266 – Kim was bankroet in levenslust, nu 26 kilo lichter straalt ze helemaal

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Intro: Kim's mail over bankroet in levenslust0:00

Ik kreeg een mail een tijdje terug van Kim en Kim schreef in die mail: drie jaar geleden was ik volledig bankroet in levenslust. Nou, dat vond ik zo'n mooie zin, bankroet in levenslust, en dat triggerde me en natuurlijk ook het vervolg in die mail, want ze straalde op de foto's. Nou, de foto kun je bij deze podcast zien. Op de foto is Kim 26 kilo lichter, maar vooral is er een hele hoop zwaarte van haar schouders afgevallen. Nou, daarover vertelt ze in deze podcast.

Mijn naam is Mieke Kosters en in deze podcast deel ik de geheimen van slanke mensen met je. Dat doe ik in mijn podcast, dat doe ik ook in mijn boeken. Ik heb acht boeken geschreven over afvallen zonder dieet, over de psychologie achter je eetgedrag, over regie pakken op je eigen eetgedrag. Nou, daar heb ik dus over geschreven, daar praat ik over, daar geef ik ook trainingen over. Ik heb een training afvallen zonder dieet, die gaat echt in op die basis van kilo's verliezen zonder dieet, hoe doe je dat nou? En ik heb een training, die heette altijd Hack je Brein, die ga ik anders noemen, die gaat Grip heten, grip op je eetgedrag en gewicht. Die training kan je ook vinden op mijn website. En nou, ik zou zeggen, neem maar snel een kijkje.

Kennismaking met Kim Borrel1:12

Maar nu door met het inspirerende verhaal van Kim. Ik zit hier niet alleen in deze podcast. Kim zit bij mij in beeld. Kim, misschien kun je heel even vertellen, wie ben je en hoe ben je zo in deze podcast beland?

Mijn naam is Kim, Kim Borrel. Ik ben net zondag 48 jaar geworden. Ik ben sinds kort weer woonachtig in Amsterdam. In april ben ik vanuit een vier jaar uit de hand gelopen sterbed al teruggekomen naar Amsterdam. En ja, ik ben laatst een podcast begonnen. En een van de onderwerpen was daarin, of een vraag aan mij sinds ik terug ben, is van, joh Kim, hoe heb je dat nou gedaan dat je zoveel bent afgevallen? En ik heb nogal een traject meegemaakt. En toen dacht ik van, nou, daar ga ik een podcast over opnemen. En daar kwam eigenlijk, ja, daar kwam jij in voor. En toen dacht ik van ja, toen kwam een vriendin van mij, die kwam ook terug en die zegt van joh Kim wat leuk, ik ga me wel opgeven bij Mieke. En nog iemand anders die ik helemaal niet kende, die zei van Kim kan je me informeren, wie was dat nou precies? En toen dacht ik van nou volgens mij moet ik Mieke gewoon een mailtje sturen en zeggen van joh, ik ben fan en kunnen we misschien niet samen een podcast opnemen om daar iets over te kletsen. Dus zodra dat ik bij jou in de podcast zit.

Ja, je stuurt een hele leuke enthousiaste mail, ook heel interessant vond ik, dus ik vind het super leuk om samen een podcast op te nemen. Eén van de dingen die mij zo triggerde in jouw mail is dat jij zei, drie jaar geleden was ik bankroet in levenslust. Nou, ik vond het een fantastische term, bankroet in levenslust.

Zestien jaar hard werken in het familiebedrijf2:49

Kun je mij vertellen hoe dat eruit zag? Ja, dat zag er helemaal niet zo leuk uit. Want ik kom uit een ondernemersgezin. Ik heb iets van 16 jaar met mijn broer en met een andere compagnon heel hard samengewerkt aan het succes van de Bolfabriek. Maar dat succes had ook een prijs. En die prijs was eigenlijk dat ik gewoon jarenlang, ondanks het succes en ook gewoon de zware periodes met crisissen, dat ik gewoon continu aan de lopende band mezelf niet op de eerste plek heb gezet.

En op een gegeven moment resulteerde dat in dat ik gewoon zelf dusdanig ongelukkig was. En eigenlijk niet op een bepaald vlak in mijn leven, maar over de gehele linie. Dus ik merkte dat ik in 2020, toen kwam natuurlijk ook corona om de hoek kijken. Het is ook een moment voor mij als ondernemer dat je gewoon ook stil wordt gezet. Om te kijken, waar zijn we nu mee bezig? Wat moeten we doen om te overleven? Maar ik was eigenlijk tot de conclusie gekomen dat ik gewoon echt aan het overleven was al een aantal jaar. Ik was al een aantal jaar bezig om ook uit de situaties te komen. En ik heb toen eigenlijk corona aangegrepen om van change naar chance te gaan, naar kans.

Want ik keek op een gegeven moment in de spiegel. Toen dacht ik van ja Kim, weet je wat het is? Ik ben gewoon nu niet gelukkig. Gelukkig ben ik niet blij en niet gelukkig. Lag ik overhoop met mijn broer, die mijn compagnon was. Mijn man werkte bij ons in het bedrijf, maar de relatie was eigenlijk al een paar jaar... Was ik eigenlijk aan het proberen om los te komen. Nou, dat lukte heel slecht. Ja, ik was inmiddels 90 kilo schoon aan de haak. Dus ik keek in de spiegel en ik zag een vrouw die ik helemaal niet meer herkende. Ja, ik was gewoon helemaal niet meer blij.

En toen dacht ik van, weet je wat, ik ben eigenlijk zelf gewoon aan zet. Ik ben degene die dat uiteindelijk er eindverantwoordelijk voor is. Dus als ik dat wil veranderen, ik snak ernaar om gewoon mezelf op één te zetten. En volgens mij is het nu gewoon de kans om de stekker uit mijn bedrijf te trekken. En die gewoon voor het pak in mezelf te stoppen en aan mezelf te gaan werken.

Wat mooi. Hé, en kun je uitleggen hoe het dan zo ver heeft kunnen komen? Want het duurde natuurlijk al jaren, zeg je. En kilo's, ik weet niet waar je mee begon, maar je zegt aan het einde was ik ruim 90 kilo. Hoe heb je dat zo lang laten gaan eigenlijk? Waarom greep je niet eerder in, weet je dat?

Emotie-eten als coping tijdens stress4:59

Ja, omdat ik heb eigenlijk altijd wel sinds, ik ben altijd gewoon slank en sportief geweest. Maar ik kom wel uit een gezin waar emotie eten, met name door mijn vader. Dat was iets wat al heel vroeg speelde, weinig tijd. Dus eten werd altijd een combinatie ook gebracht met liefde en met aandacht. Dus bij mij heeft ze altijd al voor jonge leeftijd het mezelf verwennen met eten, heeft ze gewoon wel ingezeten. En ik heb altijd fases gehad, dan zat ik wat beter in mijn vel en dan had ik er geen last van. Maar op het moment dat het gewoon echt zwaar werd, dan verzamde ik toch snel in de arme ik, zoals jij dat dan noemt. En dat ik dan toch eigenlijk eten als ontspanning gebruikte. Dus ik had eigenlijk niet eens zo heel veel. Want overdag had ik dat dusdanig gestresst, dat ik gewoon mijn lichaam in een soort spaarzand schoot. En als ik dan van de zaak terugkwam tegen uur, of zeven, acht, negen 's avonds, dan kon ik pas naar mijn lichaam luisteren, omdat er gewoon ruimte was. Dan viel de stress een klein beetje weg. En dan ging ik dan pas eten. Het kost me niet eens dat ik heel veel of heel ongezond had. Maar meer dat mijn hele lichaam, mijn hele cortisol. Ik was echt aan het overleven. En dan gaat je hele systeem ook op slot.

Ja, precies. Dus eigenlijk de hele dag door viel het wel mee. En als je dan 's avonds thuis kwam, was eten, ontspanning.

Maar waarom greep je niet in? Of had je het eigenlijk niet door?

Nou ja, ik had het wel zeker door. En ik weet nog, op een gegeven moment kwam er ook een zwangerschap tussendoor. Toen ben ik in die zwangerschap, dat was een behoorlijk zware zwangerschap, als in heel veel overgevens. In het begin viel ik zeven kilo af. Daarna moest ik elke twee uur eten om een soort van mijn enigste is oké te voelen. Dus daar was ik daarna iets van. Ik denk dat ik de honderd had aangetikt. Maar goed, uiteindelijk, na een paar maanden was het die negentig. Toen dacht ik, dit kan niet. Nu ga ik met een personal trainer drie keer in de week sporten. Toen viel ik wel een aantal kilo af. Alleen, het was zakelijk, bij mij was er zoveel aan de hand. Mijn broer ging op dat moment een stukje burn-out. Dus ik had twee zaken op mijn schouders. Borstvoeding 's nachts. 's Morgens naar die zaak toe. En op een gegeven moment kwam ik op het punt. Ik dacht van ja, dit gaat gewoon niet. Ik heb nu niet de ruimte. Als ik dit wil doen, dan heb ik gewoon rust en ruimte. En dan moet de ruis er even uit. Dat was ook het moment dat ik toen dus naar Brazilië ging. Toen vielen dus heel veel van die dingen weg. En kon ik ook mezelf op een zetten.

Het besluit om naar Brazilië te vertrekken7:07

Ja, want even voordat je daar... Want dan ga je zo mee verder. Maar je besloot dus inderdaad, dat mailde je ook, om naar Brazilië te gaan. Hoe kwam dat, zeg maar? Hoe kwam je tot dat besluit?

Mijn ex-man was Braziliaans, maar wij woonden altijd al in Nederland. En ik wilde eigenlijk al vanaf 2015 ongeveer, had ik al het plan opgevat om op een gegeven moment een jaar naar Brazilië te gaan. Ik had er ook een stukje land gekocht om daar een tijdje heen te gaan om gewoon een jaar ertussenuit. Alleen, crisis op crisis, er kwamen allemaal dingen tussendoor. Dus ik zat voor mijn gevoel echt vast. En ja, ik zat ook vast. Dus corona, toen corona op een gegeven moment kwam, was dat voor mij een soort, ja, een handrem. Er werd voor mij een handrem getrokken. En ik heb dat gewoon toen met twee handen aangegeven. En toen heb ik ook gezegd van, Jo Kim, dit wordt mijn jaar. Ik ga nu ook gewoon de stekker uit een bedrijf trekken die nog gewoon in principe gezond is. Het andere bedrijf ging wel gewoon door. Dus we besloten eigenlijk om op het andere bedrijf te wedden. Het bedrijf waar ik verantwoordelijk was, daar trokken we de stekker uit. Maar dat was natuurlijk heel heftig, want dat was eigenlijk gewoon mijn kindje. Dus daar ging veel meer energie in dan dat het in mezelf ging. Maar door dat af te sluiten en door te zeggen van, nou, ik ga nu gewoon een jaar lang naar Brazilië. En dan ga ik alles doen wat me vroeger blij gemaakt heeft. Ik wil mezelf terugvinden. En ik ga alles doen waar ik nieuwsgierig naar ben. En ik kom zelf op één te staan. En niemand komt eraan. Ja, er was zoveel strijd geweest. Ik was zo ongelukkig geworden van mijn hele zijn. Want ik dacht, ik was echt gewoon vastberaden om dat doel te bereiken. En dat daar dus ruimte voor kwam, dat was echt gewoon een cadeau.

Ja, en je vertelde dat je zwanger was. Ik neem aan dat je een kindje hebt gekregen. Is die meegedaan?

Ja. Dus we zijn in principe als gezin naar Brazilië vertrokken. Eigenlijk binnen twee maanden op een gegeven moment heb ik het hele huis in een doosje, gezin in de koffer. Maar ik wist eigenlijk altijd dat mijn man en ik het niet zouden gaan halen. Toch dacht ik van, ik wil, als ik straks aan mijn dochter ga uitleggen van waar papa en mama uit elkaar zijn. En ik ben zelf zo ongelukkig. Nou, dan heb ik eerst gewoon zelf iets op te lossen. Dus ik dacht, als ik eerst nog zou kijken onder alle stress en alle jarenlange spanning. En te kijken wat daaronder zit, als ik gewoon weer een stukje dichter bij mezelf kom. En dan in het beste geval, ga ik beter? Gaat mijn man beter als hij weer terug is in zijn homeland? Weet je, misschien 5% kans dat we wel door kunnen. Ja, eigenlijk gevoelsmatig voelde het al alsof we hem naar huis brengen. Maar ja, toen ik daar was, bleek gewoon,

Loskomen van haar man in Brazilië9:43

Heb ik eigenlijk gewoon aan de lopende band zwaarte van me afgegooid. Eerst zakelijk met mijn broer door los te komen. Ja, vind ik, de afstand met mijn familie en het familiebedrijf. Maar vervolgens merkte ik dat met mijn man, dat ik zelf beter ging. Maar dat ik, als ik bij hem in de buurt was, dat ik, ja, een energie, ik voelde mijn mondhoek omlaag. Ik werd er gewoon niet blij van.

En toen dacht ik van: ja Kim, als ik nu echt gewoon dit jaar voor mij wil doen. En ik merk gewoon, ik geloof niet meer dat het erin zit. En ik ben nu zelf beter. En hij steunt me daar ook niet echt in. Ja, dan is het tijd nu wel om gewoon los te komen. En om daar echt los van te komen. Om gewoon op de hoogte te gaan. Want als het je weer houdt, ja, dat is gewoon niet oké, weet je wel. Het trok je naar beneden in plaats van het eigenlijk mee omhoog.

En dat was ook de druppel. Dat ik dacht van: goh, jij ziet nu hoe belangrijk het voor mij is om dit pad te gaan doen. In plaats van dat je gewoon tegen me zegt van wat knap van je en ga zo door. Ja, merkte ik dat hij me tegenhield. Dat was natuurlijk heel verdrietig om te beseffen. Maar toen dacht ik wel van ja, dit is wel het antwoord wat ik nodig heb om ook gewoon afscheid te kunnen nemen. Ik wil nu wel aan mezelf werken. Maar als jij niet in die positieve stroom mee wil, dan moet ik je gewoon gaan loslaten. En zo gezegd.

Terug naar eten vanuit liefde voor zichzelf10:47

En wat veranderde dan allemaal feitelijk? Misschien wat heb je als eerste aangepakt of hoe heb je het gedaan?

Nou eigenlijk, het voelde alsof ik, toen ik door het, weet je, hoe heet dat ding, de slurf heen liep eigenlijk. Eigenlijk als ik op vakantie ging naar Brazilië, dan besloot ik eigenlijk al van, god, die rijst en bonen, daar hou ik niet van. Dus ik was altijd op vakantie, was ik al, in Brazilië kon ik heel makkelijk gezond leven, omdat het daar warm is. Ik was niet, ik had geen stress, dus dan ging ik automatisch al gewoon dingen eten die ik lekker vond. En ik had gewoon met mezelf bedacht, ik ga gewoon goed voor mezelf zorgen. Ik ga gewoon gezond eten. En ik heb jouw boek ooit, ik denk ongeveer voor mijn zwangerschap. Dus inderdaad zo'n elf jaar geleden is dat door een heel belangrijk iemand aan mij aangereikt.

En een van mijn beste vriendinnen, ik vroeg haar ooit van, wat is nou jouw geheim, weet je wel? En toen zei ze van, ja Kim, ik luister eigenlijk precies waar ik, ik eet gewoon waar ik zin in heb. En dat vond ik zo iets magisch bijna. Ik denk, ja, als dat zou kunnen, weet je wel, dat eten gewoon vrijheid wordt. En dat je gewoon beslist van, ja, maar ik heb hier zin in. En daarna niet meer, in plaats van dat je dat dus gebruikt om jezelf te vullen. Ik dacht, dat was eigenlijk mijn grootste wens.

En dat stoot heel mooi aan bij jouw boek. Het boek kwam weer op, en toen ben ik dat weer een soort van gaan doorlezen. En toen dacht ik van, ja, zo wil ik het. Ik wil vanuit liefde komen. Dit wordt mijn jaar, ik ga alles doen wat goed voor me is. En daar hoort dus ook bij dat ik gewoon die dingen eet waar ik blij van word.

En dat kon er ook, want daar was geen lekker... Dat brood, dat skipte ik, want dat was sowieso vies brood. Die kool, rijst en bonen, dat kon me echt gestolen worden. Nou, ik at gewoon wel twee keer in de week. Als ik zin in pizza had, dan had ik gewoon een pizza of hamburgers of ijsje met mijn dochter. Maar ik denk, de truc was, ik wilde niet meer. Ik wilde gewoon gezond eten. Er zat zo'n drive-in van... Ik ga goed voor mezelf zorgen op alle vlakken. Daar kom ik vandaan.

En ik geloof en dat is ook mijn boodschap. En waar ik ook naar je uit gereikt ben. Ik denk van joh, als je vanuit liefde voor jezelf komt. En je wil ook echt gewoon het beste voor jezelf. Ja, dat is gewoon een hele andere knop waar je op gaat zitten. Dan dat je zegt van ik mag niet meer. Want ik mag niet is geen vrijheid. En voor mij is vrijheid een heel belangrijk iets. En ik wil dat is wel gewoon zelf kiezen. En die regiepap. Dus ja, dat is waarom ik gewoon aanhanger ben van jou.

Maar dit is ook wat ik inderdaad altijd zeg. Maar weet je, als je moet afvallen. Nu moet afvallen en focussen op kilo's. Dan is het moeten omdat je anders niet goed genoeg bent. Ik geloof daar zo niet in. Ik geloof zo in die andere kant. Ik ben het waard om echt goed voor mezelf te zorgen. Dat is zoveel positiever, maar ook vrijer. Want dan gaat het dus niet alleen om nu kilo's. Maar dan gaat het erom ook mogen genieten. Om een moment om eten te kiezen die echt bij jou past. Dat is hartstikke goed.

Jij zei al dat eten dus eigenlijk als een rol in je leven was ontspanning in die zware tijd. Welke rol heb je dat nu?

Genieten.

Eten als genieten in plaats van ontspanning14:01

Ik vind het heel belangrijk dat ik echt er zin in heb. Dus ik kan niet snel functioneel eten. Dus ik heb ook geen ontbijt. Ik heb geen vaste structuur. Dat lukt gewoon op de een of andere manier niet. Maar ik luister dus nu gewoon echt naar mezelf. Wanneer heb ik trek en waar heb ik zin in? Dat ga ik dan ook maken eigenlijk. En dat kan natuurlijk niet altijd. Maar dan blijft dus wel. Ik vind het dus heel vervelend om te eten dingen die ik dus een zeven of een zes vind. Ja, dan liever niet. Dus dat gedachtegoed, dat gaat eigenlijk als vanzelf nu. Dat maakt het dus heel makkelijk.

Wat leuk. Want je hebt natuurlijk ook nog wel de stress. Mag ik even, denk ik maar zo. Hoe ontspan je nou?

Dansen. Ik ben weer dingen gaan doen die me vroeger gelukkig maakten. Het is in Brazilië eigenlijk begonnen, dus ik ben daar weer gaan windsurfen, daar weer gaan dansen, wandelen. Dus die 10.000 stappen gewoon met muziek op, als een soort lopend feestje door Amsterdam heen, dat is fijn. Ik heb nog steeds dat ik bijvoorbeeld, ik heb afgelopen weekend in de ADE geweest, Amsterdam Dance Event. Ja, daar heb ik gewoon eigenlijk heel veel gedanst en weinig gegeten en veel aan de hand. Nou, dan merk ik dat ik de dag daarna heb ik echt zin om. En dan maak ik zo'n borrelplankje met allemaal lekkere dingen. Maar dat is eigenlijk een soort van bewust emotie eten. Dan denk ik van ja, daar heb ik nu dus zin in. En dat maakt ook niet uit. En de volgende dag is dat... Dus ik heb daar ook geen enkel moment dat ik dan denk van oh, ik heb nu zoveel dingen gegeten die niet goed zijn. Ja, ze waren er allemaal niet goed voor me. Ik heb er wel heel erg van genoten. En de volgende dag krijg ik eigenlijk automatisch al zin in om andere dingen te eten. Dus ik heb niet meer de dagen lang dat ik terugval. In van, oh, ik ben nu teruggevallen en ik mag. Ja, het is gewoon heel anders geworden.

Grappig, want dit is herkenbaar. Ik ben toevallig ook bij ADE geweest. Precies hetzelfde verhaal eigenlijk. Ook de dag erna best wel een beetje brakkig. Weet je, dan eet ik ook altijd wel andere dingen dan normaal. Niet ook vaak of ongezonder. Maar ja, dat maakt mij ook helemaal niks uit. Want ik denk altijd, ja, dat heb ik nu even nodig. Alleen de dag erna, ja, dan heb ik wel weer zin om weer terug naar de basis te gaan. En dat is het grote verschil. Zodat je niet denkt, nou doe ik dit weer. Oh, nou val ik terug. Oh, zie je wel. Weet je, dat is het echt iedere keer weer uit dat drama in je hoofd. Gewoon weer, weet je, weer voelen wat je nodig hebt. Voelen wat je wil, wat je belangrijk vindt. En weer terug naar die basis. Mildheid, daadkracht, de combinatie. Tenminste is dat mogen van jezelf.

Dus dat moeten wat je net zei. En moeten is toch dat je jezelf vaak zielig vindt op een gegeven moment. Dus als jij, nadat je dat plankje met allemaal lekkere dingen en pepernoten, weet ik wat, gegeten hebt. Opeens weer terug moet naar de basis. Nee, ik wil terug. Want ik denk dan van, ja, waar heb ik zin in? Nou, ik heb zin in soep. Dus dat is, maar dat geeft wel, ja, ik kan je niet vertellen wat voor vrijheid dat geeft. Ik heb jarenlang daarmee gestruggeld. En ik vond het heel spannend om terug te komen in Nederland met al die triggers.

Ja, snap ik.

Ik ben heel ongelukkig hier weggegaan. En heel dik en met vol emotie eten nog aan de hand. En ja, ik was best wel dat ik dacht van, oh jee, zo meteen kom ik hier in Nederland en dan val ik weer. Hier zijn ook veel meer lekkere dingen dan in het dorpje waar ik woonde. Maar gelukkig, ik ben nu een half jaar hier en ik heb ook geen weegschaal. Maar ik kom geen gram aan, ik val ook niks af. Dus ik heb het een soort van onder controle.

Eigen gemaakt, ja, perfect. Dat is een mooi woord. En dus eigenlijk, als ik nou vraag aan jou, hoe zou je nu je eetrelatie beschrijven? Wat zeg je dan?

Ja, als vriendelijk.

Mooi woord, ja.

Als vriendelijk gewoon. En heel erg luisterend naar mijn lichaam. Ik kan niet meer mijn bord leeg eten, dat deed ik sowieso al niet. Maar ik voel precies aan dat als ik niet meer wil, dan staat het me ook echt tegen om verder te gaan. Ik heb alle, daarentegen, dat is mijn grote, daar heb ik het dus niet bij. Maar alles met andere dingen kan ik heel goed. Dan denk ik, ja, ik ben gewoon klaar, dan wil ik het ook gewoon niet meer.

En vriendelijk is het nu, wat was het destijds?

Van verslaving naar een vriendelijke eetrelatie17:45

Ja, toch wel. Ik heb geen verslavingen, maar dat was denk ik toch wel een verslaving. Dat heel erg gebruikt, heel erg ook bezig met wat ga ik wanneer eten, het heel erg inplannen, het echt gebruiken als ontspanning. Dus ja, ik was toch een soort van slaaf van mijn eigen, ja.

Een soort machteloosheid had je dat, of het was eigenlijk misschien wel je redding, of hoe je dat dan ook maar zag, op een of andere manier.

Ja, het was echt mijn moment dat ik dacht, ik heb dat nodig om een soort van gelukkig te zijn, of ontspanning te geven, of ja, ik was echt heel erg aanwezig in mijn leven. Nu is het niet meer zo'n ding.

Nee, wat ontzettend mooi. Hé, en welke tip heb je nu voor anderen?

Als anderen, nou kijk, ik kan me voorstellen dat zeker bij jou, als je zo lang weg bent geweest en je komt terug als een best wel ander mens. Ik zou kijken of ik, want je hebt hele goede foto's gestuurd.

Nou, ik zal even een foto bij de podcast doen.

Ja. Dat is wel leuk, denk ik, voor mensen om te zien. Het is best wel een ander mens. Wat zeg je dan tegen anderen als ze vragen, hoe heb je dat gedaan? Hoe moet ik dat doen? Wat zeg je dan?

Tip: ruimte en rust creëren voor jezelf18:48

Nou, ik denk dat het allerbelangrijkste is als herf. Want ook voor mensen die echt onder spanning en stress staan, dat je ruimte creëert. Op het moment dat je ruimte creëert en rust creëert, dan kan je eigenlijk pas goed luisteren naar je lichaam. En dat is heel belangrijk als je een gezonde relatie met eten wil hebben, is mijn ervaring. En ook om dan te kunnen vanuit zachtheid te gaan naar wat wil ik nou, weet je, wat heb ik nou nodig. Want ik denk dat als je onder spanning staat en je zit heel lang, al jarenlang, dat je moet afvallen om die shift te maken. Ja, daar is een stukje bezinning voor nodig eigenlijk om even bij jezelf terug te komen. Te kijken van, joh, ik wil van een andere plek komen. Dus ik denk dat dat is gewoon dat die ruimte, dat je die wel voor jezelf moet creëren. En dat je echt gewoon ook heel erg vanuit willen in plaats van uit...

Hé, niet iedereen zal naar Brazilië gaan of kunnen gaan naar Brazilië. Hoe denk jij dat je dat kan doen als je niet zo'n drastische keuze maakt? Hoe kan je dan die bezinning krijgen, die ruimte?

Nou, ik denk dat, ik hoorde de podcast van Muriel. En toen dacht ik van ja, dat ritme van 's morgens vroeg krachtig in de natuur een stuk gaan lopen. Ja, dan bepaal je eigenlijk al heel duidelijk je dag. Dan begin je je dag al goed. En dan begin je ook al je dag in rust en ruimte. En daarna je ontbijtmomentje, dan kan je eigenlijk al niet meer, dan ben je al het pad ingeslagen van op de goede weg zijn die dag. En elke dag wil je weer die goede weg kiezen. Dus ik denk dat, ja, nogmaals gewoon ruimte maken voor jezelf om, zodat je ook niet valt in emotie eten. Dus je vanuit ontspanning kan kijken, goh, waar heb ik het in? Of in plaats van dat je jezelf voorbij loopt en naar de ijskast loopt om je vol te stoppen met iets, terwijl je eigenlijk met je hoofd eten in plaats van met je buik, zoals jij dat zegt. Ja, dus in ieder geval is dit mijn ervaring ook, hoor. Het is echt ruimte creëren voor eigen rituelen waarvan je weet, die helpen mij. Dus of dat nou mediteren is, of even schrijven, of even lezen, of wandelen, of rennen, of wat dan ook maar. Maar even de dag beginnen met even naar jezelf toe kijken. Wat heb ik nodig? Hoe voel ik me vandaag? Waar heb ik behoefte aan? Wat kan me helpen om vandaag een goede dag te maken? Dat soort dingen daar even bij stilstaan.

Ja, dat kan altijd natuurlijk, in ieder leven. En je doet het niet altijd, althans ik voor mezelf probeer dat ook altijd weer. Maar ja, je kunt altijd weer opnieuw beginnen, denk ik ook. Dat is zo simpel, denk ik altijd. Als ik het doe, dan voel ik me fantastisch erbij. Als ik het loslaat, denk ik, ik wil het eigenlijk weer doen. Nou, pak het weer op, want je kunt het altijd weer opnieuw natuurlijk aanpakken. Dat is ook echt zo.

Nieuwe podcast en toekomstplannen21:30

Hé, je bent een podcast begonnen, hè? Ja. En die gaat over hoe je je leven hebt veranderd, of hoe moet ik dat zien?

Ja, die gaat eigenlijk over de hele reis van overleven naar leven. De podcast ben ik begonnen in Brazilië. Eigenlijk net een maand voordat ik wegging. Dus eigenlijk had ik het hele traject al doorlopen. Maar ik vond het heel belangrijk. Omdat ik heel veel vragen kreeg ook van mensen. Van goh Kim, wat heb je een transformatie doorgemaakt. En dat zat hem niet alleen in dat gewicht. Maar het zat hem ook in gewoon energetisch bijna. Dat je dus, ja ik heb echt zwaarte van me afgegooid. En natuurlijk ook in kilo's. Maar dus ik merkte dat ik dat verhaal wilde delen. En dat ik het ook heel leuk vind om te delen. En om te schrijven. Om een podcast te maken. Toen dacht ik, dat ga ik gewoon de wereld in gooien. Om te inspireren en ook samen te leren.

Ja, wat leuk. En is dat ook je baan nu? Want ik bedoel, je was natuurlijk gestopt met je bedrijf. Dus hoe ben je nu teruggekomen?

Ik ben nog steeds, een van onze bedrijven die bestaat nog steeds, Theater Amsterdam. Dus daar ben ik nog steeds partner bij. Ik ben alleen niet meer in functie. Dus voor mij nu ben ik bezig met de podcast. En ben ik me aan het oriënteren om te kijken wat ik zelf weer ga ondernemen. En ik geloof erin dat vanuit de podcast, vanuit die kern dat er iets op me af gaat komen en dat ik iets aan ga pakken. Het liefste wat ik eigenlijk wel wil doen is vrouwen helpen te inspireren om zichzelf te bevrijden naar weer blij zijn, weet je wel, naar je authentieke zelf durven zijn. Ik geloof dat de kunst van het jezelf zijn, ik ben mezelf dusdanig kwijtgeraakt, dus ik weet hoe dat is en hoe dat voelt.

Absoluut, ja.

Ja, ik kan je vertellen dat dat dus, ja, dat was dus echt gewoon het bankroet gaan in levensenergie. Dus ik weet nu hoe het voelt om weer aan die andere kant te zitten en daarmee iets doen. Ja, dat zou voor mij een droom zijn.

Ja, nou, hartstikke leuk. Ik denk dat dat heel belangrijk is en dat je een levend voorbeeld bent van hoe je dat kan doen.

Afsluiting: 26 kilo lichter en advies23:41

Hoeveel ben je uiteindelijk afgevallen? Wat heb je eigenlijk nog niet eens gezegd?

Ja, 26 kilo.

26 kilo, wow. Nou, je straalt helemaal. Hartstikke leuk. Ontzettend leuk om je verhaal te horen. Heel inspirerend. Dus dank je wel dat je in deze podcast wilde zijn. Ik vond het heel leuk. Zijn er nog dingen waarvan je zegt: goh, dat heb ik eigenlijk nog niet gezegd en dat wil ik graag nog even toevoegen?

Nou, met liefde.

Ja, een podcast luisteren. Ik denk dat dat gewoon heel makkelijk is om te leren.

En kom vanuit liefde. Dat had ik net al gezegd. Maar ik denk dat dat het allerbelangrijkste is. Want dan gaat het veel makkelijker en dan wordt het veel aangenamer en veel leuker dan dat het moet van jezelf. Want mijn ervaring is dat het dan juist niet lukt.

Nee, en vanuit liefde komen is natuurlijk zo gaan denken, maar dus ook zo gaan doen. Dus echt tijd maken, echt kiezen, echt bedenken wat heb ik nodig. Ja, goed voor jezelf zorgen.

Nou, hartstikke mooi. Laten we het daar weer houden. Dankjewel.

Dankjewel.