274 – Elise (- 25 kilo) stuurde op haar verjaardag een bedankmail. Ze werd 34 en was nog nooit zo fit en slank.

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Elise's bedankmail aan Mieke voorgelezen0:00

Een tijdje terug kreeg ik een mail van Elise en de eerste zin van die mail was: Lieve Mieke, ik ben je zo enorm dankbaar. Zij zegt, ik ben al jaren aan het struggelen. Ik ben 34 geworden en ik dacht, ik ben het zat. Al 20 jaar beheerst het een groot deel van mijn leven waar ik mee bezig ben en ik wil dit gevecht met mezelf niet meer aan. Dus ik dacht, het is genoeg.

Ze zei, en wat dan? Nou, mijn favoriete kleding zat weer strakker of paste helemaal niet meer. In plaats van met de fiets door de stad plofte ik weer zuchtend voor alle korte ritjes in de auto. Ik voelde me moe, futloos, gefrustreerd. Maar waar ik echt helemaal klaar mee was, was mijn relatie, of eigenlijk mijn negatieve obsessie met eten. Moe, chocola, spanning, chips, onrust, snoep. En daarmee ook nog alles eten wat voorbij komt.

Nou, dat wilde ze anders en dat heeft ze gedaan. En hoe? Ze is vandaag, op het moment dat ze die mail stuurt, is ze 34 geworden. Ze heeft een basispatroon wat helemaal bij haar past. En ze zegt, ik vlieg soms echt wel uit de bocht, maar dan herpak ik me meer. Ik ben veel, veel fitter. Ze is echt gaan sporten. Sterker en fitter dan ooit.

En ze eindigt de mail met: ik ben verantwoordelijk voor de keuzes die ik maak en dingen die ik doe. Ik heb regie met liefde voor mezelf.

Nou, dat was haar mail. Ik heb haar teruggemaild van, joh Elise, het lijkt me ontzettend leuk om samen een podcast op te nemen. Sta je daar voor open? Dat wilde ze. En die podcast kun je vandaag beluisteren.

Mieke's intro: podcast, boeken en decembermasterclasses1:02

Mijn naam is Mieke Kosters en in deze podcast deel ik de geheimen van slanke mensen met je. Ofwel de geheimen van mensen die regie pakken. Die veranderen wat ze al heel lang anders willen. Nou, dat doe ik dus met deze podcast. Dat doe ik ook in trainingen. Als je zegt, ik kan wat verdieping gebruiken, dan raad ik van harte een training van mij aan. Daarover vind je alle informatie op miekekosters.nl. Net als over mijn boeken. Ik heb inmiddels acht bestsellers geschreven over afvallen zonder dieet.

En ik heb een nieuwe actie, speciaal voor december. Omdat juist december natuurlijk een periode is waarin er ongelooflijk veel verleidingen zijn. Zoveel lekker eten, kerstborrels, kerstdiners, Sinterklaas is het net geweest. Weet je, hoe ga je daar nou mee om? Nou, ik dacht, om je bij de les te houden, om te zorgen dat jij die focus op houdt en de regie pakt en blijft pakken deze feestdagen, heb ik drie live masterclasses, trainingen georganiseerd. Op 11, 18 en 23 december kun je live meedoen. Dat is een gedeelte theorie en een gedeelte coaching. Daar kun je live bij zijn. Je kunt ze natuurlijk ook allemaal terugkijken, maar dan moet je je even aanmelden. En dat kan op miekekosters.nl slash december. Ik hoop je natuurlijk te zien de elfde bij de eerste masterclass.

Welkom aan Elise, korte kennismaking2:44

En nu gaan we gewoon snel verder met het ontzettend inspirerende verhaal van Elise. Welkom Elise, hartstikke leuk dat je er bent. Kun je misschien heel kort even iets over jezelf vertellen?

Ja, ik ben Elise, ik ben inmiddels dus 34, getrouwd, drie jonge kinderen en ik lees jouw boeken echt al sinds ze uitkomen. Ik heb meerdere gesigneerde exemplaren in de kast staan, vol met notitieblaadjes, ezelsoren en heel veel aan gehad ook altijd. En meerdere keren ook zo'n 10 tot 15 kilo afgevallen, drie zwangerschappen, dus ze zijn er ook wel altijd weer aangekomen. Niet alleen door de zwangerschappen, maar ook wel doordat ik toch elke keer weer terugviel in mijn oude veilige patronen. En het is eigenlijk met jouw laatste boek

Het kwartje viel dankzij nieuw boek3:52

dat ik sinds begin dit jaar op een of andere manier toch het zo heb kunnen ombuigen. Dat het nu zo anders voelt dan al die andere keren daarvoor. En dat is ook de reden waarom ik jou mailde. Dat ik dacht, ik heb het toch gevonden. Die knop waar blijkbaar altijd toch een soort van naar op zoek was. Die blijkt er niet te zijn, want het ligt gewoon echt bij mezelf.

Maar het kwartje is gevallen, zeg jij.

Ja, absoluut.

En kun je uitleggen wat dan het verschil is met die eerdere pogingen?

Ik denk dat het grootste verschil voor

Perfectionisme was altijd haar grootste probleem4:25

Mij is dat ik voor het eerst sinds al die pogingen het niet meer perfect wil doen. Dat was altijd mijn allergrootste probleem, zeg maar. Ik begin op maandag, dat was bij voorkeur al. En als dan ook nog maandag de eerste van de maand was. Nou, dan kon het eigenlijk al niet meer stuk. En dan had ik voor mezelf van tevoren helemaal uitgeschreven. Zo vaak sporten, dit qua eten. Al helemaal zo'n mooi tabelletje gemaakt. Met dat ik dan per week zoveel af zou vallen. Nou, ik zag het helemaal voor me. Oh, heerlijk, ja.

En soms binnen een paar dagen, een paar weken. Of soms zelfs al binnen een paar uur was er toch iets waardoor het anders liep dan ik op papier had staan. Ja. En dat klopte dan niet in mijn, ja maar het moest gewoon perfect. Dan had ik het alweer verpest, dan was het alweer mislukt. En dan kwam die hele riedel met jezelf de grond instampen kwam dan. En dat kwam dan heel goed met echt heel lelijk zijn over jezelf kwam dan weer voorbij. En ja, dan was het ook eigenlijk gelijk weer volledig gestreept door de poging.

En in de meeste gevallen ook meteen helemaal weer doorslaan naar andere kanten. Waardoor ik, in plaats van dat ik dan afviel, werd ik eigenlijk zwaarder. En niet eens zozeer in kilo's, maar wel in wat ik in de spiegel dan zag. En vooral in gedrag. Dan was het weer veel passiever. Veel meer eten. Veel ongezonder. Het is een slechter voor jezelf. Zorg in de zin van elke avond te laat naar bed. Weet je, al die dingen die ik zo graag... Gaat allemaal aan het rollen eigenlijk. We rolden allemaal weer de andere kant op.

En dan duurde dat weer een x aantal weken, dagen, maanden, noem het maar. En dan begon ik weer aan zo'n zelfde poging. En het gebeurde niet maandelijks hoor. Maar er was gewoon eens in de zoveel tijd kwam er weer zo'n nieuwe cirkel, zeg maar. Dat ik dacht, nou, vanaf vandaag. En dan hing alles daar ook aan vast. Zeker vanaf het moment dat ik kinderen kreeg, dan wou ik ook de perfecte moeder zijn. En de perfecte werknemer. En de perfecte partner. Noem het allemaal maar. En dan alles perfect combineren.

En ergens was het ook altijd wel heel veilig, want ik had dan zo'n hoge lat, zeg maar, en zoveel eisen dat je ook van tevoren weet, ja, is gedoemd om te mislukken. Dus dat gaf ook altijd wel een soort van, ja, het gaat ook gewoon niet. En dan kon ik mezelf ook weer gewoon begraven onder een lading M&M's van, ja, ik kan het ook gewoon niet, weet je wel. Dat was ook, zeg maar, aan de ene kant, ja, het was te hoog gegrepen, maar daardoor ook altijd wel een makkelijk excuus van, ja, zie je wel, ik kan dit gewoon niet. En dan kon ik mezelf ook weer gewoon bouwen met zakken chips en zo.

Hier heb ik toevallig, de vorige podcast ging hier ook over. Ik weet niet of je die gehoord hebt. Volgens mij was het de vorige podcast of die ervoor. Maar na dit, dat het eigenlijk veiliger

Veiliger om te mislukken dan door te zetten7:08

is soms om te mislukken. Omdat je daar, je ben je aan gewend. Dat weet je ook, dat je dat kan overleven, weet je wel. Ja, nou ja, dan is het mislukt. Ja, maar ik weet hoe het is om dan toch weer te vluchten in te veel eten. Dat houdt wel stand. Maar als ik nu doorzet, waar kom ik dan terecht? Dat is ook heel spannend.

En het gekke is dat ik als ik ook nu naar foto's van mezelf kijk. Dan denk ik, maar ik was helemaal niet echt dik. Ik was vooral in mijn hoofd heel dik. En altijd maar op een negatieve manier bezig met voeding en mijn lijf. Ja, wat zonde. Mijn gewicht wel altijd heel erg schommelde. Maar zelfs in die schommelingen zag ik zelf dan ook nooit hoe ik er echt uitzag. En nuchter denk ik, waarom zo'n compleet verkeerd beeld? Maar vooral door de acties dat ik in mijn hoofd echt enorm was altijd.

En nu zeg je, is het echt anders? En hoe heb je dat perfectionisme dan losgelaten? Want het lijkt me best moeilijk.

Nou, dat lukt nog steeds niet. En het grappige daaraan is, is dat voor mijn gevoel dat dan ook perfect moet gaan. Als je elke keer dan...

Perfectionisme loslaten moet ook goed.

Precies. Als ik mezelf dan betrap op die negatieve, mezelf in de grond praat. Dan denk ik, ah, zie, doe ik het weer. En dan denk ik, oh, dat is grappig. Want dan baal ik ervan. Dat dan ook niet perfect gaat, zeg maar. Dus het is ook een heel leerproces op heel veel vlakken. Maar ik denk dat het voor mij gewoon heel erg werkt. Dat ik mezelf de ruimte gun om er af en toe... Ja, een boetenhoop klinkt wat dramatisch. Maar om af en toe dit gewoon even los te laten.

En ik bekijk het nu voor het eerst echt op de lange termijn. Ik had altijd een plan van... Ik ga een half jaar maximaal echt op mijn voeding letten. En dan was het toch verkapt in dieet. Maar dat zag ik dan zelf niet. Want ik wil nooit meer een graai uit de snoeppot van de kinderen. Ik wil nooit meer in één keer een hele bak ei op. Ik ga nooit meer zomaar op een dinsdagmiddag iets meer eten. Ik had allemaal van die dingen, ga ik nooit meer doen. Uit ontstoten natuurlijk.

En als het dus nu gebeurt, denk ik, ja, dit is ook blijkbaar toch ook voor een deel wel, ja, hoe ik ben. Wie ik ben. En hoe extreem is het dan eigenlijk? Kan ik dan ervoor kiezen om 's avonds als avondeten gewoon alleen even wat fruit te nemen? En daarmee dan, weet je niet dat dat dan per se de gezondste oplossing is. Maar het is geen dagelijks iets of zo.

En ik merk dat nu ik dus, want ik ben hier in februari mee gestart. Dat ik dus nu gewoon zoveel relaxter met voeding omga. Maar niet alleen met voeding, ook met alles daaromheen. En ik denk, oh ja, oké, jammer dat het even zo ging. Maar hoe erg is dat dan? En wat heeft het eigenlijk voor problemen veroorzaakt?

Terwijl voorheen ging ik altijd, als ik dan een keer teveel had gegeten, dan ging die hele negatieve stroom in mijn hoofd aan woorden en aan echt rotgedachtes, die kwam dan helemaal los. Als gevolg daarvan ging ik dan daarna nog meer eten, want laat ook maar. Dan ging er ook een volledige streep door alle plannen qua bewegen of wat dan ook. En dan dacht ik, ja, ik ga echt geen was opvouwen vanavond door een waardeloze dag, laat maar. En dan heb ik allemaal dat soort stomme dingetjes erbij, om op een of andere manier het allemaal nog erger te maken.

En ik weet dat jij in een van je boeken dat een keer omschreef als de wijnvlek in je nieuwe jurk. Dat je dan denkt, nou ik ga de rest er maar overheen. Maar toch deed ik dat dan dus wel. In plaats van dat ik dan hem gewoon in de was deed. Weet je wel, qua eten deed ik dat dan dus toch. Daar helemaal in verzuipen zo van, nou laat dan ook maar.

Keerpunt: besluit om naar de sportschool te gaan10:23

Wat mij heel erg helpt, wat ik nooit had verwacht. Wat ik ook nooit eerder in mijn leven heb gedaan. Dat was voor mij wel het keerpunt in februari. Ik twijfel al heel lang om naar een sportschool te gaan. Maar ik dacht altijd, ik ga eerst afvallen. Eerst dan. Kilo's kwijt. Ik heb een strakke legging naar een sportschool. En die toont dus op.

Maar het was in februari. Ik weet het echt nog heel goed. Het was vrijdagmiddag. En ik was mezelf echt op dat moment zo zat. Gewoon, mijn kleding zat weer wat strakker. En na mijn laatste zwangerschap, dat is twee jaar geleden, ben ik bevallen. Ben ik wel heel veel afgevallen. Dus heel veel van de kleding van daarvoor kan ik weer aan. Maar ik merkte toch, het begint weer wat strakker te zitten en ik raakte weer niet op de fiets en weer gewoon heel veel eten en elke keer daarvan balen en weer helemaal in dat negatieve cirkeltje.

En ik was dat, ja, opeens was er, ik was het gewoon zo zat. Ik zat op de bank en ik dacht, ik ga nu jouw boek pakken. Het stond nog ongelezen in de kast. Het stond er al een tijdje. Dus die heb ik er gelijk bij gepakt. Ik heb meteen online een sportoutfit besteld, echt van de sport bh tot legging. Alles gelijk, helemaal mooi met je. Oh, heerlijk, ja. En me ook meteen ingeschreven voor een proefles voor die zondagochtend bij de sportschool.

Ik dacht, ik twijfelde ook aan die specifieke plek echt inmiddels al ruim een jaar. Maar elke dag dacht ik, ja, als die jongens wat ouder zijn. En de gebroken nachten voorbij en allerlei fantastische redenen. Allemaal maar uitstellen. De dagkaarten van je leven gaat zitten eigenlijk. Dat je zegt, als dat, dan... Elke keer die pauzeknop. Nee, dit is gewoon niet het moment.

Ik ben naar die proefles geweest. En er ging echt een wereld voor me open. Ik vond het zo leuk. Dat ik dacht, ik heb nog nooit gehad dat ik sport en bewegen zo leuk vond. Oh, wat heerlijk.

Dus dat blijkt voor mij ook wel het... Ik had, ik bedoel, zat ook in al jouw boeken. Ga meer bewegen, dan ging ik meer wandelen. Meer wandelen met de hond. Vaak op de fiets. Of een home trainer had ik voor mezelf helemaal uitgeschreven. Wie, wat, waar, wanneer. Maar er komt altijd wel wat tussen. Wat dan een goede reden is om het niet te doen. En ik vond het ook nooit echt leuk. Dus het kostte altijd. Ik dacht, ik moet vanavond van mezelf nog die oefeningen doen. Of 30 minuten op die home trainer. Dat moest dan nog.

En nu denk ik, oh ja, ik ga weer naar de sportschool. En die mindset, dat maakt voor mij het verschil. En ik heb ook met mezelf afgesproken, ik ga tien keer per maand. Dus ik heb geen weekdoel meer.

Tien keer per maand als flexibel sportdoel13:04

Want in een week kan er nou eenmaal van alles gebeuren. En dan kan ik het ook wel eens een paar dagen kwijt zijn. Maar nooit een hele maand. Een maand geeft toch mijn bewegingsruimte. En in februari ben ik niet gelijk op de eerste februari gestart. Dus ben ik de eerste drie weken drie keer per week geweest. Ik dacht, ik ga gelijk goed. Dus ik heb in februari negen keer gehaald. Maar in al die maanden daarna heb ik elke maand de tien keer kunnen afvinken.

Oh wauw, wat leuk zeg.

En dat geeft zo'n onwijs goed gevoel. Zelfs als ik even mijn voeding kwijt ben. Of toch die zak chips leeg gegeten heb. Of die bak ijs naar binnen geschoven, zeg maar.

Ja, precies.

Dan moet ik de volgende dag wel gaan naar de sportschool. Want ik heb me ingeschreven. Ik heb afgesproken met mezelf. En die zak chips was dan misschien niet het beste idee. Maar ik ga dan niet verder in. Ik laat mezelf niet verzuipen in van, oh, dan ook maar gelijk mijn fruit skippen bij mijn ontbijt. Dan ook maar gelijk de sportschool afzeggen.

Ja, precies.

Het fijne is ook, ik kan me ook niet meer uitschrijven als ik ingeschreven ben. Dat is ook heel fijn. Dat kan maar tot een paar uur van tevoren. Dus dat is echt een stok achter de deur. Maar omdat ik het ook zo leuk vind om te doen, voelt het ook zo. Ik heb geen één keer nog gehad dat ik dacht, ik heb er geen zin in.

Oh, wat heerlijk.

Ja, en dat had ik nooit verwacht. En ik had ook nooit verwacht dat bewegen, dat dat zoveel impact heeft op alles. Op hoe ik me voel qua voeding, de keuzes die ik daar dan daarna in maak. Hoe ik me mentaal voel, wat er blijkbaar aan spanning allemaal nog loskomt.

Sporten maakt verdriet om overleden zoontje los14:46

Want ik heb drie kinderen waarvan de middelste overleden is. Aan het eind van de zwangerschap is ons zoontje overleden. En dat is nu ruim drie jaar geleden. Dus ja, we hebben ook gewoon hele rare, heftige jaren gehad.

Ja, dat snap ik.

Ik merk dat voeding daarbij was dan altijd wel mijn veilige even alles uitschakelen of zo.

Ja, snap ik. Escape.

Ja, precies. Ik kon dan heel goed mijn emoties begraven onder een enorme berg met Ben en Jerry.

Ja, snap ik.

Dat gebeurt af en toe nog wel. Maar ik had ook niet verwacht dat het sporten zoveel zou losmaken nog qua rouw. Het is natuurlijk iets wat altijd bij mij blijft. Het zal altijd mijn kindje blijven. En dat is ook gewoon heel fijn. Maar ik heb gewoon een aantal lessen gehad dat ik dan naar de sportschool weer naar huis fietste. En dan had ik echt gewoon tranen over mijn wangen als ik dan naar huis fietste. Omdat op een of andere manier, door het opzoeken van die fysieke grens, komt er zoveel los in je lijf. Dat had ik echt van tevoren helemaal niet verwacht, dat het zoveel impact zou hebben. In positieve zin dan hoor. Dat lucht enorm op dan ook daarna.

Wat ontzettend mooi. Dat bewegen dat kan doen, zeg maar.

Dat heb ik nooit verwacht. En ja, dat maakt voor mij wel, dat is echt het grote verschil met al die pogingen van hiervoor. Het hoeft niet perfect, maar het kan altijd iets doen om de dag of de week of het moment toch beter te maken, zeg maar.

Nou, en volgens mij, weet je, heb je het ook op zo'n manier nu vormgegeven. Ik vind die tien keer per maand bijvoorbeeld ook super slim. Waarbij je ook dus altijd nog ruimte hebt om weer betrouwbaar voor jezelf te zijn. En dat is natuurlijk wel wat ook dat goede gevoel geeft, zeg maar. En wat ook maakt, denk ik, dat je meer vertrouwen hebt op alles. Nou, er komen misschien ook dingen meer door los, sta je krachtiger, ben je gemotiveerder. Dus dat zet zoveel dingen vaak in beweging.

Ja, het is dat ik bij mezelf die afspraak heb gemaakt van die tien keer per maand, waar ik me dus ook aan hou, dat je inderdaad op een of andere manier ook op jezelf durft te vertrouwen, ik kan dit wel.

Ja, precies.

En dat is dan zeg maar die tien keer per maand dan in de lessen zelf, in die sessies zelf. Het is een combinatie, het is crossfit tussen cardio en krachttraining. Merk ik gewoon dat als je de herhalingen beter kunt volhouden of toch een hoger gewicht kunt pakken of wat dan ook, dat geeft zo'n kick dat je het kent opzoekt. En echt het zweet stroomt van je hoofd af en je kan gewoon niet meer.

Maar het is wel gelukt.

En dan denk ik, hoe moet ik dan naar huis fietsen? Hoe kom ik daar?

Lukt dat dan?

Nee, maar wel een vraag voor andere mensen met jonge kinderen. Want het meeste wat natuurlijk mensen zeggen is, ja, maar ik weet niet hoe ik dat moet combineren, en ik heb er geen tijd voor.

Hoe doe je dat dan?

Ik sport sowieso elke zondagochtend. Dus dan is mijn man thuis met kinderen. Ik heb hem ook inmiddels ver gekregen, in ieder geval al na een paar weken. En we hebben op een gegeven moment een beetje flauw van mij, een enthousiastige ratel over deze sportstel, die dacht, ik ga ook wel kijken. En hij was ook gelijk om. We motiveren elkaar heel erg om daarheen te gaan. Hij was altijd heel sportief hoor, maar hij roteert er nu nog een keer bij. Dus we motiveren elkaar ook heel erg, omdat we al weten hoe fijn het daar is en wat het ons oplevert. Dat we ook echt heel erg bereid zijn om te zeggen, oké, ga maar, ik ben thuis, ik regel het hier, ga lekker die kant op. Dat is iets wat sowieso gewoon heel erg helpt, dat ik het ook gewoon thuis heb afgesproken. En dat zelfs mijn jongste van net twee jaar ook had gezegd, mama lekker sporten. Nou, dat vind ik echt superleuk dat hij dat doet. Weet je, als ik in een sportlegging beneden kom, dat vind ik echt heel fijn.

De ruimte die ik heb door te gaan voor die tien keer per maand. Dan kan er ook eens een week zijn dat het dus alleen maar op zondag lukt, omdat ik gewoon verder in de week niet weet hoe ik het qua kinderen en werk moet combineren. Dat het ook eigenlijk niet te schuiven valt, zeg maar. En dan weet ik ook, dan is het prima als ik alleen op zondag ga. Of dat ik dan op zaterdag en zondag ga, omdat ik dan de rest van de maand nog de ruimte heb om het dan nog weer bij te kunnen pakken, zeg maar. En ja, ik zal niet ontkennen dat het soms heel zoek is daardoor. Maar omdat ik weet wat het mij oplevert, is het me ook echt wel waard.

Dus je vecht er ook voor, of je staat er ook voor. Dat is volgens mij, tenminste in mijn ervaring, altijd het grote verschil. Als jij ervoor gaat staan, is er altijd een weg.

Ja, absoluut.

25 kilo kwijt, minder focus op weegschaal18:33

En hoeveel ben je uiteindelijk afgevallen? Sinds de zwangerschap, inmiddels nu twee jaar geleden, of ruim twee jaar geleden, zo'n 25 kilo. En ik ben denk ik in die laatste maanden, nu sinds februari, daarvan dan zeg maar iets van vijf kilo of zo. Die twintig van de zwangerschap was er daarvoor al af.

En ik merk ook, dat is ook wel echt een verschil met al die jaren daarvoor, dat de focus die ik op de weegschaal altijd had, dat heb ik lang niet meer zo. Ik dacht altijd in een gewicht, ik moet zoveel wegen, want dan zou alles op de plek gaan vallen of zo blijkbaar. Maar ook omdat ik nu zoveel aan krachttraining doe, verpalt het echt niet mee om kilo's kwijt te raken. Want ik zie gewoon aan mijn hele lijf dat ik gespierder word. Ja, dat doet toch iets met je gewicht.

Maar ik kan gewoon broeken aan. Ik dacht, nou, daar ga ik waarschijnlijk nooit meer in passen. Ja, en nu zit het nu goed. En dan past het wel, zeg maar. En we hebben een grote spiegel in de gang waar ik echt tig keer per dag langs loop. En soms dan kijk ik ernaar en denk ik: zijn dat mijn benen? Echt waar? Ja, wat goed.

Hé, en wat doe je anders met eten dan? Ik heb mezelf in eerste instantie, toen ik begon met sporten, de focus gelegd op dat sporten. En daarbij gecombineerd mezelf de ruimte gegeven om echt te genieten van de dingen die ik het allerlekkerst vind.

Genieten van eten zonder schuldgevoel20:12

Zonder dat ik me daar dan schuldig over voel. Dus dat ook heel erg opgezocht. En dan kan ik per moment ook echt even een soort van stilte voor mezelf inlassen. Van ja, maar waar voel ik dat ik echt zin in heb? Want dat kan per moment natuurlijk heel erg verschillen.

Ja, snap ik.

Dat dan ook gewoon eten zonder dat ik me daar dan schuldig over voel of allerlei zelfbedachte waardeoordelen over heb. En wat ik heel erg probeer is om alles iets te verminderen. Dus ik eet nog wel steeds alles wat ik echt lekker vind, maar niet elke dag of niet elke week.

Nee, één groot hoeveelheden.

Ik weet opeens weer dat 30 gram chips minder is dan dat ik al die jaren dacht. Dat past in het allerkleinste schaaltje.

Ja, dat is helemaal niet veel hoor.

Maar die zijn dan echt super lekker. En dan daarna weet ik, het is ook klaar. En er zijn echt zelfs avonden dat ik dan de zak alsnog gewoon wel leeg eet. Maar dat probeer ik te beperken tot zo min mogelijk. En als ik het dan neem, geniet ik er ook echt heel erg van. Zonder dat ik daarna allerlei zelfbedachte oordelen over heb.

En ik merk ook dat ik in al die jaren ook altijd wel dacht van... Ja, maar ik moet wel genoeg eten. Ook in combinatie met sporten. Maar ik moet wel genoeg voeding binnenkrijgen. Dus dan kon ik met ontbijt en lunch. Ook in de afgelopen maanden nog hoor. Dat ik dacht. Ja, nee. Maar ik moet echt wel twee boterhammen extra. Want dat heb ik nodig. En later dacht ik. Ja, maar dat is helemaal niet waar. Want qua calorieën. Het zijn wel gezonde dingen. Maar dan nog.

Ja, helemaal mee eens. Er is nog wel weer. Qua calorieën veel te veel binnen.

Dus daar ben ik ook weer goed naar gaan kijken. Ja, maar wat heb ik eigenlijk echt nodig? En ik merk dat het wel elke keer een beetje zoeken is.

Ja, nou wat dan genoeg is, zeg maar.

Maar ik merk dat ik ook gewoon mijn lunch en avondeten ook heel erg weer ben gaan veranderen. Wat ik in al die jaren daarvoor ook al deed hoor, met elke poging. Want ik weeg heel veel dingen altijd af en dat deed ik toen ook altijd al wel. Maar toch ging er altijd een bepaalde negatieve laag over of zo. Ik moet nu. Ik moet weer, ja. Ik moet nu. En wat een gedoe. En elke keer als ik dan iets afsloeg of me had gehouden aan mijn plan. Dan voelde dat alsof ik een of andere mega prestatie had geleverd. Maar de beloning bleef ook wel eens uit. Want dan blijf je gewicht op de weegschaal staan. Of je wordt zelfs iets zwaarder. Of onder je menstruatie haal je wat extra vocht vast. Dus dat was heel vaak dan enorm demotiverend. Maar nu zit er geen beloning meer. Nu is het moment zelf dat ik dan gewoon weet. Ik heb heel lekker gegeten en voldoende. Dat is de beloning al op zich. Er hoeft niet meer iets achteraan te komen of zo.

Je schreef ook in die mail dat je zei van een van de wat me het meeste raakte uit mijn nieuwe boek zei je dat die vraag van als je geen kilo meer verliest met alles wat je nu doet met het leven wat je nu leeft ga je dan toch zo door en daarop zeg jij nu ja absoluut echt zeker weten maar dat is een heel ander dat is natuurlijk een totaal andere instelling dan is het niet meer een dieet het moet nu maar dan is het dit is wie ik ben dit is hoe ik wil zijn dit is hoe ik met eten wil omgaan sporten, dat je dit past bij mij en zo, hier ga ik voor omdat ik het wil, niet omdat ik nu moet afvallen, dat is volgens mij, tenminste wat ik in je verhaal hoor, de grote onkeer

Dat is echt onkeer en het grappige is dat dat dus niet alleen qua voeding en bewegen is, maar dat voel ik op alle vlakken. Nou, zoals vanochtend bracht ik onze oudste naar school en we waren eigenlijk net te laat terwijl de hele ochtend verder gewoon helemaal prima, relaxed verliep, kwamen we eigenlijk net te laat bij school aan. Nou, dan had ik een jaar geleden mezelf echt en dacht oh, zie je wel, het is alweer een waardeloze dag, ook alweer te laat. Weet je wel, dan was dat iets heel groots geworden. En dan denk ik, ja, hij zit er toch, weet je wel. Ja, kwamen we echt aan het laten binnenrennen. Nou, prima.

Ja, maar heel vaak tegen dingen die eigenlijk heel klein zijn. Een hele negatieve laning. Want in mijn hoofd moest alles aan een bepaalde eis voldoen. Wat compleet uitgesloten is. En ik denk dat het sporten voor mij, dat heeft zo'n verandering daarin veroorzaakt. Want daar krijg ik zoveel meer zelfvertrouwen. Maar ook misschien gewoon zelfrespect. Dat levert me zoveel op. En ik had nooit verwacht dat dat zo'n verschil zou geven. En dat ik het ook op alle vlakken in mijn leven dan zo zou voelen. Dat ik denk, ja nee, als ik inderdaad helemaal niks meer, geen kilo meer zou verliezen dan nog. Omdat het me zoveel rust geeft. En ik had dat gistermiddag ook. En toen dacht ik, dus zoals het nu gaat. Zoals alles nu gaat. En zoals ik alles nu doe. Is gewoon goed genoeg. Wat een verademing.

Dat was ontzettend leuk om te horen.

Ja. Het is ook zo.

Wat mooi toch. Dat je dat kan voelen. En doe je dat dan ook heel bewust? Want zo klinkt het wel. Het klinkt een beetje als de theorie. Zeg maar mijn basismodel voor veranderen. Dat is dat grip op je eten erachter. Dat gaat heel erg dit. Dat is echt. Van hoor wat je zelf denkt. En weet weer van. Oh shit. Dit doe ik weer. Dat doe ik nu eigenlijk. Waar is de echte paniek? Weet je? Hoe erg is het allemaal? Adem in, adem uit. Het komt goed.

Absoluut. Ja. Ik had bijvoorbeeld gisteravond nog, ik was gewoon moe en het was een lange dag geweest. Een hele fijne dag, maar ik was echt moe. Dus ik dacht, ik neem wat pepernoten en dat werden er meer dan ik eigenlijk comfortabel vind. Zo gaat het met die dingen. Toen daarna dacht ik, oh, ik heb zin in een zak chips. En ik was gewoon serieus in staat om in de auto te stappen naar de supermarkt.

Ja, ja, ja.

Ik had geen chips in huis om een zak chips op te halen. En toen dacht ik, wat ben ik nou eigenlijk aan het doen? Wat gebeurt hier nou? Het is gewoon woensdagavond. Hoezo ga ik een zak chips halen om die gewoon in een kwartiertijd naar binnen te werken?

Ja, mooi.

Toen dacht ik, waar heb ik nou eigenlijk echt behoefte aan? En ik ben gewoon echt bek af. Ik ben gewoon kapot. Dus het was tien voor negen. Ik ben gewoon naar bed gegaan. Ik dacht, ik ben gewoon helemaal op. En het had ook gekund dat ik had gedacht, ik heb echt heel zin in die zak chips. En dan neem ik een bakje, maar dan ga ik gewoon van genieten. Dan was het prima geweest. Maar ik voelde aan alles gisteren, dat gaat niet het geval zijn. Korte tijd, zeg maar, gaat die hele zak gewoon leeg. Dat is niet wat ik wil. Dat heeft ook niks met genieten te maken. Dus ik ben gewoon naar bed gegaan. En dat lukt niet elke keer hoor. Er zijn ook echt wel avonden bij. Dat ik dan alsnog voordat ik mezelf die tijd gun. Om er goed over te denken. Wel al met die zak bij de kassa sta. En hem thuis al hebben weggewerkt. Maar dan is er alsnog het moment. Daarna of de volgende ochtend. Of na twee dagen om te denken. Wat ben ik nou eigenlijk aan het doen?

Ja precies. Dat is hem hè. Steeds weer bereid zijn om stil te staan. En weer die verantwoordelijkheid te pakken.

Dat is het natuurlijk. Op het moment dat je dat doet, heb je gewoon even geen zin om verantwoordelijkheid voor je leven te nemen.

Nee, je wil even weglopen. Voor je moeheid of voor je...

Ja, ik vind mezelf heel zielig dan. Ja, ik heb het al zo erg. Ach, ja, het is leven toch zwaar.

Ja, precies.

Ik hou nog op mijn voeding letten.

Ja.

Ja, mooi.

Ja, maar dat schreef je ook, hè. Je zei, ik had eigenlijk een negatieve obsessie voor eten. Moe, chocola, spanning, chips, onrust, snoep. En dat is dus wat je nu doet. Echt veel meer stilstaan eigenlijk bij jezelf, bij wat heb ik echt nodig.

Ja. En wat ik zeg, nog steeds gebeurt het wel eens dat dat dan een paar dagen duurt. Dat ik in zo'n negatieve spiraal zit.

Mildheid naar jezelf na een misstap27:18

Toch allerlei dingen doe waar ik op de lange termijn niet gelukkig van word. En dan herpak ik mezelf na een aantal uur, een aantal dagen, noem het maar. En wat ik dan dus niet meer doe, wat ik altijd deed, is mezelf daarom helemaal de grond in te trappen, dat het weer mislukt is en dat ik weer een nieuwe poging... ik wacht wel op maandag. En dan het alleen nog maar erger maken.

Ik schrijf me dan. Ik check dan even in de agenda: oké, wanneer past het? Wanneer schrijf ik me weer in? Zodat ik deze maand aan die tien lessen kom. En dan ga ik gewoon met mijn paprikachips-adem, zeg maar, ga ik alsnog naar de sportschool de volgende dag. Dan begin ik gewoon niet opnieuw, maar ik ga gewoon weer verder.

En het voelde altijd als: nee, ik moet opnieuw beginnen. En overnieuw en perfect, weet je wel. En dan moest alles weer een streep erdoor. Nu weet ik: dit hoort ook gewoon een beetje bij wie ik ben of zo. Bij het leven, bij iedereen. Bij niemand gaat altijd alles perfect. Dat is gewoon hoe het werkt. Maar hoe groot je het maakt, dat maakt hoeveel impact het heeft uiteindelijk op je gewicht.

Ja, die mildheid naar mezelf is echt iets wat ik daarvoor nooit echt toeliet. Ik dacht: ja, maar ik durfde het ook niet of zo. Ik was altijd een beetje bang van: ja, maar als ik dan toch een keer het laat lopen, als ik het dan toch een keer laat gaan, dan is het einde zoek of zo. Ik durfde er nooit op te vertrouwen dat ik dan na drie dagen toch die zak weer weg kon leggen of zo, zeg maar. Ik was altijd bang van: ja, maar als ik het laat gaan, dan zit er zo weer tien kilo bij. Het is nooit gebeurd hoor, maar daar was ik altijd bang voor.

Maar als ik het dan loslaat, waar eindig ik dan, weet je wel? Alsof je dan geen keus meer hebt, hè. Dat is zo grappig, dat er een soort iets in je hoofd komt dat je denkt: ja, maar als ik dat doe, dan is het hek weer van de dam.

Oké, maar je kunt elk moment ingrijpen. Je kunt altijd weer opstaan en denken: nu de verantwoordelijkheid terug.

Ja, maar ik liet me altijd een soort van leiden door externe factoren. En dat was ook altijd wel lekker makkelijk, want dan kon ik ook daar een beetje in. En dan hoefde het ook niet, zeg maar. Dan hoef je ook niks te doen.

Nee, dat hoef je ook makkelijk te doen soms.

Ja, het was altijd wel de weg van de minste weerstand, zeg maar. Van: ja, nee, maar ik heb het al geprobeerd, het lukte niet. En dit is gewoon niet het moment.

Ja, precies. En dat heb ik mezelf de afgelopen jaren ook nog wel wijsgemaakt. En zeker toen ik begon met sporten in februari zaten we volop in de gebroken nachten, tekortnachten, slaapgebrek. En toch heb ik het gewoon gedaan. En hebben we dat samen ook gewoon gedaan. En zijn we allebei veel aan het sporten. En is alles op een manier veranderd die zoveel positieve impact heeft.

Ontzettend leuk om te horen. Heel erg leuk dat je die mail stuurde. Dus vind ik altijd natuurlijk heel leuk om te horen van mensen. En ontzettend leuk dat je mee wilde werken aan deze podcast. Zijn er nog dingen die je zegt: nou, dat wil ik graag nog even toevoegen, of dit heb ik nog niet helemaal besproken?

Nou, wat voor mij, wat ik hoop dat anderen ook eruit kunnen halen, is dat je mag falen. Gun jezelf daar echt de ruimte voor, dat het niet perfect gaat. Maar bekijk het vooral op de lange termijn. Het is geen project wat je na een half jaar gaat afvinken. Het is gewoon een proces voor de rest van je leven, op een manier waar je je comfortabel bij voelt. En daar mogen echt slechtere dagen bij zitten. Maar je hebt echt wel de kracht in jezelf om het altijd weer terug te pakken en om te buigen naar iets positiefs.

Nou, dat lijkt me een perfect einde. Ontzettend leuk. Heel inspirerend om je verhaal te horen. Dus dank je wel dat je mee wilde werken.

En jij ook bedankt.