264 – Ik weet vaak niet waarom ik te veel eet

Transcript

De hele aflevering om te lezen

De kast blijven bezoeken tijdens het afvallen

In deze podcast wil ik het hebben over de situatie die vrij vaak voorkomt, toch wel. Ik zeg van, nou weet je, wat gebeurt er nou precies? Dus je zit op de bank en dan loop je steeds naar die kast, terwijl je eigenlijk wilt afvallen. Nou, ik weet niet of je dat herkent, maar dit gebeurt vrij vaak.

Dan vraag ik dus altijd, wat zit er nou achter die eetdrang? Want, geloof me, er zit altijd wat achter eetdrang. Als jij wilt afvallen, maar je blijft toch maar naar die kast lopen, terwijl je niet echt honger hebt, ja, dan speelt er wat.

Nou, heel vaak krijg ik als antwoord, ja, maar ik weet niet wat er dan speelt. Daarover gaat deze podcast.

Introductie van Mieke Kosters en de podcast

Mijn naam is Mieke Kosters en in deze podcast deel ik de geheimen van slanke mensen met je. Dat doe ik in deze podcast, dat doe ik in mijn boeken en dat doe ik in trainingen. Op MiekeKosters.nl vind je alle informatie. Kun je je aanmelden voor de gratis Masterclass Hack je brein of de Masterclass 5 redenen waarom diëten niet werkt en nog veel meer.

Ik weet het niet als makkelijk antwoord

Goed, heel vaak is het antwoord dus op mijn vraag, waarom eet jij nou te veel? Waarom blijf je maar overeten, terwijl je eigenlijk aan het afvallen bent? Heel vaak is het antwoord daarop, ik weet het eigenlijk niet. Ik weet niet wat er echt is en dat is makkelijk. Dat is ook vrij makkelijk om te zeggen, want als je het niet weet, ja, dan hoef je er natuurlijk niet zoveel mee te doen.

En ik denk dat het heel vaak is dat je het wel weet, maar dat je het misschien niet wil weten. Het feit dat als jij iemand bent die ook zegt, ja, ik weet eigenlijk niet wat er is, dan betekent dat heel vaak dat je niet durft te weten wat er is of dat je niet wilt weten wat er is. Want als je dat hardop zegt of als je dat aan jezelf toegeeft, dan krijg je het gevoel van, dan is het waar of dan moet ik er iets mee.

Niet weten los je niets op

Maar als je blijft zeggen, ik weet het niet, los je ook niks op. Want door, ik weet het niet, hoef je uiteindelijk niks te veranderen. Want je kunt niet veranderen, want je weet niet wat je moet veranderen. Dus je houdt jezelf daarmee ook op de plek.

Genadeloos eerlijk zijn naar jezelf nodig

En dat betekent dat als jij iemand bent die zegt, ik weet het niet, dat je een stap extra nodig hebt. En dat betekent 9 van de 10 keer genadeloos eerlijk zijn naar jezelf. Die term genadeloos eerlijk gebruik ik heel vaak, ook in mijn trainingen, in coachuren en zo. Dat ik zeg, ja, ben je echt eerlijk? Want veranderen lukt alleen maar als je bereid bent om genadeloos eerlijk te zijn naar jezelf. Dan pas kun je regie pakken.

Kijk, als jij blijft zeggen, ik weet het niet, nogmaals, dan hoef je niet zoveel. Maar als jij zegt, ja, ik weet wel dat ik eet omdat ik eigenlijk heel ontevreden ben over mijn relatie op dit moment. Dan ben je eerlijk, dan weet je waar de kruk zit. Dan weet je waar je wat te doen hebt. Of niet, ik bedoel, je hoeft er niet direct wat mee te doen. Maar dan weet je wat je te accepteren hebt of wat je te verdragen hebt. En vanuit regie kun je dan alsnog kiezen, ik laat dat even, ik parkeer dat stuk in mijn leven even. Maar ik pak wel regie op mijn eetgedrag.

Dus het betekent helemaal niet dat je dan direct in gesprek moet met je partner of nog grotere stappen hoeft te nemen. Het betekent alleen dat je eerlijk bent naar jezelf en dat je weet waar je in te kiezen hebt. Wat je keus überhaupt is.

Kwetsbaar zijn als voorwaarde voor verandering

En dat betekent dus genadeloos eerlijk, daarmee bedoel ik ook kwetsbaar zijn. Je kunt alleen veranderen als je bereid bent kwetsbaar te zijn naar jezelf. Je hoeft dit allemaal niet hardop te zeggen per se. Je hoeft dat niet aan mij te antwoorden als ik je die vraag stel. Maar het gaat erom dat jij die vraag beantwoordt aan jouzelf. Dan ben je gewoon helemaal zelf.

Kwetsbaar zijn naar jezelf, eerlijk zijn naar jezelf. Dat geeft opening. Dat geeft mogelijkheden. Dat geeft handelingsperspectief. Als jij zegt, ik weet eigenlijk niet wat er is. Misschien vind je het eng om te zeggen dat je eigenlijk geen voldoening voelt. Dat je je verveelt in je leven. Dat je het eigenlijk niet leuk genoeg vindt. Dat je 's avonds maar voor die tv hangt en weer een lullig programma zit te kijken. Pas als je dat toegeeft heb je een keus. Kun je ervoor kiezen er wel of niet wat mee te doen. Maar in ieder geval kun je het los gaan knippen van je eetgedrag.

En dat is natuurlijk de basis van het programma. Wat ik doe en waar ik het nu met je over heb. Je eetgedrag heeft daar niks mee te maken. 9 van de 10 keer is je eetgedrag echt een symptoombestrijding van dat andere wat er is. Je hebt daar altijd 2 lagen in als je regie wil pakken. 1 is je eetgedrag loskoppelen van die andere dingen die er spelen. Omdat, jawel daar komt ie en je kent hem vast van me. Als honger niet je werkelijke probleem is, is eten nooit de oplossing. Daarmee, met die gedachte kun je eten loskoppelen. Maar, als je er niet induikt, dan blijft het allemaal vaag. Dan blijft het allemaal.

Mieke's eigen excuus: lekker bek zijn

Heel vaak zeg ik: als je mijn methode volgt, als je meedoet met mijn trainingen, dan zie ik het eigenlijk zo. Vroeger, ik spreek nu over mezelf, zei ik altijd: ik ben gewoon een lekkerbek. Ik heb nu eenmaal geen discipline als het gaat om lekker eten. Ik hou te veel van gezelligheid en lekker eten. Nee, ik ben geen emo-eter. Eigenlijk voelde ik gewoon niet zoveel. Dat zei ik altijd. Dat was ook zo. Maar ik deed eigenlijk altijd met dat soort dingen mijn eigen eetgedrag verklaren.

Onder het laken kijken naar de waarheid

Kijk, inmiddels heb ik onder het laken gekeken. Dus het laken is opgetild. Dus ik kan niet meer zeggen, ik heb geen discipline. Want ik heb best wel discipline. Ik heb op veel andere gebieden ook best wel discipline. Dus ik kan het op eten ook krijgen. Maar waarom doe ik het daar niet? Daar zit wat anders bij.

Ik ben geen emo-eter. Dat kan ik ook niet meer zeggen. Want het laken is opgetild. Ik weet nu veel meer hoe het werkt met gevoelens. Ik luister veel beter naar mezelf. Ik ervaar veel meer. Ik sta veel meer open om te voelen. Ik ben kwetsbaarder. En dat betekent dat het laken een beetje omhoog is. Af en toe kan je hem zelf weer naar beneden doen. Maar echt erin trappen doe ik niet meer. Want ik weet wat er echt is. En dat betekent dus dat ik ook veel beter kan ingrijpen. Omdat ik het niet meer allemaal doodsla met het laken eroverheen. Maar omdat ik weet.

Verveling herkennen als echte behoefte

Oh, wacht eens even. Nu speelt hij dit. Nou, noem even het voorbeeld verveling. Nu verveel ik me te veel. Ik heb inspiratie nodig. Mijn behoefte is inspiratie. Dan kan ik daar actief naar gaan zoeken. En dat helpt. Dan heb ik veel minder eetdrang. Dan kies ik weer veel makkelijker voor mezelf. Maar ja, dat betekent wel met de billen bloot gaan naar jezelf. Dus eerlijk zijn. En het allemaal meer plat slaan met ik weet het eigenlijk niet. Of ik voel niet zoveel. Of ik heb gewoon geen discipline. Maar werkelijk inzoomen op wat er is.

Nogmaals, niet om er altijd dan direct hele grote stappen in te maken of iets dergelijks. Kleine stapjes kunnen ook genoeg helpen. Maar hoe dan ook geeft meer inzicht. Meer zelfinzicht. Altijd meer handelingsperspectief. En dan pas kan je echt regie pakken. Dan pas weet je, ik verdraag het, ik accepteer het. Of niet, dan doe ik er wat aan. Dat zijn natuurlijk altijd de keuzes die je hebt. Accepteren of veranderen. Ook op dit soort gebieden. Maar dat kan pas als je open staat voor wat er echt speelt. Je kunt wel zeggen ik weet het niet. Je kunt wel zeggen ik denk er niet aan. Je kunt wel zeggen als ik het hardop zeg dan is het er.

De roze olifant in de kamer

Maar die roze olifant staat toch al in de kamer. Daarom eet je te veel. Dus kijk hem in de ogen en ga ermee aan de slag.