moedigen, om door te gaan na een moeilijk moment. Het is echt aan jou om steeds weer het beste van jezelf te maken.

Regie terugpakken voelt beter dan opgeven

Kijk. Ik herken wel. En volgens mij hebben heel veel mensen herkennen dat. Dat het meest vermoeiende is aan regie pakken op je eetgedrag. Als we het hebben over afvallen zonder dieet. Maar natuurlijk ook gewoon breder in je leven. Dus iedere keer. Het meest vermoeiende is dat je iedere keer moet opstaan na een moeilijk moment. Of na een tegenslag.

Dus als je toch een keer teveel hebt gegeten. Omdat je zo'n zin had om lekker los te gaan. Want het is vakantie. Of omdat je het verdient. Toevallig gisteren waren er twee mensen die zeiden. Ja dan denk ik toch, ik heb het verdiend. Want ik doe al zo lang goed mijn best. Ik ben al zoveel afgevallen. Nu mag het wel een keer. Lees daar dieetgedrag. Dieetdenken.

Maar het kan ook zijn dat je teveel eet. Omdat je geen zin hebt om op te letten. Omdat het vakantie is. Maar hoe dan ook. Wat de reden dan ook is. Dat je het moeilijk hebt. Of dat je een tegenslag hebt. Of dat je toch teveel eet. Of dat je niet gaat bewegen. Zoals een beetje mijn voorbeeld. Het is altijd aan jou om weer die verantwoordelijkheid terug te pakken. Meer kan ik daar niet over zeggen.

Kijk. Dat is jouw taak. En jezelf aanmoedigen om dat te doen is jouw taak. En in mijn optiek is dit echt een ongelooflijk belangrijke taak in je leven. Als jij deze taak laat lopen. Als jij die altijd uitstelt. Of wegwaait. Of niet doet. Dan is dat een keus. Dat is niet iets wat je overkomt. Dat is een keus die je hebt.

Want je kunt wel degelijk de volwassen rol in je eetrelatie, in je beweeggedrag, beweegrelatie, je kunt wel degelijk weer die volwassen rol claimen. Dus je kunt altijd weer de regie terugpakken.

En waarom zou je dat doen? Omdat je leven, je gevoel over jezelf, je acties, omdat dat alles weer beter maakt. Kijk. Het is niet dat het moet. Het is dat je het wilt. Want het is echt leuker als je regie hebt. Ik weet niet hoe het bij jou zit. Maar of jij nu juist lekker in die regie zit of niet. Maar geloof me. Je voelt je honderd keer beter als je er nu lekker in zit dan niet.

Dus als je het niet doet, dan kan je wel zeggen: ja het gebeurt allemaal nu, het overkomt me. Maar je hebt wel degelijk een keus. En dat is niet omdat het moet. Maar dat is omdat je je echt veel lekkerder voelt als je die regie weer terug bent.

Maar als jij iemand bent die jezelf steeds weer eigenlijk terug laat vallen na een teleurstelling. Als jij jezelf steeds weer klein maakt. Of naar beneden praat. Weet je, met gedachten. Nou als: ik ben waardeloos als het om lekker eten en discipline gaat. Ik doe het nooit goed genoeg. Ik schaam me voor mijn lichaam. Ik kan dit nooit. Al dat soort dingen.

Weet je, als jij jezelf dat soort dingen gaat vertellen. Oftewel, als jij jezelf verhalen blijft vertellen die helemaal niet werken voor jezelf, dan maak je het jezelf onnodig moeilijk. Ik hoor het zo vaak. Van die overtuigingen. Van die gedachten. En mensen geloven er echt in. Zo van: ik zorg voor iedereen. Ik behaal het voor mezelf. Dat lukt me niet. Dat kan ik niet. Of: ik houd het gewoon niet vol. Ik kan het nooit. Dat soort dingen.

Verhalen die je jezelf vertelt saboteren je

Maar wat denk je? Weet je? Leef je even in: wat denk je dat er gebeurt als jij jezelf dit soort verhalen maar blijft vertellen? Ja, natuurlijk geef je dan op. Natuurlijk houd je het dan niet vol. Niet omdat je het echt niet kunt, of echt niet kunt leren, maar omdat je niet meer herkent dat dit soort woorden in je hoofd, dit soort gedachten, dit soort stemmen, dit soort zinnen, maar gewoon verhalen zijn. Dat zijn de verhalen die jouw brein verzint om het je eventjes niet moeilijk te maken, om je eventjes gemak en plezier te