319 – Waarom denken over sporten zwaarder is dan sporten zelf

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Quote: piekeren kost meer energie dan doen

Laatst las ik ergens een quote en die ging zo: soms kost het meer energie om je druk te maken over dingen die je moet doen, dan om ze gewoon te doen. En ik geloof dat echt, ik herken dat ook.

Laatst zat ik in de auto en zei ik tegen mijn dochter: ach ik ben gewoon moe van het nadenken over dat ene ding wat ik moet doen. En toen dacht ik, ja dat is precies het probleem.

Want weet je, soms besteed je uren aan denken dat je moet gaan sporten. Denken: dan kan je maar mee doorgaan, dan kan je maar in verder gaan, maar hoe doe je het dan en wat ga je dan doen en wat maakt het dan leuk en met wie dan en hoe laat dan. Nou, je kent het wel.

Maar het kan ook zijn dat je je schuldig voelt, bijvoorbeeld dat je iemand moet bellen en dat je nog steeds niet hebt gebeld. Of je piekert over een taak die je maar blijft uitstellen en ja, je wil het graag goed doen dus je blijft er wel mee bezig, maar je doet niks. Jezelf voorhouden dat je morgen echt gaat beginnen.

Nou ja, de vraag is natuurlijk hoeveel uren had je nodig gehad als je het gewoon had gedaan. En dat is waar het om gaat, want soms kost het je werkelijk meer energie om je druk te maken over al die dingen dan om ze gewoon te doen. En in deze podcast laat ik je zien hoe dat werkt.

Introductie podcast en aanpak van Mieke Kosters

Je wilt al heel lang dingen anders in je leven. Afvallen, meer tijd voor jezelf, meer energie, meer plezier. Maar je komt niet in beweging of je zet niet echt door. Veranderen vraagt om regie. En regie pakken, dat kun je leren.

Mijn naam is Mieke Kosters. Ik ben gedragscoach, schrijver, podcastmaker met meer dan 350.000 verkochte boeken, deze podcast met inmiddels 1,3 miljoen downloads, effectieve online trainingen en tienduizenden lezers van mijn inspiratiemail help ik dus heel veel vrouwen zoals jij om succesvol te veranderen wat je anders wilt.

Mijn regieformule werkt. Geen vage doel, maar kiezen voor wat jij echt wilt. Met grip op je gedachten, je emoties en je gedrag. Want dan maak jij keuzes die jouw leven lichter, geïnspireerder en vrijer maken.

Klik op de link hieronder in show notes voor mijn super voordelige regieformule startbox. De kennismaking met mijn aanpak. Jouw droomleven is maar een klik van je vandaan.

Regie pakken is geen kwestie van harde werken, maar van slimmer kiezen. Ik help je daar heel graag bij, want wat je niet verandert, kies je.

Voorbeeld: sporten uitstellen in bed

Goed, tussen wekken gaat het, het is 7 uur, je ligt nog in bed en je had jezelf beloofd om te gaan sporten. En daar begint het theater in je hoofd. Ja, maar ik heb nu eigenlijk geen zin. Weet je wel hoe vroeg het is? Het is koud buiten. Misschien kan ik beter vanavond gaan, dan is de temperatuur wat beter, dan ben ik ook niet meer zo moe. Oh ja, maar vanavond heb ik natuurlijk wel die vergadering. Ik ben ook zo slecht in volhouden, waarom lukt dit mij maar nooit? En 20 minuten later nog steeds in bed, besluit je niet te gaan.

En daar ben je eigenlijk de hele dag toch een beetje mee bezig. Je voelt je de hele dag schuldig en je baalt eigenlijk van jezelf. En weet je wat de ironie is van dit voorbeeld? Sporten had je misschien 45 minuten geduurd, maar je hebt er zo'n 3 uur mentale energie aan besteed gedurende de hele dag.

Voorbeeld: moeder bellen uitstellen

Nou, nog zo'n voorbeeld. Je moet je moeder bellen. Je had het beloofd, 2 weken geleden al zei je ja, nee, ik ga je echt bellen. Elke keer dat je haar naam in de telefoon ziet, denk je, oh ja, mama even bellen. En elke keer denk je er weer over na, maar wanneer zal ik dan bellen? Wanneer komt het me uit? Wanneer is het het beste? Met wat als ze nou weer daarover, over dat onderwerp begint waar ik het niet meer over wil hebben? Of wat als ze toch weer dit zegt? Hoe moet ik daarop reageren? Ach, weet je wel, ik doe het straks wel. Terwijl het hele gesprek zelf zo'n 15 minuten zou duren. Maar je hebt er 2 weken stress over.

Brein maakt geen onderscheid echt-denkbeeldig

Kijk, de clou van dit is dat je brein geen onderscheid maakt tussen echte problemen en denkbeeldige problemen. Dus voor jouw brein is nadenken over sporten net zo zwaar als sporten zelf. Alleen je krijgt er niets voor terug. Geen fysieke kracht, geen uithoudingsvermogen, conditie, geen goed gevoel over jezelf. Dus voor je brein is het net zo zwaar, maar je krijgt er eigenlijk niks voor terug.

Verschil tussen denkers en doeners

Kijk, er is een groot verschil tussen denkers en doeners. Denkers blijven vaak hangen. Die zitten een beetje vast in, maar blijven analyseren, want dat komt omdat ze het perfect willen doen. Ze willen het graag echt goed doen. En zolang ze daardoor niet 100% van overtuigd zijn, doen ze het niet, maar blijven ze er maar mee bezig in hun hoofd. Ze zoeken naar de beste timing. En daarmee, met al dat soort dingen, maak je het veel groter dan dat het is. Dus je maakt het een enorm project in je hoofd, omdat je er dus zelf allerlei eisen aan stelt en allerlei voorwaarden. En daarmee wordt het ook een huge ding.

Terwijl doeners weten, gedaan is beter dan perfect. En er is werkelijk nooit een perfecte timing of een perfect moment. Behalve nu, het nu is altijd het goede moment, want beginnen maakt alles makkelijker. Dus als je maar begint, dan wordt het een stuk beter.

Voorbeeld: moeilijke gesprekken uitstellen

Ja, weet je, soms heb je een moeilijk gesprek te voeren, of wil je iets uiten wat je lastig vindt, of zie je gewoon echt ergens tegenop. En dat kan iets voor je werk zijn, een cold call bijvoorbeeld, dat kan een moeilijk gesprek met je partner zijn, dat kan een grens zijn die je wil stellen aan iemand, dat kan om hulpvragen zijn, of steun van iemand in je afvalproces, het kan van alles zijn.

Maar vaak ben je daar dan zo mee bezig dat je er soms weken mee over aan het nadenken bent. Hoe moet ik het nou precies zeggen? En als ik het zus zeg, zou dat goed zijn? Ik ken het zelfs dat ik dat soort dingen zelfs met vriendinnen eerst nog helemaal overleg: maar als ik het dan zo aanpak, als ik het dan zus doe, als ik dan dit zeg, maar hoe reageer ik dan als ze toch boos wordt? Of als ze dit zegt, of als ze niet zo goed reageert als dat ik nu denk. Wat moet ik dan doen? En hoe hou ik het dan vol? En weet je, misschien moet ik het toch anders zeggen, misschien loopt het, nou je hoort het al.

Je kunt daar echt heel lang mee bezig zijn, terwijl zo'n gesprek, als je het gewoon doet en desnoods zegt: ik vind het heel lastig, en ik heb er al over nagedacht maar ik wil het toch graag zeggen, ja dan ben je in 10 minuten klaar. En 9 van de 10 keer loopt het dan prima. Maar die 3 weken stress die je ervoor had, die krijg je niet meer terug.

Neurowetenschap: zelfde breingebied bij denken en doen

Een neurowetenschapper heeft ontdekt dat je brein dus hetzelfde gebied activeert bij denken over iets stressvols, als bij het daadwerkelijk meemaken. En daarom voelt uitstellen ook zo zwaar. Want je brein ervaart die stress wel, maar die krijgt dus niet die voldoening van: ik heb het toch maar gewoon gedaan, of heb mij zien rennen, weet je, kijk eens hoe goed dat voelt. En dat is zo jammer.

Present bias volgens psycholoog Tim Psychiel

Maar wat er dus vaak gebeurt, en ja er is ook een psycholoog die heeft dit onderzocht, die heet Tim Psychiel, en die noemt dat de present bias, die zegt, we overschatten vaak op het moment zelf, dus nu, we overschatten vaak hoe vervelend iets zal zijn, maar we onderschatten hoe goed we ons voelen als het klaar is.

Ja, dus dat zijn eigenlijk die 2 dingen. Dus 1 is dat je weet dat als je er maar over blijft denken, dat je eigenlijk dezelfde zwaarte ervaart, dat het voor je brein net zo zwaar is als het daadwerkelijk doen. En het tweede is, je overschat hoe vervelend het zou zijn.

Persoonlijk voorbeeld: nee zeggen tegen traktaties

Ik dacht echt vroeger, als iemand met een traktatie langskwam, ik ben zo opgegroeid met dat je daar eigenlijk geen nee tegen kan zeggen, dat je dat niet kan maken, want mensen hebben moeite gedaan, dat dat een enorm ding was in mijn hoofd. Dat ik kon gaan oefenen hoe ik dan nee moest gaan zeggen. Terwijl nu, ik denk er nooit meer over na, als het geen 8, 9, 10 is voor mij, dan eet ik het niet, als het gaat om een traktatie. Eigenlijk is het anders, is het bij mij helemaal omgedraaid. Ik zeg default nee, tenzij het een 8, 9 of 10 is. Nou, dat is meestal niet zo. Maar wat ik dus vroeger zag als onmogelijk, want dat is kwetsend, want je stelt iemand teleur, want, weet je wat ik vroeger dus heel groot maakte, is nu iets heel kleins, omdat ik het gewoon doe.

En ik heb nog nooit gehoord dat iemand er een nacht om heeft wakker gelegen als ik nee zei tegen een stukje taart. Ik heb nog nooit gehoord dat iemand intens teleurgesteld was, ja misschien eventjes, dat iemand het jammer vindt, maar that's it. Bovendien geldt hierbij dat de meeste mensen die dat zo jammer vinden, dat je nee zegt tegen een taart, vaak mensen zijn die zelf moeite hebben met nee zeggen en dat ook moeilijk vinden om te zien. Maar dat zegt niks over dat jij het niet kan doen, een ander kan daar prima mee dealen, dat hoef jij niet op te lossen door toch ja te zeggen, je bent niet verantwoordelijk voor het gevoel van een ander.

Conclusie: onderscheid drama van data

Maar hier, hier gaat het dus om, dat je dit besef krijgt, dat dit echt tussen je oren komt, dat jouw brein een drama queen is. Ik zeg heel vaak, onderscheid het drama van de data en dat past natuurlijk ook hier enorm bij. 9 van de 10 keer als je niet in actie komt, dan ben je vooral je druk aan het maken, dan ben je druk aan het doen, terwijl je het niet doet. En dat is zonde, want denken is dus zwaarder dan doen, omdat doen je ook nog echt iets oplevert. En je denkt vaak, heel veel mensen zeggen ja, maar ik doe het niet, ik kom maar niet in actie. Alsof dat doen het probleem is, maar het probleem is het denken wat je doet, daar zit de crux. Als je daarmee stopt, dan heb je niet zoveel andere mogelijkheden meer dan gewoon doen. Juist dat schieten in dat drama, daarmee verlies je eigenlijk de simpele data uit het oog, namelijk, al ga ik maar 5 minuten sporten, dan geeft me dat nog een goed gevoel. Ook al heb ik geen uren tijd, hoef ik niet iets heel moeilijks van te maken, ik kan gewoon nu naar buiten gaan. Weet je, het maakt jouw brein, als die er dus niet uitkijkt, maakt die van dat telefoontje van die 10 minuten een week stress. Of van een uurtje sporten, of w