281 – Julia viel 22 kilo af in 11 jaar (!). Ze vertelt hoe ze uiteindelijk haar eet-relatie voorgoed veranderde

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Introductie: gratis challenge en podcast0:00

Vandaag de eerste podcast in de challenge, de gratis challenge die gisteravond is gestart. Heel ontzettend leuk dat je luistert naar deze podcast.

Deze podcast is een gesprek dat ik heb opgenomen met Julia. Julia is 22 kilo afgevallen in de afgelopen, jawel, 11 jaar. Hoe ze dat heeft gedaan, hoe zij dat doet om steeds weer de regie te pakken en steeds verder te gaan, en toch echt ook haar eetrelatie voorgoed veranderd te hebben, dat vertelt ze ongelooflijk inspirerend in deze podcast. Dus ik zou zeggen, luister snel.

Mijn naam is Mieke Kosters en in deze podcast deel ik de geheimen van slanke mensen met je. Dat doe ik in een podcast en dat doe ik deze week ook in een gratis challenge. Daarvoor kun je je nog aanmelden, als je je nu aanmeldt, dan krijg je de opname van de challenge van gisteren en kun je vanavond en morgenavond live bij de sessie zijn.

En dat is niet alles, want daarnaast deel ik elke dag een gratis podcast, gewoon op deze kanalen, dus daar zit je al, want je luistert dit verhaal. Nou, ik hoop dat je erbij bent, ik hoop dat je meedoet. En ik zou zeggen, meld je nog snel aan via de link hieronder in de shownotes. Of ga naar miekekosters.nl

Julia stelt zich voor1:11

Ik zit hier samen met Julia. Nou, ontzettend leuk dat je er bent en dat je mee wilt doen. Welkom in de podcast. Kun je misschien heel kort iets over jezelf vertellen?

Ja, dankjewel. Mijn naam is Julia. Ik ben eind dertig. Ik woon in de Randstad samen met mijn vriend en twee jonge kinderen. Eentje op de basisschool en de andere op de crèche. Dus echt midden in de tropenjaren. En ik werk als leidinggevende.

Elf jaar een eetdagboek bijhouden1:44

En ik houd al elf jaar een eetdagboek bij. Een leuk feitje van mij of niet? Dus ja, en dat is gekomen omdat ik elf jaar geleden jouw boek heb gekocht. En sindsdien heb ik dus een heel archief aan alles wat ik eet.

Dat meen jullie, dat is grappig. En doe je dat dagelijks of doe je dat echt in vlagen, zeg maar?

Nee, ik doe het echt wel dagelijks. Er zijn perioden dat ik wel eens dacht, ik ga ermee stoppen. Ook omdat je schaamt je toch een beetje, dat je elke dag je eten bijhoudt ergens. Maar het werkt gewoon heel goed voor mij. Dus ik heb natuurlijk gewoon een basis eetpatroon, dat staat er vanzelf al in. Dus dat met één druk op de knop, dan staat dat erin. En nu deze dagen, het is kerstvakantie, dan is het iets meer werk, want dan eet je wat meer. Maar ook dan helpt het me wel, in mijn geval, om gewoon te zien, ik heb genoeg gegeten. En ik denk dat heel veel andere mensen dat vanzelf kunnen, maar ik ben gewoon niet zo iemand.

Nou ja, ik vind het wel opvallend wat je zegt met die schaamte. Terwijl ik heel vaak zeg, ja, dit is een hulpmiddel. En als iets een hulpmiddel is en het werkt heel goed voor je, waarom zou je het dan niet doen? Dus ik zou zeggen, in plaats van schaamte, sta er gewoon voor. Dat is toch eigenlijk fantastisch dat je iets hebt gevonden wat maakt dat het eigenlijk heel makkelijk voor jou werkt. En dat je goed overzicht houdt. En dat je het gevoel van regie waarschijnlijk ook houdt. Maar betekent dat dan ook al dat je al 11 jaar lang aan het afvallen bent? Dat is dan natuurlijk wel de vraag.

22 kilo afvallen in kleiner wordende cirkels2:49

Ja, nou ja, daar heb ik natuurlijk over nagedacht. Eigenlijk wel. Maar dat is dus niet zo'n lineair proces. Wat je vaak ziet in films en wat je zelf ook graag wil, is dat het dan in drie maanden tijd gefixt is. Maar ik ben in 11 jaar tijd 22 kilo afgevallen. Maar wel af en aan. Dus het is niet zo dat ik van die periodes heb dat ik begon en eindigde. Maar wel steeds weer heb teruggepakt. En dat het dan weer wat meer werd en dan weer minder. En ik ben wel die cirkels waar jij het over hebt. Dat is steeds kleiner geworden. Dus ik ben niet steeds 10 kilo aangekomen en dan weer 8 kilo eraf. Maar wel steeds meer gezakt. Maar binnen een marge van een aantal kilo. En afgelopen zomer merkte ik dat ik toch wel heel erg genoeg afviel op wilskracht. Dus echt op streng zijn en op moeten. En dan ga ik er weer voor. En ik wilde echt dat laagje dieper gaan. Dus vandaar dat ik aan je programma heb meegedaan.

Laatste vijf kilo op intrinsiek gevoel3:54

Maar toen hoefde ik niet meer heel veel af te vallen. Want dat was ik eigenlijk al wel. Maar het waren echt die laatste vijf kilo. Dat heb ik de afgelopen maand natuurlijk wel heel anders gedaan. Dat is veel meer op een soort van intrinsieke gevoel van ik wil dit anders. Wat betekent dat eten dan voor mij? En hoe komt het dan dat ik daar toch nog steeds naar grijp? Want dat was wel zo. Dus ook al ben je heel veel afgevallen. Ja, het was nog steeds, vond ik, wel teveel een strijd. Of teveel vanuit mezelf straffen met negatieve gedachtes. Van, ik moet nu anders, in maandag ga ik weer beginnen.

Het is wel interessant wat je zegt, want ik hoor dit wel vaak hoor. Dat herken ik ook wel vaak van mensen die veel langer bezig zijn. Kijk, ergens is het een opluchting en een ontdekking en een eye-opener. En dat geeft heel veel houvast. En het maakt dat je veel langer vasthoudt als je ook gewoon merkt, ik kan gewoon lekkere dingen eten en afvallen. En dan ga je dus echt je eetpatroon aanpassen op een manier die bij jou past. Dus dat is natuurlijk niet echt een dieet, want je kiest zelf. Maar het is nog wel heel erg gefocust op dat eten. Dus het is nog iets minder met, waarom eet ik nou? En hoe kan ik daar, wat zit daar dan onder en achter? En hoe kan ik daar?

En eigenlijk lijkt dat een beetje op wat jij zegt. Dus ik ben echt jaren bezig geweest met dat soort van eten controleren. Of in ieder geval grip krijgen op. En daarvoor heb je natuurlijk onwijs veel dingen nodig. Namelijk ook lekkere dingen eten, mogen genieten, gaan experimenteren. Een keer te veel eten weer terugpakken. Maar echt een andere relatie, dat is vaak nog een ander laagje inderdaad. En dat heb je nu dus aangeraakt. Dat is echt anders.

Je kunt zeggen dat het eerst kwantitatief was, dus echt op data. Dus ik mag zoveel eten en dan zoveel bewegen en dan ga ik dat doen. Maar dan niet erover nadenken waarom ik dat eten dan zo, waarom ik daarnaar grijp eigenlijk. Dat heb ik de afgelopen maanden, natuurlijk denk je er wel een beetje over na, maar pas de afgelopen maanden ben ik daar echt veel dieper in gaan zitten. Dat is natuurlijk iets van vroeger, dat is vaak zo. En dan ga je daarover nadenken van, komt dat dan?

Moeder gaf een Twix in het skipak5:30

Mijn moeder, ik kan me heel goed herinneren, we gingen een keer op skivakantie en ik had er helemaal geen zin in. Ik was acht en ik kon het ook niet goed, ik had er geen aanleg voor. En ik zie mijn moeder tegen mij zeggen, nou, hier zit je skipas en hier is je Twix. Dat je in mijn skipak gepropt, zeg maar. En er zijn ook best wel veel voorbeelden van dingen. En dan denk ik, komt het dan door mijn moeder die dat dan aan mij heeft gegeven? Nee, ik was gewoon een kind wat erg hield van lekker eten en er werden veel dingen mee opgelost. Als ik me alleen voelde, of als ik verdrietig was, of als er iets op school was gebeurd, dan was dat het eerste waar ik naar greep. En dat heb ik eigenlijk nooit helemaal losgelaten. Dus het is ook een fijn iets, hè. Eten is er altijd. Je moet ook altijd eten. Je kunt niet niet eten. Het is overal te koop. Dus ik denk dat ik toch nog steeds wel, hoor.

Eten als eerste reactie op emoties6:32

Het is niet dat ik af ben nu, laten we wel wezen. Daar als eerste aan denk. Van, oh, ik ben een avond alleen thuis. Oh, fijn, dan kan ik wat eten. Oh, ik voel me eigenlijk best onrustig. Dat heb ik ook heel erg gemerkt. Ik heb dus aan je programma meegedaan. Oh, dan komt hij ineens naar boven. Als hij iets is met de kinderen. Of met mijn vriend ruzie. Dan is mijn eerste neiging is. Oh, ik ga wat eten. Ik wil het niet voelen. Ik ga het tempen. Weet je, ik heb gewoon geen zin erin.

En dat heb ik afgelopen maanden dus minder gedaan. Dus als ik te maken had met een teleurstelling. Ik had bijvoorbeeld een sollicitatie. En ik ben het niet geworden. Nou ja, vroeger was ik dan meteen gaan eten. En nu dacht ik, ja, ga het maar voelen. Ga er dan maar in zitten, weet je. Dus ik ben naar buiten gegaan. Ik heb gewoon even heel hard gehuild. Schone emoties, zoals jij dat dan noemt. En dat is eigenlijk nog volop mee bezig. Dat eten blijft toch al mijn eerste neiging, denk ik. Maar dat wil ik niet meer, want dat is iets van vroeger. Dus als je dan voorbij komt, kan ik dat ook denken. Oh ja, dit is van vroeger, maar je bent volwassen. Dat dient je niet meer. Dat is niet meer, kom op. Wie je wilt zijn. Nee, doe wat anders.

En dat is ook heel leuk. Dan leer je ook weer dingen over jezelf. Van, oh ja, wat kan ik dan doen? Welke opties heb ik dan? En die opties zijn er altijd. Nou, en ook dat je veel meer kunt dan je denkt. Dus op het moment dat je het wel voelt, dat je eigenlijk veel meer aan kan dan jezelf denkt. Of veel meer, ja, eigenlijk wel overheid blijft staan. Ook al voel je dan wel die teleurstelling, als het gaat om zo'n sollicitatie of op een andere manier.

Klopt.

Ja, we hadden het net even over mijn vriend is zo'n paar weken ziek. Dat is een verdrietige situatie, ook onduidelijk. Nou, we hebben twee jonge kinderen. Mijn eerste reactie is dan, ik ga 's avonds op de bank lekker eten, want ik ben echt zielig nu. Ik bedoel, nu mag het, weet je wel. Ja, het is gewoon werkelijk. Het is echt, je kan ook zeker niet sporten, ze hebben meer nodig. Nou ja, eigenlijk is dat nonsens, want die kinderen gaan naar bed 's avonds. Mijn vriend hoeft echt niet elke avond met mijn hand in hand op de bank te zitten. Sterker nog, heeft hij volgens mij nog geen zin in. Dus ik kan best sporten, weet je wel.

Dus je kan zelfs in zo'n situatie, als het heel chaotisch voelt. Of als je denkt, ik zie even niet meer. Wat is er altijd wel één ding wat je kan doen? En ook wat je wil en ga dan ook voor staan. En accepteer ook dat dat ongemakkelijk voelt, dat je dan geen zin meer hebt, maar dat je toch doet.

Maar dat zeg maar, je hebt niet zin dan toch?

Helemaal niet. Maar dat zijn juist natuurlijk de momenten waarop je denkt, ja maar nu is het ook niet zo erg om hier even aan toe te geven, want het is ook wel echt heel moeilijk. Ook omdat je echt geen zin hebt om naar buiten te gaan, zeg maar.

Klopt.

Maar dan weet ik, dat heb ik allemaal in jouw programma geleerd, dat is gewoon je brein. Je brein gaat voor gemak. Je brein wil gewoon geen moeilijk. Je wil gewoon het liefst chillen, ontspannen, plezier. Maar ik weet ook, dat is korte termijn. Dus dat is mijn eerste gedachte. Maar wat ik eigenlijk echt wil, is lekker sporten, bewegen. Ik voel me daarna heel goed. Heb ik even iets voor mezelf. Weet je ook, als je alleen maar voor anderen zorgt. Dus ik weet ook, zodra ik die hoek om ben, uit de deur stap en die wind in mijn gezicht, dan denk ik weer, yes, ik ben gegaan. Maar die tien minuten daarvoor, alles wat in mijn hoofd opkomt, denk ik, bullshit. Geen zin, toch gaan. Ik kan dan terugtellen, dit is maar 90 seconden. Dan komt er weer een andere gedachte. Dus dat is echt wat ik heb geleerd in jouw programma. Om je eigen gedachten wat minder serieus te nemen. Het zijn maar gedachten, ze gaan weer voorbij. En je weet wat je echt wil. Dus ja, geen zin te gaan is ook zo'n goede. Dan heb je maar geen zin.

Weten wat je wilt en je kernwaarden9:46

Ja, maar het betekent niet dat je niet kan gaan. Nee, precies. Ja, dat is het. Maar je kan zeker meer dan je denkt.

Maar het helpt wel om te weten wat je dan wil. Want als je dat niet weet, dan laat je je leiden door iedereen. Dus om dat ook te weten, dat is ook niet altijd heel duidelijk wat je dan wil.

Nee. Ik weet niet altijd wat ik wil. Nee. Weet jij dat? Absoluut niet.

Maar ik probeer er wel af en toe wat vaker bij stil te staan. Omdat ik wel weet dat als je niet weet wat je wil, de kans op terugzakken veel groter is. Dus het is wel fijn om een soort drive te hebben. Of een soort doel waardoor je toch weer geïnspireerd bent.

Maar het heeft ook niet altijd met doelen te maken. Het heeft ook wat mij betreft met een soort kernwaarde te maken. Een soort laag, zeg maar. Waarin je weet van: dat vind ik belangrijk in mijn leven. Dat vind ik belangrijk voor mezelf. En voor mij staat bijvoorbeeld ook bewegen. Dat is een van die dingen. Maar ook regie. Oftewel gewoon niet zo blijven hangen in arme ik, zeg maar. Maar wel iedere keer weer zelf die verantwoordelijkheid nemen. Gewoon bedenken: dit is hoe het leven is. Als ik wat wil, of ik wil iets anders, ja, dan heb ik daar ook wel echt wat in te doen. Dat stuk, zeg maar. Dat drijft mij heel vaak voort. Ik weet niet of jij zoiets hebt.

Ja, dat resoneert heel erg bij mij inderdaad. Wat is je eigen ruimte? Waar zit de ruimte voor jezelf om te doen wat je toch maar wil? Ook als niet alles mee zit. Want alles zit vaak niet zo mee. Er is altijd wel iets wat niet wil. Of je bent toch een beetje moe. Of het regent. Of, nou ja, doe maar in. Ik heb twee jonge kinderen, weet je. Het is altijd wel iets.

Heel vermoeiend, ja. Ja, precies.

En het klopt inderdaad, het is een soort van basisgevoel nu in mij, denk ik. Een nieuw gedrag of een nieuwe emotie van dat wat ik vroeger deed, dat dempen. Van die emoties en gevoelens, zoals ik alleen was of verdrietig was. Dat wil ik echt niet meer, dat is gewoon oud gedrag. Ik snap waar het vandaan komt, ik weet het. Ik ga er ook niet tegen vechten, het is net zo'n bal die je onder water duwt. Ik weet dat die weer voorbij komt, dit is mijn eerste neiging, eten.

Prima, ja. Oké, prima.

Het heeft me ook lang, denk ik, wel iets gebracht, maar nu niet meer. En ik wil nu echt iets anders. En dat is voor mij inderdaad bewegen. En het voelt ook echt niet meer lekker om zoveel te overeen. Ik doe het heus nog wel eens. Ik ben niet perfect. En ook deze kerstvakantie gebeurt echt wel. Maar ik kan veel sneller die rem vinden. Dan denk ik: ja, dit wil ik eigenlijk helemaal niet. Dit voelt me niet. Dit geeft niet aan mij die energie die ik wil. Ik ga iets anders doen.

Ja, mooi hoor. Heel leuk. En ik vond het wel mooi, dat voorbeeld wat jij noemde, van je moeder. Die dan zei: hier heb je een Twix en heb je dit. Ik zie dat heel vaak, dat eigenlijk mensen een soort liefde geven met eten, want het is natuurlijk goed bedoeld. Het is niet bij nagedacht van misschien is dat, het is gewoon lief, want misschien heeft ze dat nodig of dat zal ze fijn vinden of zal ze lekker vinden.

Snoep geven aan haar eigen kinderen12:23

Hoe doe jij dat dan nu met je kinderen? Oh, dat is echt een gewetensvraag. Ja, dat gaat dus, dat toevallig, mijn vriend is echt heel slank en die maakt hele goede keuzes voor zichzelf en ik merk inderdaad dat ik ze veel meer zoetigheid geef omdat ik me zo kan invoelen dat dat zo fijn is als kind. Je vindt dat natuurlijk ook fijn.

Ja, en je wil ze graag gelukkig maken. En ik heb met mijn moeder ook wel in aanloop naar deze podcast erover gehad. Ik ga daarover praten, want mijn moeder is ook heel slank. En ik zei ook, ja, maar je werd er zo blij van, zei ze toen. En dan denk ik, ja, dat snap ik ook wel. Ik wil ook mijn kinderen heel blij zien. Dat was ook zo, ja. En ik werd er ook blij van. Het is niet voor niks natuurlijk dat die Twix in mijn skipak zat. Maar ik weet ook dat dat op langere termijn natuurlijk niet echt een goede oplossing is voor dingen. Dan kan je beter gewoon maar dingen voelen. Dus waar zit die scheidslijn? Dat vind ik heel ingewikkeld. Wanneer geef je iets lekkers? En wanneer zeg je, nee, nu doen we het niet. Dat vind ik echt zo lastig.

Ja, daar nog een tip voor heb. Maar ik merk dat ik dat inderdaad veel meer met mijn kinderen doe dan mijn vriend. Die geeft ze nooit heel veel lekkers. Voor hem zit lekkers gewoon in gezelligheid. En voor mij zit dat toch wel meer in, nou ja, naar de bioscoop gaan, dan mogen ze popcorn of zo.

Ja, ik vind dat dan wel moeilijk hoor. Dat is ook een lastig ding, denk ik. Tenminste, voor mij ook hoor. Ik herken dit wel. Maar mijn kinderen zijn natuurlijk ouder, dus die maken meer eigen keuzes. Nu ook, maar vroeger, voordat ik zeg maar mijn boek schreef, toen denk ik dat ik makkelijker was in lekkere dingen geven dan nu.

Maar ik ben heel makkelijk. Dus mensen denken heel vaak, van vriendjes of vriendinnen die van mijn kinderen die bij ons thuis komen, lachen heel vaak. Omdat ze altijd zeggen, maar jouw moeder doet toch iets met afvallen. Maar jullie eten helemaal niet zo gezond. En weet je, we hebben altijd lekkers in huis bijvoorbeeld. En op vrijdagavond eten mijn dochter en ik vaak soep met chips. En dat is echt een soort ritueel bij ons samen geworden. Maar wat ik eigenlijk probeer mee te geven, is dat eten best gezellig mag zijn. En je mag er best van genieten. Alleen dat dempen, dat probeer ik eigenlijk dus niet te doen. Dus als ik denk, je krijgt het misschien moeilijk, dan geef ik niks lekkers, dan is het gewoon van, wat is er dan precies, zou ik maar even zeggen.

Ja, ik weet ook niet of dit helemaal de manier is hoor. Nee, maar dat klopt wel. Dus ik probeer dat voor mezelf een beetje te voelen. En ik probeer ook wel echt te doen van, het is niet nodig. Dus het is heel vaak niet nodig. Dus ik doe wel veel minder dan vroeger. Of veel minder dan mijn moeder bijvoorbeeld deed. Omdat ik ook echt heel vaak denk van, ja, eten is nu echt niet nodig. Dat maakt eigenlijk niks uit. Als je nu even niet ergens anders op focust, op iets, weet ik veel, dan heb je het eigenlijk niet zo leuk. Dus ja, dat...

Ja, die gezelligheid zit niet in eten, hè. Dat is waar. Mijn moeder is wel toevallig nog, niet toevallig natuurlijk. Want ik heb veel te weinig aangeboden. We waren met de kerst bij haar. En ik denk, ja, het zit er dus nog steeds in. Ik zeg, maar mam, je had dit en je had dat. Ja, maar ik had nog zus en zo. Ik zeg, maar het zit toch in het bezoek. En dat wij bij jou komen en we houden van jou. Je hoeft niet al die kerstkransen aan ons aan te bieden. Maar zij heeft heel erg het idee dat dat nog steeds gastvrijheid is. En zij kan zichzelf heel goed beheersen ook. Dus voor haar is dat ook helemaal geen punt. Maar ik, nou oké, ik ben heel veel verder en zo. Maar nog steeds, dat is niet iets wat ik makkelijk doe.

Bij je kinderen ook, het is een goeie. Ik denk dat dat nog wel wat gesprekken vraagt tussen mij en mijn vriend. Hoe gaan we dat dan doen? En zeker als ze ouder worden. En zelf pakken.

Ja, maar goed. Mijn dochter zei ooit eens. Kijk, ik probeer altijd een uur voor het eten. Niks meer. Weet je wel. Dat soort dingen wel. Als een soort regels in huis. En ook mijn dochter zegt heel vaak. Mam, wil je wat lekkers meenemen of zo? Als ik opsta of ergens heen loop. En dan zeg ik heel vaak. Als je niet bereid bent er zelf voor op te staan. Dan hoef je het niet echt. En ik doe het zelf ook hoor. Als ik op de bank zit. Als mijn man in de keuken staat. Dit even voor mij meenemen. Maar dat komt omdat mijn dochter dat ooit zei. En mijn oudste dochter die zei ooit van. Ik heb bij mezelf gemerkt, als ik niet bereid ben ervoor op te staan, nou dan is het eigenlijk gewoon maar een beetje. Weet je wel. Dan hoeft het niet echt.

Dan dacht ik. Oh, dat vind ik wel een goeie. Die ga ik zelf ook onthouden. Dat is echt een hele goeie. Ja. Dus die heb ik ook altijd wel. En gewoon. We hebben door de week bijvoorbeeld echt. Ik bedoel, ik zeg dan wel die soep met chips. Dat is ook zo. Alleen door de week heb ik heel vaak niks in huis. En dan denk ik. Ja, als jullie echt wat willen, nou, dan moet je bereid zijn om maar even naar de winkel te gaan. Maar ik hoef het niet in huis te hebben. Ik vind het ook beter als we dat niet hebben. Gewoon gezonde dingen wel en fruit, weet ik veel wat.

Nee, dat is wel een goede, ja. Ja, en inderdaad ook wel dat op een gegeven moment van... je mag één of twee lekkere dingen per dag. Maar dan ging ik met mijn dochter, die is vijf, enorm onderhandelen. Dan is dit dan het lekkere. Bijvoorbeeld een beschuitje met poedersuiker. Dan dacht ik, ja, dat is wel heel lekker. Maar is dat dan het snoep, weet je? En je komt zo snel in allerlei moeilijke discussies... en dan merk ik dat ik altijd denk, nou ja, je mag nogal wat. Want inderdaad, vanuit mijn eigen gevoel dat dat fijn is. En ik wil haar graag gelukkig maken. En mijn vriend die altijd nee zegt.

Een persoonlijke visie hierop. Ik geloof dat opvoeden toch vooral voorleven is. Voor het doen. Dus als jij nu, wat je hebt inmiddels, een gezonde eetrelatie hebt.

Dat is waar. Maar je mag wel ook af en toe genieten van eten. Ik denk persoonlijk dat dat het allerbelangrijkste is. Dus ze zien wat jij doet. En ik bedoel, als jij er ook niet meer zo'n enorme struggle mee ervaart, je bent zoveel duidelijker ook voor jezelf, dan zul je dat ook aan hen zijn. Dus ik zou me daar ook niet te druk over maken, want dat loopt wel vanzelf als jij focust op jezelf. En dat raad ik eigenlijk heel vaak aan aan moeders ook, juist die focus op eten van wat je kinderen doen, dat geloof ik helemaal niet in. Kinderen moeten dit ook zelf ontdekken en denk dat, ja, ieder mens heeft zijn eigen struggles.

Ja, en dat zit ook in het voorleven, dat voorbeeld van die sollicitatie. Ik ben dan echt wel verdrietig en natuurlijk laat ik ze niet mijn tranen zien. Maar ik vertel wel van, ik was even verdrietig.

Ja, of soms wel inderdaad. Maar daar zit natuurlijk ook een heel groot stuk in. Je wil niet dat de emoties worden gedempt met voedsel. Of als er een keer iets misgaat, dat ze niet wordt uitgenodigd om te spelen bij een vriendinnetje. Of noem maar op, er zijn heel veel situaties waarin je dat kan denken. En dan wil ik niet zeggen van, nou, pak maar een koekje.

Nee, precies. Dus dan zeg ik eerder van, je bent verdrietig. Ja, dat is logisch. Ja, je bent boos, dat is ook. Mag ook, ja. Ja, hou maar even adem. Uiteindelijk is dat natuurlijk de belangrijkste les.

Nou, wel heel leuk. Want we hebben het nu eigenlijk wel over hele andere dingen dan over eten en afvallen. Terwijl, wat mij betreft, is de kern, dat het heel vaak over dit soort dingen gaat. En dat, kijk, je kunt afvallen door, nou, erbij houden wat je eet. Weet je, echt je eetpatronen aanpassen. Dus als je kilo's wil verliezen, geldt eigenlijk voor iedereen die luistert, daar begint het mee. Dus die basis is echt belangrijk. Als je niet weet hoe je afvalt, waarmee en wat bij jou past en waar je van houdt. Welke sporten je leuk vindt, dan kom je nergens. Dus die basis is essentieel, maar daarna gaat het echt om die andere lagen eigenlijk.

Nou, en dat verwoord jij al supermooi. Maar dan toch even terug naar het begin. Als jij nu zegt, mensen die nog moeten starten, wat zou je hun aan...

Tip: begin klein en begin nu18:46

Ja, maak het klein. Dus in plaats van zo'n heel ingewikkeld plan, waarbij je voor weken vastlegt hoeveel je gaat eten, en dat dan allemaal heel streng, en als het dan niet lukt, dan ben je meteen mislukt. Begin gewoon met één ding, of één dag. Bijvoorbeeld dat je zegt, ik ga morgen of nu, begin gewoon nu. Als je dit luistert, ik weet niet waar je luistert, als je dit in de podcast hebt, nu beginnen. Nu stoppen met wat je aan het eten bent of wat je eigenlijk niet wil. Doe je gewoon deze middag of ochtend, doe je het zoals je het wil, vanuit de regie. En dan voel je je heel snel dat je in die flow komt.

Dus in plaats van dat je gaat zitten wachten op het perfecte moment, of dat alles helemaal goed is, of maandag of de eerste van de maand. Het is januari, dus ik neem aan dat het niet zo'n maand is dat mensen dat dan gaan doen.

Maar ik merk zelf, als ik één dag gewoon weer regie heb, of gewoon soms, bijvoorbeeld er valt hagelslag van de boterham van mijn kind, pak ik het wel of niet? Weet je, zoiets heel klein, 's ochtends. Als ik dat dan niet pak, dan heb ik de rest van de dag die flow. En dan heb ik gewoon meteen, zit ik gewoon heel goed in.

En dat is dus eigenlijk helemaal niet een heel ingewikkeld plan, maar dat kan gewoon door het heel kleinste zijn. En dat is voor iedereen anders, welke actie dat dan is. Maar als je die gewoon nu meteen doet, nu meteen, dan heb je echt een heel ander gevoel al. Dat heb ik echt gemerkt. En als je dat vaker doet, krijg je vertrouwen in jezelf. Dan heb je een soort van, ja, heb je zoveel voorbeelden van jezelf waarin je hebt gekozen voor dat slanke leven wat je wil leiden, dat je ook weet, ik ga niet meer terug naar dat van vroeger. Ik heb gewoon nu genoeg bewijslast. Ik weet dat ik anders kies. Die magische kracht, die is er niet. Dat ben ik zelf.

Ja, mooi.

En dat is echt voor mij heel waardevol geweest. Je hoeft niet te wachten op het perfecte moment, maar begin gewoon nu. En dan ga je vanzelf het vaker doen en dan is het toch een spier die je traint. En dan gaat die spier wordt steeds sterker. En dan val je steeds minder in dat gedrag wat je niet meer wil. Dat denk ik echt. Maar dus wel met kleine acties eigenlijk.

Absoluut. En niet wachten totdat je helemaal 100% zin erin hebt. Of dat de situatie 100% goed is. Of de zon schijnt.

Nee, precies. En ook niet te ver weg je doel stellen. Want dat herken ik ook van mezelf. Ik ga dan in mei op vakantie. Het is nog vijf maanden. Dat duurt eigenlijk hartstikke lang. Dus dan kan ik ook wel morgen beginnen.

Ja, precies.

Ja, dat helpt soms wel, zo'n stip op de horizon, maar je kan beter korte termijn denken. En ook bedenken vanuit positiviteit. Dus in plaats van dat je bedenkt wat er allemaal niet goed ging, dat heb ik ook lang gedaan, dat was een motivator voor mij om nog harder te werken, nog beter te zijn, maar eigenlijk is dat heel streng. En dat heb ik ook echt in jouw programma geleerd, want het is veel fijner om te werken vanuit positieve dingen. Wat ging allemaal goed? Wat heb je vandaag al goed gedaan? Wat zijn nou twee of drie dingen waarvan je denkt, yes. En vanuit daaruit ga je bouwen in plaats van nog beter, nog sneller, nog fitter, nog, nou ja, etcetera. Dat werkte eigenlijk ook helemaal niet goed.

Nou, wat leuk, wat mooi. En wat vond je nou het moeilijkst? Want ik bedoel, je bent natuurlijk al een lange tijd bezig. Wat heb je als moeilijk ervaren?

Moeilijkste: weekenden zonder structuur21:58

Ja, wat ik denk ik lastig vind, is dat die in de weekenden, als er minder structuur is, en dan is er ook meer gedoe thuis, want dan hebben we niet de opvang en werken. En dan merk ik wel dat ik het lastig heb. Dan heb ik toch nog niet helemaal scherp wat ik dan wil met eten. En dan ging ik wel een planning maken, maar dan wijzigde het plan. En dan ging ik toch weer de andere kant op en dan schoot het weer door. En dan hervoer ik ook heel erg dat idee van, ik kan het toch niet. Oh jee, weet je wel, ik ben het weer kwijt. Zie je nou wel dat je al elf jaar bezig bent. Je gaat gewoon weer helemaal terug naar toen. Je wordt weer die Twix met het skiën, zeg maar. Dus dat vond ik af en toe wel lastig. Dat je zelf, ja, dan denk je, maar je kan het wel. Dus waarom krijg je toch weer die gedachtes? Ja, dus eigenlijk dagen die niet zo gestructureerd zijn. En waarin ik nog niet genoeg een plan voor mezelf heb. Of wel een plan heb, maar er niet aan hou. Laten we wel zeggen. Dat dan meteen die berg aan, ik kan het niet, weer omhoog komt. Dat vind ik zo vermoeiend.

Iedereen heeft diepe onzekere gedachtes23:02

Dan denk ik, waarom kan ik niet gewoon vertrouwen hebben? Ik heb vertrouwen, maar toch voelt het dan weer niet zo.

En hoe kijk je daar dan naar? Denk je dat dat ooit weggaat?

Nee, ik denk dat die gedachten gewoon blijven komen. En ik weet nu ook wel van, iedereen heeft dat soort gedachten. Iedereen heeft, weet je, niemand voelt zich elke dag een superster. Dus we hebben ook in het programma een hele krachtige sessie gehad over je echte diepste gedachtes die misschien niet zo mooi zijn over jezelf. Vond ik ontroerend ook wel. Iedereen, zelfs jij, dus jij bent toch een beetje mijn held hierin, zei dingen als ik doe er niet toe. En dan denk ik, jij doet er niet toe. Iedereen luistert naar je podcast. En ik had ook zoiets van ik mag er niet zijn. Weet je, diep van binnen is dat een emotie. Nou ja, als je dan afgewezen wordt voor een sollicitatie, dan voel je die weer even heel erg. En dat kan ook op andere momenten zijn. Maar iedereen heeft dat dus. Iedereen heeft zo'n idee van ik doe er niet toe. Of ik mag er niet zijn. En dat weten maakt het eigenlijk al kleiner. Je bent niet alleen. Iedereen heeft dat. Het komt voorbij. Het gaat weer weg. Dus dat helpt ook wel weer erg om dingen te relativeren. Dat je weet helemaal niet wat er in die binnenwereld van anderen omgaat. Je weet alleen wat er bij jezelf is. En daar kan je wel regie op nemen.

Dus wat ik dan doe op zo'n dag dat ik helemaal een beetje van het padje af ga, is toch even in de eetmeter te even invoeren. Van oké, je hebt meer gegeten. Nou, het valt eigenlijk wel mee. Als ik nu gewoon normaal ga doen, heb ik hem weer. En wat kan ik nu nog doen? Soms ook is het even een paar squats doen. Of een muzieknummer opzetten. Even iets kleins. Waardoor ik dat gevoel weer heb. 's Avonds na het eten niks eten is ook zo'n ding wat ik al op tijd doe. En dan heb ik meteen dat gevoel weer terug. En dan heb ik ook weer dat vertrouwen. En dan begin ik weer beter. Maar dat blijft dus wel bezig. Dat ik denk, ja, jeetje joh. Ik zou het toch willen. Vroeger dacht ik, daar ga ik vanaf komen. En nu denk ik, nee, dit blijft dus bij me. Dit is het. Ja, dit is de komende elf jaar ook zo.

Ja, en ergens is het ook wel interessant. Ik bedoel, als je af bent, is het ook zo saai. Nou, weet je. En het is ook, ik bedoel, dat is gewoon hoe het werkt bij iedereen. Dus als jij dat niet wil en je duwt het maar weg en je vermijdt het maar. Je durft er niet naar te kijken of je wilt er niet naar kijken. En je neemt het zo serieus. Kijk, dan wordt het groot. Want wat er dan gebeurt is, als jij weer zo voelt, ik kan het niet, na een weekend te veel eten. En je laat die overheersen. Dus je herkent dat niet als een van die gedachtes, zoals iedereen die gedachtes heeft. Dat herken je niet. Maar je denkt dat dat voor jou de waarheid is. Dan wordt dat weer groot. Dan gaat dat je weer helemaal overnemen. Dat wil je niet voelen. Dat eet je weer weg. En dan kom je weer helemaal erin. Dus ik denk eigenlijk hoe je het nu omschrijft, dat dat ook gewoon zo is. Maar als je dit kunt zien, dat dat misschien wel de grootste kracht is. Dat er zoveel winst is eigenlijk in je leven. Dat je kunt zien dat dit zo is. En erbij hoort. En af en toe weer terugkomt. Nou ja, maar het gaat ook weer weg. Het gaat altijd weer weg. Zo is het.

Ja, en dat geeft wel heel veel zelfvertrouwen.

Ja, dat snap ik.

Ja, in plaats van wat ik vroeger toch wel vaak dacht. Ik heb nu op wilskracht ben ik afgevallen. Nou, nu maar hopen dat ik het volhoud. Dat dacht ik toch ergens wel. Of zelfs met jou op gamma. Dat ik dacht, nou drie maanden. Dan ben ik er. En dan weer terug. Weet je, toch ergens heb je dat idee.

En dat merkte ik ook in mijn intervisiegroepje. Dat is heel logisch. Mensen hebben toch een doel. Je hebt drie maanden de tijd. En dan wil je dat halen. En dan weer back to normal. Toch een beetje. En als je dan erachter komt dat dat niet zo is, dat je altijd blijft met dit soort vragen bezig blijven, dat dat vermoeiend is. En dat je niet altijd zin in hebt. Is dat ook een beetje zuchten af en toe. Van oh ja, in dat innerlijke wereld, al die dingen in mijn hoofd, die blijven gewoon. En met een beetje geluk niet meer op eten. Of minder op eten. Laat ik het maar zo zeggen. Maar ja, dan zie je ze ook alweer op andere dingen terugkomen. En weet je, dus dat is natuurlijk iets van jezelf. Ik zeg altijd, je hebt pas je echte patronen te pakken, als je het niet alleen herkent op eten, maar breder. Dus als het gaat om bijvoorbeeld streng zijn, of juist veel te makkelijk zijn. Als het goed is, herken je dat dan echt niet alleen op eten, maar breder. Want dan weet je, hé, hier zit iets waar ik wat mee moet. Als ik wil veranderen. Als ik werkelijk een andere relatie met eten, en dus ook met mezelf wil.

Klopt. Ja, mijn vriend zei op een gegeven moment wel, je wordt nu wel erg rigide. En toen dacht ik, ja, ik doe ook een programma Regie Totaal. Heel gek. En dat is inderdaad mijn ding. Dan word ik weer te streng.

Ja, precies. Het is die silver lining die je zoekt, die balans. En dat is misschien wel een levenslange zoektocht.

En dat is ook misschien wel interessant. Probeer er maar zo naar te kijken. Maak het interessant, zeg ik altijd. Want weet je, dan blijft het ook leuk. En dan blijf je ook leren en dan blijf je ook ontwikkelen.

Nou, leuk hoor. Heel goed om te horen allemaal. Hé, wat is nu nog... Is er nog iets wat je wilt meegeven als tip aan mensen?

Ja, kijk waar de ruimte gewoon voor jou zit. Dat is voor iedereen heel persoonlijk. En dat is ook persoonlijk in welke levensfase je eigenlijk zit. Maar er is altijd ruimte. En bedenk dan wat je wil. En ook heb dan de moed om ernaar te handelen. Want dat is natuurlijk een tweede. En wees ook niet. Soms vinden mensen het niet altijd leuk dat je dan gaat doen wat jij wil. Maar dat heb je dan ook te nemen. Dat hoef je niet op te lossen. Nee, dat is niet van jou. Dat is van de ander. Je mag voor je eigen behoeftes aan je eigen pad en je eigen... Ja, en nog twee kleine voorbeelden. Ik ben bijvoorbeeld al een paar maanden gestopt met drinken. Daar dacht ik al een tijdje over na. En dat is wel iets wat sommige vriendinnen niet leuk vinden. Dat snap ik ook heel goed. Maar voor mij is het nu in deze fase met gewoon zoveel drukte thuis, het is gewoon niet meer te doen. Ik kreeg er niet meer zoveel voor terug van dat alcohol. En ik werd vooral heel moe. Maar dan heb ik wel te accepteren dat vriendinnen dat... Ja, dan vinden ze je saai. Niet iedereen staat te juichen.

Nou, de vraag is of ze het zij vinden, maar ze staan sowieso niet te juichen.

Ik denk niet dat ze het zij vinden, maar het is natuurlijk, sommige dingen zijn misschien net iets anders. Ja, dus dat is ook nog een tip. Weet wat je wil en heb dan te nemen dat anderen daar iets van vinden. Maar ja, als anderen wat vinden, mogen ze het houden.

Ja, en het gaat natuurlijk wat het je oplevert. En je krijgt ook weer dingen voor terug, ook weer met anderen. Ik bedoel, want soms voel ik wel eens, dat ik zeg heel vaak, weet wat je behoeftes zijn, kiezen naar. Eigenlijk zeg jij dat ook, doe wat je dit, ongeacht wat anderen zeggen. Het klinkt soms een beetje misschien egoïstisch. Althans, laat ik het anders zeggen, dat is een angst van mensen. Dat mensen zeggen, ja, maar dan ben je vooral met jezelf bezig en noem maar op.

Ik denk dat emoties weg eten of niet kiezen, vooral, weet je, dat dat eigenlijk veel meer negatieve effecten heeft dan als je weet wat je wilt en daarvoor staat. Want eigenlijk is altijd iedereen gebaat bij duidelijkheid. Uiteindelijk brengt dat je dichter bij elkaar, brengt dat je dichter bij anderen, omdat je dichter bij jezelf bent. Ik geloof daar echt heilig in. Ik weet ook dat dat zoveel verschil maakt in mijn leven, ook in relaties. In plaats van dingen niet zeggen of halen, omdat je het eigenlijk niet durft. Dan wordt alles ongemakkelijk. Iedereen, niemand weet waar hij aan toe is. En ik denk dat het heel veel positief effect heeft voor relaties. Of nou vriendschap is of andere. Mensen voelen toch wel of je congruent bent met dat wat je zegt en dat wat je voelt. Op het moment dat je iets weg eet of toch gaat drinken terwijl je het eigenlijk niet wil. Dan voelt dat voor die anderen niet fijn hoor. Want dan voelen ze toch wel van, je zit nu eigenlijk in een stand die niet is wie je bent of wat je wil zijn. En dan word je misschien strak of dan komt het er op een andere manier uit. Dus dat klopt helemaal wat je zegt.

Nou, mooi. Ontzettend bedankt. Ik vond het een heel erg leuk gesprek. Heel waardevol voor iedereen die luistert en heel inspirerend. Dus dank je wel.

Jij bedankt.