327 – Inge viel >10 kilo af, raakte de regie kwijt en kwam weer terug... En hoe!

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Introductie: het verhaal van Inge0:00

In deze aflevering het verhaal van Inge. Inge is jaren terug meer dan 10 kilo afgevallen met mijn methode. Ze bleef daarna jaren op gewicht, maar toch veranderde haar leven. Ze ging trouwen, ze kreeg kinderen. En al met al werd ze eigenlijk steeds weer ietsje makkelijker. Dus ze kwam langzaam maar zeker weer wat kilo's aan. En dat was misschien nog niet eens het belangrijkste. Ze was ook de regie een beetje kwijt. En dat wilde ze terug. En dat heeft ze gedaan. De afgelopen maanden heeft ze de regie weer teruggepakt. Ze is weer op een streefgewicht, maar eigenlijk nog veel belangrijker is dat ze zichzelf weer heeft teruggevonden. Nou, daarover vertelt ze zelf het allerbest. Dus ik zou zeggen, luister snel naar het verhaal van Inge.

Je wilt dingen anders in je leven. Afvallen, tijd voor jezelf, energie, je meer uitspreken, plezier maken. Maar je doet niets. Of je zet niet echt door. Veranderen vraagt om regie. En regie pakken kun je leren.

Intro Mieke Kosters en zomerpodcast1:04

Mijn naam is Mieke Kosters. Ik ben gedragscoach, schrijver, podcastmaker. Met meer dan 350.000 verkochte boeken, deze podcast met al 1,3 miljoen downloads, effectieve online trainingen en heel veel lezers van mijn inspiratiemail, help ik vrouwen om succesvol te veranderen wat ze anders willen. Ook in de vakantie. Deze zomer deel ik vier weken lang elke dag een podcast. Begin je dag met een dosis regie en geniet meer dan ooit op vakantie. Omdat je weet wat jij wilt. Omdat je niet alleen rekening houdt met anderen, maar ook met jezelf. Omdat je lekker eet zonder aankomen. Door iedere dag goed te beginnen met even zo'n moment voor jezelf, houd je die focus op je doelen. En herinner je jezelf er steeds weer aan wie jij wilt zijn deze vakantie. Licht, tevreden, in contact, met humor en plezier. Meld je dus snel aan. De eerste podcast deel ik op 14 juli. Je kan ze luisteren wanneer jij wilt natuurlijk. Maar als je je aanmeldt voor 14 juli, krijg je als bonus ook nog de bikinichallenge. Mijn boek als e-boek. Dus wacht niet te lang. Laten we samen gaan voor een fantastische, lichte, regievolle zomer. Wat je niet verandert, kies je.

Inge is een hele tijd geleden afgevallen en daarna kwam het leven, haalde haar een beetje in. Het kwam in een hele drukke tijd met het geboorte van kinderen en nog allemaal dingen die kan ze zelf mooi vertellen zometeen. Maar daarna was de regie toch een beetje kwijt en die heeft ze weer terug. En daarover vertelt zij in deze podcast.

Inge stelt zichzelf voor2:42

Inge, van harte welkom.

Dankjewel.

Je wil werken aan deze podcast. Kun jij misschien heel even iets over jezelf vertellen?

Ja, zeker. Ik ben dus Inge, ik ben 39 jaar, ik ben getrouwd en ik heb twee kinderen. Ze zijn nu zes en vier jaar oud en ik werk in het dagelijks leven als advocaat.

Nou, hartstikke leuk, welkom. En ik vertelde al dat jij een hele tijd geleden was begonnen met afvallen. Kun je iets daarover vertellen? Waar begon jouw reis, zeg maar?

Hoe Inge begon met afvallen via het boek3:14

Wat dacht je, was er dat jij dacht, nu moet het anders? Ja, nou mijn reis begon ongeveer aan het einde van mijn studie. Dus dat is inmiddels twaalf, dertien jaar geleden. Ik was toen, ik denk, tien kilo zwaarder dan dat ik nu ben. En ik was er niet blij mee.

Een van mijn beste vriendinnen, Alexandra, daar keek ik altijd heel erg tegenop. In de zin van dat zij altijd heel erg afging op haar gevoel. Dus niet alleen als het gaat over eten, maar ook op andere vlakken. Destijds was ik vooral bezig met het eten. Maar ik zag dan van dat ze zei, oh ik heb echt zin in een salade. En dan ging ze een salade maken en daar genoot ze dan ook echt van. En ze liet heel veel andere dingen staan. En terwijl ik heel erg toen nog was van, alles lekkers wat op tafel staat, dat wil ik gewoon eten. En ze inspireerde mij daar.

Ze woonde toen in Spanje, dus ik was op een gegeven moment bij haar op bezoek een paar dagen. En toen hadden we daar een gesprek over. En ik zei, nou, hoe doe je dat dan met eten? En ja, ze vertelde eigenlijk een beetje wat jij denk ik toen schreef over slanke mensen. Maar goed, toen kende ik jou nog niet. Ja, en toen zei ze op een gegeven moment van, nou, wat je eigenlijk beschrijft doet me wel denken aan wat Mieke Kosters daarover schrijft. En toen ben ik jouw boek gaan lezen. Dat heette Het Geheim van Slanke Mensen.

En je had verder toen nog geen podcast en dat soort dingen, dat was volgens mij alleen het boek, maar daar had ik eigenlijk genoeg aan, ik ben jouw boek gaan lezen en eigenlijk met een aantal hele simpele aanpassingen in mijn eten ben ik toen meer dan 10 kilo afgevallen want toen ik ging trouwen, dat is vandaag trouwens exact 9 jaar geleden, dankjewel. Toen woog ik 60 kilo. En dat voelde heel goed. En het ging eigenlijk voor mijn gevoel heel makkelijk. Dus zo is mijn reis begonnen.

Dus dat is eigenlijk over een aantal jaar is dat denk ik geweest. Ik denk drie, vier, vijf jaar misschien wel. Dat ik gewoon vol in regie was op mijn eetgedrag. Ja, en toen kwamen de kinderen.

Had je daarvoor al andere dingen gedaan om af te vallen?

Ja, zeker. Sonja Bakker heb ik gedaan. Ja, toen ben ik ook heel veel afgevallen. Kijk maar, ik was nooit echt veel te dik, zeg maar. Ik was gewoon... Ik vond mezelf iets te zwaar. Maar ik had geen overgewicht, laat ik het zo zeggen. Dus ja, tijdens mijn studietijd ga je veel uit en eet je veel vet en je drinkt veel. Toen was ik gewoon echt veel zwaarder. En ik was daar niet blij mee. Maar ik deed er niet superveel aan. Ik weet wel dat ik een tijdje Sonja Bakker heb gedaan. Toen ben ik ook heel veel afgevallen. Maar ja, dat is natuurlijk helemaal niet vol te houden. Dan volg je gewoon een programma. En that's it. Ja, dat hou je gewoon niet vol. En dit paste gewoon heel erg bij mij. En het gemak waarmee het ging.

De simpele basisafspraken die werkten6:33

Dat verbaasde me eigenlijk bijna. Weet ik nog.

En weet je ook, wat was toen, denk je, je grootste inzicht? Waarom het zo makkelijk ging of waarom het zo goed lukte?

Ja, het is wel lang geleden. Eigenlijk, als ik het me goed herinner, had ik een aantal, als het dan gaat over eten, had ik een aantal afspraken met mezelf die eigenlijk heel simpel waren en heel duidelijk. En daar hield ik me aan. Dus eigenlijk ook wel dat basis-eetpatroon, denk ik. Maar ook wel een aantal andere simpele afspraken die ik met mezelf had. Over bijvoorbeeld het drinken van alcohol. Of ik nam bijvoorbeeld nooit een koekje bij de koffie.

Oh ja. Als je naar een restaurant gaat, zit er vaak zo'n koekje bij.

Die nam ik nooit. Dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo lekker. Maar eerder nam ik dat gewoon en dan dacht ik daar verder niet bij na. Dus het waren eigenlijk wat simpele dingen die ik deed, die grote effecten hadden.

Ja, precies. Dus het was eigenlijk heel erg bewust van wanneer eet ik wel, wanneer eet ik niet. En daar een soort afspraken met jezelf over maken. Is dat hoe ik het kan schrijven?

Ja, ik had een aantal basisregels met mezelf.

En wat leverde je dat op, denk je? Dat gewichtsverlies toen, dus fysiek, maar ook mentaal misschien.

Ja, ik voelde me echt veel beter. Veel meer in verbinding met mezelf. Veel meer kiezen voor wat ik echt wilde. En ik geloof ook heel erg wat jij daar ook vaak over zegt. Het hangt allemaal met elkaar samen. Dus als je begint met eten. Als je geen regie hebt op je eetgedrag. Heb je vaak ook geen regie op de andere onderdelen van je leven. En dat is ook echt zo. Voor mij voelt dat ook echt zo. Want zodra ik de regie ook niet meer op mijn eten had, verloor ik het ook op de andere vlakken. En de vraag is wat dan kip en ei is. Of dat het komt met de andere vlakken en daarmee dat je het ook verloor op eten. Of dat je het verloor op eten en daarmee ook op andere. Maar het is in ieder geval een soort... Ja, het hangt echt met elkaar samen.

Laten we het daar dan even over. Want na je huwelijk, terwijl je daar strak in die jurk stond, veranderde je leven. En ik vind het namelijk ook wel heel erg leuk om dit te bespreken. Omdat mensen vaak denken, als je eenmaal leert regie pakken, heb je het voor altijd. En dat is ook wel zo, want je weet de vaardigheden wel. Maar je leven verandert en daarmee verandert ook je, überhaupt gewoon je situatie. Dus andere eetsituaties, letterlijk. Maar ook je excuses.

Moederschap zorgt voor terugval9:21

Dus je brein komt natuurlijk weer met allemaal nieuwe dingen. En ja, daar ben je niet aan gewend. Dan moet je weer een nieuwe weg eigenlijk in vinden. Ja. En misschien gaat dat wel gepaard met een kleine of een grotere terugval. Dus, kunnen we, wat veranderen we in jouw leven?

Ja, nou, in mijn leven veranderde dus dat ik kinderen kreeg, dat ik moeder werd. Dat is nu dus bijna zeven jaar geleden.

Ja. Ja, dan ben je zwanger geweest. Je hebt een kind gebaard. Dan gebeurt ook iets met je gewicht.

En ja, met die twee zwangerschappen kwamen eigenlijk de kilo's er weer bij. En ja, het moederschap is gewoon best wel zwaar. En vooral in de eerste periode was ik mezelf echt wel een beetje kwijt.

Hoe ziet dat er dan uit?

Ja, dat ik toch steeds minder koos voor wat ik zelf wilde. Dus als ik dan het gevoel had dat mijn kind daar last van had. Dat ik dan toch dacht van nou, laat maar zitten. Ik pas me wel aan. Ik pas me wel aan. Als mijn kind maar blij is, dan gaat het ook goed met mij. Dat waren natuurlijk nieuwe gedachten die ik niet echt kende. En ook wel anders zijn dan ten opzichte van je partner. Waar je natuurlijk ook wel rekening mee houdt. Sowieso ben ik wel geneigd om mezelf weg te cijferen. En dat werd bij de kinderen eigenlijk erger. Dus ja, langzaamaan ga je dan steeds meer dingen doen. Je gaat het sporten laten. Bijvoorbeeld bij de bevalling van de tweede had ik best ook wel wat fysieke klachten. Ik had last van mijn stuitje, waardoor ik niet kon sporten. En dan langzaamaan raak je het een beetje kwijt. En daarom denk ik dat die basisafspraken met jezelf zo belangrijk zijn. Want die liet ik dus ook varen. Dus ik dacht weer minder na over van, nou bijvoorbeeld dat koekje bij de koffie. Dat soort dingen. Dus langzaamaan raakte ik het een beetje kwijt. En waar ik het eigenlijk vooral aan merkte, was dat ik de verbinding met mezelf een beetje kwijtraakte. En waardoor ik ook weer minder verbinding voelde met de mensen omheen.

En daarom vond ik het zo mooi. Want ik kreeg jouw mailings nog steeds wel natuurlijk. Daarom vond ik het zo mooi dat ik, ik denk vorig jaar of zo. Dat ik weer wat actiever ook jouw nieuwsbrieven las en dat soort dingen. Dat ik het zo mooi vond om te zien dat jij eigenlijk ook breder was gegaan. Twaalf jaar geleden ging het bij mij heel erg over het gewicht en over het eten. En voor de rest had ik denk ik niet zo heel erg veel issues. Maar ik bedoel, toen was ik, ja, als je student bent en kort daarna, dan ben je vooral bezig met je carrière opbouwen. En heb je best wel veel tijd nog voor jezelf.

Ja, klopt.

En nu was dit eigenlijk, dus het leek een beetje alsof je met me was meegegroeid. Want toen ging ik het weer lezen. Ik weet niet, had je op een gegeven moment ook een verhaal over dat jij het ook een tijdje was kwijtgeraakt. En hoe je jezelf dan eigenlijk weer had hervonden. Dus dat sprak me wel heel erg aan.

De verbinding met jezelf kwijtraken12:42

Want ik ben dus nooit meer teruggekomen op dat gewicht waar ik was aan het einde van mijn studententijd. Dus ik ben nooit meer die meer dan 10 kilo aangekomen, maar ik was wel 6 kilo aangekomen.

Ja, snap ik.

Ja, gewoon net wat makkelijker overal, omdat je eigenlijk net... toch een relatie met jezelf, hè?

Mag ik daar een vraag over stellen? Want je zei, vooral de verbinding met mezelf. Waarom ziet dat eruit in de praktijk? Als je de verbinding met jezelf kwijt bent?

Ja, dus dat ik niet meer goed stilstond bij mijn eigen behoeften. Dat ik minder stilstond bij wat ik nu eigenlijk op dit moment wil. En dat ik toch heel vaak ervoor koos om dan bijvoorbeeld niet te gaan sporten. Omdat het net niet handig uitkwam. Of omdat de kinderen moeilijk deden. Dat ik het gevoel had dat ik mijn man niet alleen kon laten met de kinderen. Omdat het te zwaar voor hem zou zijn. Dus ik was heel erg aan het verplaatsen de hele tijd. Ook wel in hem en in de kinderen. En dan kom je toch een beetje onderaan de lijst te hangen. Waardoor ik ook... En dat merk ik ook echt. En ik geloof dat je deze week of vorige week daar ook een podcast over had. Ik merkte dus dat ik heel erg in een soort van dat verwijtende kom. Dan wordt het een soort van... Dat ik toch heel erg voelde van... Ja, nu heb ik zoveel gedaan. Nu verdien ik het om. Eigenlijk merkte ik ook dat ik er niet per se een leuke partner of moeder van werd. Dus dat triggerde me ook wel heel erg.

In de webinar heb ik het daar ook over gehad. Dat vaak als je over je eigen grenzen heen gaat en je baalt daarvan, dat je verwijtend wordt. Passief agressief is het eigenlijk.

Precies. Dat doe je vaak omdat je niet egoïstisch wil zijn. Want je wil een goede partner zijn. En je wil een goede moeder zijn. Dus je intentie is eigenlijk hartstikke goed. Alleen, in the end, bereik je er veel minder mee als je steeds over je eigen grens heen gaat. Omdat je dan vooral bepaalt van jezelf. En dat weer gaat bij hun eigenlijk niet gaan leggen. Waarom heb je een betekening met mij? Nu verdien ik het een keer, dat soort dingen.

Ja, precies. En ik voelde ook alsof ik daar dan een soort van erkenning voor moest krijgen. Voor alles wat ik deed. En die erkenning kreeg ik dan niet echt, voor mijn gevoel. Waardoor ik ook weer minder vrolijk werd. En wat ik ook wel heel erg merkte, is als ik dan vaak ergens was, bij een etentje met vrienden of op een andere gelegenheid, dat ik dan heel erg moeilijk vond om gewoon in dat moment te zijn. Dus ik voelde ook een beetje de verbinding met anderen minder dan voorheen.

Ja, wat vind je daaraan, denk je?

Nou, ik denk dus dat dat kwam omdat ik ook de verbinding met mezelf niet echt voelde. Dus ik voelde eigenlijk veel minder van, wat vind ik eigenlijk hiervan? Of, hoe denk ik er eigenlijk over? Dus ik was heel erg extern de hele tijd.

Gefocust, ja.

Dus ja, en een van die coachinguren tijdens Regie Totaal kwam dat ook heel erg naar boven. Want dat begon er eigenlijk mee van: ik voel de verbinding met anderen veel minder dan dat ik vroeger had. En eigenlijk werd aan het einde van het coachuur duidelijk dat dat vooral kwam omdat ik veel te weinig verbinding met mezelf voelde. Dus dat was voor mij wel een heel belangrijk inzicht.

Nou ja, er is dus een keerpunt geweest. Kun je vertellen wat het moment was dat je dacht: nu ga ik dit aanpakken, en wat je toen gedaan hebt?

Het keerpunt: aanmelden voor Regie Totaal16:29

Ja, dus dat was denk ik ergens vorig jaar. Ja, als het dan gaat over kilo's. Ik wilde gewoon weer heel... Ik hoefde niet per se terug naar die 60 kilo. Maar ik wilde wel terug naar de 63 kilo. En ik woog toen denk ik 68, 69. Maar ik voelde ook heel erg van dit gaat niet alleen over de kilo's. Dit gaat ook gewoon weer over kiezen voor mezelf. Dus dat was een beetje de... Dus ik was het eigenlijk zat. Ik zat er heel erg tegenaan te hikken. Want ik wist natuurlijk hoe het voelde. En ik had het tien jaar geleden natuurlijk ook gehad. Ja, best lang. Ik wist heel erg goed van, als ik het doe, voel ik me heel goed. Maar ik doe het gewoon niet. Dat was het eigenlijk. Ik kwam gewoon niet in actie. En daar was ik klaar mee. En dat regie totaal kwam natuurlijk een aantal keer langs.

Ja.

Coaching programma.

En toen, einde dit jaar, dacht ik van, oké, maar waar wacht ik nu eigenlijk precies nog op? Ik ga me gewoon aanmelden. Dus dat heb ik toen gedaan. Dus het keerpunt was denk ik, ja, ergens vorig jaar. En het was toch echt wel dat ik het zat was om de hele tijd in een soort wachtmodus te staan van ik wil ergens weer naartoe maar ik doe het gewoon niet.

Nee, herkenbaar.

En ja, wat ik weer echt heel erg heb gemerkt is dat echt die kleine dingen doen die eigenlijk klein zijn, dat die zo cruciaal zijn. Dus ik heb sinds kort weer een ochtendritueel ingevoerd. De kinderen zijn heel vroeg wakker, dus vanmorgen waren ze om half zes wakker. En eigenlijk ben ik ook best wel een beetje verkouden nu en moe. Dit zou echt vorig jaar iets zijn geweest waar ik soort van heel erg zaggerijnig beneden zou komen en echt denken hoe ga ik deze dag doorkomen. En vanmorgen dacht ik van oké, ja, het is heel erg vroeg, half zes. Ik ben naar de kinderen gegaan en ik heb gezegd het is echt te vroeg, jullie moeten nog even in je kamer blijven. En ik heb wel gewoon, net als elke dag, mijn ochtendritueel gedaan. En ik lees dan ook elke dag een stukje.

Ochtendritueel: stick to the plan, not to the mood18:37

uit een boek die ik interessant vind. Toevallig ben ik nu iets over opvoeden aan het lezen. Dus dat was dan ook wel weer interessant. En ondanks dat ik me dus eigenlijk niet zo super voel, doe ik het nu wel. En dat is dat stick to the plan, not to the mood. Dat is precies die. Het zijn die kleine dingen die echt heel erg belangrijk zijn. Dat heb ik echt gemerkt. En het ochtendritueel noem je maar. Dat doe ik nog niet zo lang.

Wat deed je dan hiervoor? Of wat zijn dan nog meer kleine dingen eigenlijk? Heb je een concreet voorbeeld?

Ja, dus precies daarnaast ook het sporten. Dus ik heb nu een personal trainer waar ik elke week heen ga. Maar daarnaast plan ik ook twee andere sportmomenten. En vroeger ging ik dan, en dat doe ik, ik bedoel, het is niet alsof nu alles 100% goed gaat. Met sporten had ik ook altijd enorm veel discussie altijd in mijn hoofd. Ga ik wel, ga ik niet? En als ik dan thuis al het gevoel had van, nee, het is denk ik toch fijner als ik thuis

Omgaan met tegenwerpende gedachten over sporten19:41

Blijf, dan ging ik niet. En nu probeer ik echt: oké, ik ga sporten, ik ga het gewoon doen. Onafhankelijk van wat er gebeurt.

En hoe ga je dan om met die stemmetjes die jou voorheen tegenhielden? Namelijk, ik kan mijn man nu niet alleen laten hiermee. Mijn kinderen, het is beter als ik niet ga. Hoe ga je daar dan nu mee om?

Ja, ik hoor ze aan. Maar ik probeer er dus niets mee te doen. Gewoon toch te bedenken: hij kan het prima aan. Ik ben ook een goede moeder, of ik ben een betere moeder misschien wel, als ik wel gewoon ga. Dat soort dingen.

Precies. Ja, een helpende gedachte is ook voor mij dat het niet heel erg gaat als het een keer niet goed gaat. Want voor mij, ja, ik vind het heel moeilijk als dingen niet goed lopen. Ik ben altijd graag in controle over alles wat er gebeurt. En ik wil alles altijd heel erg graag oplossen. Dus ik vind het best moeilijk. En kinderen houden je in die zin heel erg een spiegel voor. Maar ik vind het heel moeilijk om ook met emoties van anderen om te gaan. Die wil ik heel graag oplossen. En nu probeer ik steeds heel erg te denken: oké, ja, het gaat even niet zo lekker thuis, maar ja, het zij zo.

Ja, precies. Dat is voor mij wel het allermoeilijkste, hoor. Dat stukje, ja.

Maar het is wel heel mooi en ook heel herkenbaar. Want juist als je het altijd overneemt, want dat doe je dan eigenlijk, hè, dan heeft je mensen ook geen ruimte om

Niet overnemen maar ruimte laten voor anderen21:16

Zelf anders met emoties om te gaan. Om zelf te dealen. Om zelfvertrouwen te ontwikkelen. Om zelf ervaringen te krijgen waarvan je kan leren. Ik bedoel, of het nou gaat om je partner, je kinderen, je vrienden. Iedereen eigenlijk om je heen. Collega's, dit geldt natuurlijk altijd. Dus het is denk ik echt een hele goede om dit te voelen inderdaad. En ook, weet je, hij kan het niet aan. Hij kan het denk ik prima aan. Nou, het enige is misschien dat de tafel dan niet opgeruimd is als je thuis komt. Bij wijze van spreken. Daar gebeurt helemaal niks ergens. Ja, precies. Tuurlijk, hij kan het ook prima aan. Maar ik vind het nog steeds, dat vind ik nog steeds heel moeilijk. Maar ik vind het moeilijk om te zien dat andere mensen, vooral de mensen die dichtbij je staan, als zij het dan even zwaar hebben, dan wil ik het graag voor hen oplossen. Dus dat is nog steeds een uitdaging. Maar ik ben me er wel heel erg bewust van dat ik het doe. En ja, ik probeer daar dus goed op te reageren.

Toen mijn kinderen klein waren, vond ik dat mijn dochter op een gegeven moment niet genoeg speelafspraken had en dan ging ik me helemaal mee bemoeien. Toen was ze wel wat ouder en toen zei ze op een gegeven moment: weet je wat, misschien moet jij afspreken, jij wilt zo graag een afspraak. Dacht ik, ik neem het helemaal over, misschien hebben ze daar groot over. Toen waren ze wat ouder. Toen had ik het nog niet helemaal losgelaten. Toen waren we een keer op een camping. En toen kwam er zo'n meisje voorbij, een beetje van hun leeftijd. En toen zei ik: oh kijk, dat meisje is net zo oud als jij. En toen liep er een vrouw voorbij, van pak 'm beet veertig of zo was ik denk ik toen. En toen zeiden ze heel hard, na die vrouw: kijk mam, die vrouw is ook veertig, misschien moet je het eigenlijk met haar aandenken. Dat was zo gênant. We hebben er nog steeds heel veel lol over. Maar goed, dat is een heel klein voorbeeldje van wat ik denk. Heel veel vrouwen of moeders of weet ik wat, en inderdaad, dat het ook daarin geldt. Er wel zijn, helpen en noem maar op, maar in plaats van overnemen.

Nou, het is wel mooi dat je dat ziet als uitdaging in ieder geval. Ja, dat is zeker nog niet iets wat ik al helemaal heb geleerd. Maar ik ben er wel heel erg mee bezig. En wat ik zeg, ik ben ook zeker nog niet uitgeleerd. Want ik ben dus nu met dat ochtendritueel al een paar weken bezig. Maar dat is echt iets heel recens. En ik heb in mijn intervisiegroepje ook nog steeds contact. En dit weekend bijvoorbeeld heb ik de regie weer even volledig laten varen. Dat ik ook echt denk van, oh nee, dit gaat helemaal niet goed. Dus het is echt niet zo dat je dan de regie hebt en dat het er altijd is. Dat is echt niet het geval. Maar ik pak het dan wel weer, ja, ik heb het maandag wel weer gewoon opgepakt.

En wat is er dan veranderd nu? Wat is er nu anders dan, zeg maar, ook na de eerste keer? Ja, de eerste keer ging het wel echt bij mij met name over eten. En nu zie ik wel veel meer de verbinding tussen al die onderdelen. Dus niet alleen het eten, maar ook kiezen voor wat je zelf graag wil. Je uitspreken, dat is voor mij ook een uitdaging. Zeggen wat ik vind. Dus ik zie het nu veel meer als een soort groot geheel. Ja, en ook wel de overtuiging dat als ik slank wil blijven, dat ik ook op al die andere vlakken regie moet houden. Dat het dus allemaal verbinding heeft met elkaar. Want die kilo's was ik eigenlijk dus... Ik denk, wanneer begon dat coachprogramma? Januari. Volgens mij was ik in april weer 63 kilo. Ja, precies. Ja, dus dat is heel snel gebeurd. Eigenlijk zonder heel veel moeite. Door gewoon weer dat basis-eetpatroon in te voeren. En al die andere onderdelen. Waarmee ik dus bedoel, de verbinding met jezelf blijven zoeken. Je uitspreken. De dingen doen die je zelf graag wil. Ook al heb je het gevoel dat anderen daar last van hebben. Dat is denk ik een proces waar ik mee ben begonnen. Maar dat eindstation heb ik nog niet bereikt. Maar dat is ook prima. Als dat het al ooit is. Ik denk dat het veel meer gaat om de vaardigheid. En om het herkennen wanneer je het kwijtraakt. En het weer terugpakken. Dan dat je dat altijd hebt. Omdat ook hierin geldt weer, je kinderen worden straks ouder. Pubers krijgen weer andere issues. Dan gaan ze het huis uit. Dan krijg je weer andere dingen. Dus weet je, het blijft altijd, we veranderen natuurlijk dingen in ieders leven. Niet alleen bij jou, maar van ons allemaal. Dan moet je eigenlijk weer even opnieuw zoeken. Wie ben ik hierin? Hoe wil ik zijn? Wat vind ik belangrijk? En dat is een zoektocht die blijft, wat mij betreft, belangrijk. Maar dan gaat het dus om de vaardigheid om daarbij stil te staan. En om dat te kunnen voelen en te mogen voelen van jezelf. En om daar wat mee te doen. Dus daarvoor uit te komen, dat te uiten, daarvoor te kiezen. Weet je, het is echt een leerproces.

En dit is trouwens exact wat jij in een van de eerste coachuren toen zei. Want volgens mij was ik toen een beetje aan het klagen. Zo van, ja, ik heb twee jonge kinderen. Ze maken me om half zes wakker. Hoe kan ik dan in vredesnaam een ochtendritueel doen? Zoiets. Ik was echt een beetje van, ja, ja, ja. Dus ik zat echt van, oké, ik wil het wel. Maar hoe dan? Weet je wel. Dus toen zei jij exact dit, inderdaad. Want je gaat elke keer weer in een andere fase komen. En dat is ook echt zo. En ik merk dus nu dat dat ochtendritueel prima kan. Ja. Dat heb ik eigenlijk pas net, dus wat ik zeg, twee of drie weken geleden ben ik daarmee begonnen. Maar goed, dat basis-eetpatroon en kiezen voor jezelf, dat kan natuurlijk prima met jonge kinderen. Nou, het kan altijd.

Kun je zeggen wat er anders is in je mindset? Als ik merk dat ik geïrriteerd raak, of als ik merk dat ik het gevoel heb dat ik de hele tijd aan het rollen ben, dan weet ik, dat is nu voor mij een soort alarmbel. Grappig, ik heb er net een podcast over opgenomen, letterlijk. Dat je je soms irriteert aan je kinderen, maar overigens niet alleen kinderen, dat geldt altijd ook. En dat eigenlijk de grootste irritaties wat zeggen over wat jij nodig hebt. Dus dat is een beetje wat je erin ook schetst. Mooi. En nou, ik merk dus bijvoorbeeld door dat doen van het ochtendritueel, dat ik dan even voor mezelf kies. En dat ik dus ook dan beter kan reageren op het feit dat ze echt veel te vroeg wakker zijn. Dus dat is voor mij wel een belangrijke trigger van, oh ja, ik ben nu geïrriteerd. Dus dat betekent eigenlijk dat ik over mijn grenzen heen aan het gaan ben.

En wat voor mij ook een hele belangrijke is, en dat gaat wel met name over eten, misschien ook wel over andere dingen, is dat ik eerder die kleine dingetjes niet zo serieus nam. Dat ik denk, ja god, wat maakt het nou uit als ik nu nog dit eet. Ik bedoel, daar word ik niet dik van. Dat is voor mij ook wel echt een belangrijke. Dus ik heb er een aantal nu, dus met het ontbijt bijvoorbeeld, ik eet twee dingen en niet meer. Je kan dan denken, oh wat maakt die extra cracker nou uit. Maar voor mij maakt dat dus uiteindelijk heel veel uit. Want het zegt heel veel over hoeveel regie...

Wat regie voor Inge betekent28:52

Regie is houden aan de afspraken die je maakt met jezelf. Dat is denk ik een hele belangrijke voor mij. Regie is stilstaan bij wat je voelt en wat je wil. En daar ook naar handelen. Dus niet alleen voelen, maar dat dan ook doen.

Ja, ik denk dat het heel belangrijk is om na te denken en te voelen waar je behoeften liggen. Maar het ook niet te groot maken. Want ik maakte het heel erg groot en daardoor deed ik niks. Dus ik zei dan van, oh, dan ga ik dan een weekend ergens naartoe en dan ga ik allemaal uitschrijven. Wat ik allemaal wil en wat ik allemaal. En dan ja, dat is natuurlijk denk ik best een goed idee. Maar dat deed ik gewoon niet. Dus ik denk dat het heel erg belangrijk is dat je gewoon één stap zet. En dat je gewoon begint. Zonder, want dat is mijn neiging heel erg. Dat ik alles helemaal uit wil denken. Ja, gewoon één stap zetten. Eén stap zetten van wat je graag wil. Want dat kan echt super klein zijn. En vanuit daar langzaam uitbouwen.

Nou ja, mijn ervaring is, maar ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken, dat als je te veel voor anderen gaat zorgen en niet gaat zorgen voor jezelf, dat je uiteindelijk niet goed kan zorgen voor anderen. Dus ik zou zeggen van als je echt goed voor anderen wil zorgen, dan moet je beginnen met goed zorgen voor jezelf. Want je kan alleen maar goed voor anderen zorgen als je ook goed voor jezelf zorgt. Dat zou ik willen zeggen. En dat heb ik ook echt gemerkt dat het zo is. Dat de verbinding eigenlijk en contact alleen maar mooier wordt en beter wordt. Als je ook weer meer in verbinding of contact bent met jezelf.

Ja, want je kan het, denk ik, alleen maar verbinding voelen met anderen. Als die anderen ook weten wat er in jou omgaat en wat je wil en je grenzen aangeeft. Ja, dan ben je ook echt natuurlijk. Dan laat je ook zien wie jij echt bent en wat je echt vindt en waar je voor staat. En wat je wel vindt en al die dingen bij elkaar. En dat is waar het hem gaat, natuurlijk.

Ja, en ook richting de kinderen, denk ik, van het is ook goed voor hen dat zij zien dat ik ook kies voor mezelf en voor de dingen die ik belangrijk vind, want dan ja, ik geloof ook wel in voorleven, dus als zij zien dat ik dat doe, dan gaan zij dat hopelijk ook doen. Ik vind het echt heel leuk om te horen, ik wil eigenlijk eindigen.

Waar Inge het meest trots op is32:16

Met de vraag: waar ben je nou het meest trots op als je terugkijkt? Je lacht helemaal. Ja, nee, ik ben het meest trots op dat ik durf te kiezen voor dingen die ik belangrijk vind, terwijl ik weet, of tenminste, terwijl ik denk dat de omgeving dat lastig vindt. Terwijl dat niet eens zo hoeft te zijn, denk ik. Maar laat ik het zo zeggen, dat ik toch voor mezelf kies, ondanks dat ik voel of denk dat ik daarmee ruimte van anderen inneem. Dat is voor mij wel de grootste uitdaging. En dat lukt mij steeds beter.

En waarom ben je daar dan trots op? Omdat dat voor mij het moeilijkste is om te doen. Het gaat het meest diep voor mij. En het levert je waarschijnlijk het meest op. Het is ook het meest bevrijdend uiteindelijk. Klopt, ja. En het afvallen is natuurlijk mooi dat het zo makkelijk gaat. Maar in de kern gaat het om meer dan dat, denk ik.

Ontzettend mooi. En met recht dat je daar trots op bent. Want dit gaat echt om het doorbreken van patronen die inderdaad verankerd zijn in je identiteit, denk ik. Die je op heel veel gebieden tegenkomt. En die daarom ook zoveel effect hebben als je er doorheen gaat. Dus een ontzettend inspirerend verhaal. Dank je wel. Nou ja, heel graag gedaan. Het is echt heel bijzonder wat je voor mij betekent. Maar volgens mij ook voor heel veel vrouwen. Voor heel veel vrouwen, ja. Dank je wel.

Wil jij net als Inge de komende weken elke dag goed beginnen met even een paar minuten voor jezelf, een ochtendritueel? Nou, dan zou ik zeggen meld je snel aan voor de zomerpodcast, want die passen daar perfect bij. Daarmee krijg je elke dag een nieuwe podcast van een minuut of tien met soms kleine opdrachtjes met heel veel inzichten. En vooral elke dag die dosis regie, zodat jij focus houdt op je doel en regie houdt deze hele zomer.