378 – Zo'n Irritante Kiezel In Je Schoen

Transcript

De hele aflevering om te lezen

De kiezel in je schoen als metafoor0:00

Het is vrijdagavond en je komt thuis naar een week waarin je weer voor iedereen hebt klaargestaan. Je man, je kinderen, je collega's, die vriendin die even wilde bellen. En je man vraagt, goh, hoe was je dag? En je zegt, druk. Maar je voelt eigenlijk niet eens meer wat er druk was. Het was gewoon aan, de hele week. Altijd aan. Dus je gaat op de bank zitten en in plaats van te voelen hoe moe je bent, pak je je telefoon. Of de afstandsbediening, of een wijntje, of alle drie. Niet omdat je daar nou zoveel zin in hebt, maar omdat stilzitten zonder iets erger voelt.

Als jij dit herkent, dan wil ik het vandaag graag hebben over zo'n kiezel in je schoen. Weet je, soms rolt die onder je voet en heb je er echt last van. Maar heel vaak zit de kiezel aan de zijkant en merk je hem eigenlijk nauwelijks. Helemaal weg is hij nooit. En dus loop, maar je loopt door. Want weet je, meestal is dat prima te doen. En stoppen is lastig. Want je hebt haast en je leven is druk. En mensen rekenen je op je. Dus zeg je altijd later. Niet nu, eerst tot dit nog even.

En dat is waar deze podcast over gaat. Niet over wat je moet doen. Maar over waarom je niet stilstaat. En zo'n kiezel in je schoen echt aanpakt. Ben jij die vrouw die alles voor iedereen op de rit heeft, behalve voor zichzelf? Die precies weet wat ze moet doen, gezonder leven, grenzen stellen, andere baan, maar het steeds niet doet? Dat is waar ik werk.

Mijn naam is Mieke Kosters, ik ben expert in gedragsverandering, auteur van 8 bestsellers met ruim 350.000 verkochte boeken en host van deze podcast met inmiddels al 1,6 miljoen downloads. Deze podcast gaat niet over strenger zijn of harder werken. Want dat ken je al. Ik leer je stoppen met zoveel moeten en vermijden. Mijn regieformule draait om drie stappen. Eerlijk kijken, moedig kiezen, blijven doen. Want daarmee krijg je die vrijheid, lichtheid en levenslust terug.

Je kunt nu zeven dagen gratis meedoen met mijn programma Het Geheim van Gewoon Doen. Geen risico. Bevalt het niet, dan betaal je niets. De link vind je hieronder in show notes. En als je je nu aanmeldt, dan kun je gewoon meedoen met de masterclass de regieformule. Dat is een nieuwe masterclass die ik dinsdag aanstaande geef. Die zit er dan gewoon gratis bij. Wat je niet verandert, kies je.

Weten is niet hetzelfde als eerlijk kijken2:48

Heel vaak hoor ik dat mensen zeggen, ja, maar ik ben best wel eerlijk naar mezelf. In ieder geval geldt het voor mij. Ik zeg dat sowieso, ik ben gewoon best wel eerlijk naar mezelf. En dat is ook zo, want ik, en misschien jij ook, kan het perfect uitleggen. Dus ik kan heel goed analyseren wat er speelt, heel goed verklaren hoe het allemaal werkt, wat je zou moeten doen. Ik weet best dat ik te hard werk. Ik weet dat ik eigenlijk een grens moet stellen. Ik weet dat ik mezelf wegseffer. Ja, ik weet echt wel dat ik eet als ik moe ben. Je wil niet weten hoe vaak ik het hoor dat mensen zeggen, ja, nou ja, weet je, ik weet gewoon wel dat ik emotie, dat ik een emotie-eter ben bijvoorbeeld of zo. Dus het klopt. Je weet het.

Alleen, weten is niet hetzelfde als kijken of als eerlijk kijken, zoals ik dat noem. Want eerlijk kijken gaat niet om weten, dat gaat niet over nadenken, dat gaat niet om wat er in je hoofd zit. Het is eerlijk kijken betekent voelen. En heel veel vrouwen in mijn praktijk lopen daarvoor weg. Dus, wat doe je? In plaats van voelen, je

Hoe je gevoelens wegwerkt met controlestrategieën3:56

werkt het weg, druk, druk, druk, je regelt het weg, je zorgt het weg, je houdt je bezig met zorgen voor anderen, of je eet het weg, misschien drink je het weg. Kijk, mijn persoonlijke favoriet om dingen weg te werken is een nieuw plan bedenken. Ik vind het leuk om nieuwe dingen te bedenken, maar het is ook mijn controlestrategie om niet te hoeven voelen. Een beter plan maken, een nog beter idee, een frisser idee. En wat ik ook vaak zie, wat ik zelf in ieder geval ook herken, is nog een boek lezen ergens over, weer een podcast luisteren, nog een voornemen maken. Maar het zijn allemaal voorbeelden van gedrag dat je kiest, dat je doet, zodat je niet hoeft stil te staan bij dat ongemakkelijke gevoel. Ik weet niet of jij dit herkent.

Nou, voor mij is dit dus heel erg herkenbaar. Jarenlang deed ik dit eigenlijk altijd. Altijd bezig, nieuwe ideeën, iets regelen. Maar zeker vroeger, ik noemde mezelf ook altijd een doener. Ik weet nog heel goed, op de middelbare school zei ik altijd, ja ik voel gewoon niet zoveel. Ik heb gewoon niet zoveel emoties. Maar dat vond ik eerlijk gezegd toen prima. En dat heb ik lang zo volgehouden. Ik ben meer een aanpakker. Alsof ik er bijna trots op was. Maar grappig genoeg was dat niet voelen niet iets om trots op te zijn. Het was hoe ik geleerd had om te overleven.

Nou, ik heb vaak verteld dat ik een opleiding doe, systemisch werk. Dus dan kijk je vaak, hoe komen jouw patronen tot stand, waar zijn die ontstaan in de lijn?

Systemisch werk: de brug tussen ruziënde ouders5:32

En voor mij is het, ik had als kind, toen ik kind was, stond ik heel vaak tussen mijn ouders in als zij ruzie hadden. Dus ik ging niet om te troosten of zo, maar ik ging altijd vertalen. Dus mijn moeder was emotioneel en dan kon ik vertalen wat zij voelde. En mijn vader was rationeel en vrij hard. En dan kon ik zijn woorden verzachten en eigenlijk uitleggen. Dus ik was een soort brug eigenlijk.

En eerlijk, dat leverde me extreem veel op. Dus daar kreeg ik heel veel waardering om. Ik was slim, verstandig, begripvol. Mijn vader had er respect voor dat ik kon discussiëren. Mijn moeder vond het fijn dat ik begrip voor emoties had. Alleen niemand vroeg wat ik erbij voelde. Wat ik ervan vond, van die ruzies. Wat dat deed met mijn gevoel.

En dus, en dit soort dingen gaat onbewust door. Dit zijn niet bewuste keuzes of zo. Maar onbewust leerde ik eigenlijk: mijn gevoelens doen er niet toe. Wat telt is dat ik het kan uitleggen, begrijpen, oplossen. Weet je, verwoorden. Nou, ik heb er zelfs mijn vak van gemaakt. Maar dat kan ik goed. Maar voelen, echt voelen wat er is, ja, dat is iets voor anderen.

Nou ja, inmiddels ben ik 53, dus die tijd ligt echt al heel erg lang achter me. Maar voelen is dus nog steeds iets waar ik heel bewust voor moet kiezen. Niet iets wat ik van oorsprong mee heb gekregen, zeg maar. Ik moet echt heel bewust vertragen om dat te kunnen doen. En daar heb ik wel lang aan moeten werken, lang mee moeten werken. Ben ik nog steeds heel erg druk mee bezig. En inmiddels weet ik dat het oké is. Het maakt mijn voelen niet minder echt.

En ik weet ook daardoor, door dit, hoe dit bij mij werkt, weet ik dus precies hoe het is om weg te lopen van zo'n kiezel en daarmee prima te functioneren. Terwijl je ondertussen wel jezelf ergens overslaat. Kijk, ik werkte maar door om niet stil te hoeven te staan, om niet te hoeven te voelen wat er eigenlijk speelde. En dat deed ik natuurlijk ook met eten, overeten. En heel lang dacht ik dat dat eigenlijk mijn grootste issue was.

Het jarenlange gevecht met eten en gewicht7:43

Het overeten, daar moest ik vanaf. Ik was altijd in gevecht met mijn gewicht, met mijn eetgedrag, dieet na dieet, noem mijn dieet en ik ken het. Nou, toen ik dus 19 jaar geleden echt afviel, dacht ik: nou, kind kan de was doen, opgelost, vinkje zetten, dat heb ik wel mooi gedaan. Maar zo werkt het niet, want die eetdrang kwam toch best nog wel regelmatig terug. Zeker in het begin, maar ook nu nog steeds herken ik dat, komt dat weer op.

Ik weet alleen inmiddels helemaal hoe het werkt. Ik weet dat als ik eetdrang heb en ik heb geen trek, geen echte honger, dus strek maar die lijn weer onder je hoofd. Waar zit je trek? Zit die in je hoofd of in je maag? Voor mij geldt hoofdhonger. Als het hoofdhonger is, dan weet ik: er zit wat onder.

En toen ik echt eerlijk ging kijken, zag ik: ik eet als ik ergens tegenop zie. Ik eet dus als ik geen honger heb. Dus het komt er dan op neer dat je iets wil dempen, iets wil wegwerken.

En nu doe ik hetzelfde als ik het weer te druk heb. Als ik weer te druk ben en of weer alleen maar in een nieuw idee zit, dan weet ik: stop. Dit is wat jij doet. Dit is wat jij doet om niet stil te hoeven staan. Dus dan ga ik heel bewust vertragen: wat speelt er? En zo kan jij dat ook doen. Of het nou gaat om eten, over scrollen, over te druk zijn, over maar zorgen voor anderen, weet je, ik weet niet wat het is, maar heel vaak is dat, en ik neem eten dan maar even als voorbeeld, is dus niet de bron, het is een symptoom.

En daaronder, voor mij in ieder geval, zat daaronder dus het niet willen voelen. Dat altijd maar doorgaan, niet stilstaan, niet eigenlijk vragen aan mezelf: hoe gaat het eigenlijk met jou? Wat voel jij eigenlijk? Maar bam, direct door naar dat analyseren, dat uitleggen weer. Ja, en ofwel terug naar het gevecht met het eten. Want dat kende ik, weet je, dat was voor mij veilig.

En dat geldt voor jullie allemaal. Zolang je focust op het zichtbare, dus het overeten, het overwerken, of altijd maar ja zeggen, het wijntje elke dag, de drukte, de rust die je maar niet neemt, of het stilzitten wat je niet kan,

Bang worden bij afvallen: bescherming verliezen9:52

en je blijft daar maar mee in gevecht, dan hoef je nog steeds niet te kijken naar wat eronder zit. Nou, ik vond dat wel mooi, want ik had een coach een tijdje terug, en toen zei iemand: als het goed gaat met afvallen, word ik altijd een beetje bang. Dus niet trots of blij per se, maar ook bang. Het voelt eigenlijk alsof ik letterlijk minder bescherming om me heen heb. Alsof ik zichtbaarder word. En dat vond ik heel mooi gezegd eigenlijk. En ik denk dat het voor heel veel mensen herkenbaar is.

Twee kiezels: de zichtbare en de verborgen10:24

Dus de strijd met het gewicht is niet alleen je probleem. Het is ook bescherming. Het is dus ook die controlestrategie waar ik het over heb. En ik zie dat heel vaak in allerlei vormen.

De vrouw die zegt dat ze gewoon druk is, maar eerlijk werkt om niet te hoeven voelen hoe leeg het misschien thuis is. De vrouw die elke avond wijntjes drinkt, niet uit gezelligheid, maar om die scherpe randjes eraf te halen. Verdriet misschien, wat ze niet wil voelen, rouw die ze parkeert. Iemand die zegt ik ben niet zo'n voeler, maar ondertussen wel eet als ze ergens tegenop ziet. Of slecht slaapt of zo. Of heel vaak moe is.

Kijk, meestal zijn er op z'n minst zeg maar twee kiezels in je schoen. Dus die eerste zie je meteen, die is zichtbaar. Dat is dat eten. Het overwerken, het pleasen, het wijntje, het altijd aanstaan. Het niet stil kunnen zitten of zo. Maar daaronder zit dus vaak een tweede. En die is wat lastiger. Dus dat gaat over wat je niet wilt voelen. Over leegte waar je omheen loopt. Een relatie bijvoorbeeld die schuurt. Of rouw die je parkeert. Of grenzen waar je steeds overheen gaat.

Of wat je, eigenlijk vaak is het, ooit hoorde ik dat ook in een podcast, dat triggerde me toen ook zo. Die zei, wat is het wat jij niet wilt weten? Of anders gezegd, wat is het waar je bang voor bent als het stiller wordt?

En zolang je maar heel hard blijft vechten met die eerste kiezel, die zichtbare, hoef je niet te voelen wat eronder zit. Dus, dan blijf je liever vechten met je gewicht dan dat je voelt dat je ongelukkig bent in je baan, bijvoorbeeld, of in je relatie. Of je bent liever te druk dan stil. Liever moe dan leeg. Liever zorgend voor anderen dan voelen wat jij nodig hebt. Want dat is bekend, dat is veilig, dat is vertrouwd. Ik ben nou eenmaal zo, ik ben een doener, ik voel niet zoveel.

Maar als je dit herkent, dan herken je waarschijnlijk ook dat er wel iets weg lekt. En dat is zelfrespect, levenslust, vrijheid, weet je, dat zorgeloos plezier mogen maken, kunnen maken. Nou, en diep van binnen weet je dat waarschijnlijk wel.

Welke strijd is voor jou veilig?12:33

Je weet best vaak welke kiezels er in jouw schoenen zitten, wat er in jouw leven speelt, waar je omheen loopt. Maar als je niet stilstaat, dan hoef je niet echt te voelen. En kijk, als je wel gaat voelen, dan betekent dat vaak ook kiezen. En kiezen is dus eng.

Dus dat is de vraag uit deze podcast aan jou. Welke strijd is voor jou veilig, eigenlijk? Waar blijf jij liever mee vechten, zodat je niet altijd hoeft te voelen wat eronder zit? Is dat het gewicht misschien, of de drukte,

Aankondiging masterclass de regieformule13:05

of het altijd klaarstaan? Dus, en wat zou er wel onder kunnen zitten? Nou, dat hoef je echt niet nu te weten, en dat kan ook best een langer proces zijn. Maar kijk eens, voel eens in jezelf of er iets begint te schuiven als ik het zo vertel.

En als dat zo is, dan zou ik zeggen, kom naar de masterclass, de regieformule. Die geef ik dinsdag, 20 januari, om 12 uur, een keer een lunchtijd. En dat is niet de masterclass met heel veel tips of heel veel uitleg, maar wel met voelen. Met oefeningen die je dwingen om eerlijk te kijken, naar wat er zit, zeg maar, om te voelen wat je misschien al wel weet, maar niet echt ziet.

Dus we gaan de drie stappen van de regieformule door in die masterclass. Eerlijk kijken, waar verlies je jezelf soms? Moedig kiezen, waar kies je niet, omdat het je iets kost? En dat vind je eng of spannend. En als je wel kiest, hoe blijf je het dan doen? In plaats van stoppen als het moeilijk wordt. Daar gaat het om. En aan het einde van die masterclass heb je iets op papier. Je kiezel, je keuze en die eerste stap.

Nou, ik hoop in ieder geval dat je dit meeneemt. Dat we allemaal kiezels in onze schoenen hebben. En je kunt ze negeren, je kunt doorlopen, hopen dat ze vanzelf verdwijnen. Maar je kunt ook stilstaan. Je schoen uittrekken. Kijken wat er echt in zit. En dat is wat we gaan doen in die masterclass.

Nou, als je zegt, ja, ik wil heel graag meedoen. Je kunt los meedoen, dat kost 27 euro. Maar slimmer is om je gewoon aan te melden voor het geheim van gewoon doen. Want dat is zeven dagen gratis. En dan zit de masterclass er gewoon bij. De link vind je hieronder in show notes. En ik hoop je dinsdag te zien.