389 – Je volgt braaf een dieet, tot je rebels wordt... Zo doorbreek je dat

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Vragen als "mag ik dit wel eten van Mieke"

Mag je dat wel eten van Mieke? Ik krijg vaak ook zelf vragen, dat mensen zeggen, mag dit dan wel, kan dit dan wel of kan dit niet? En ik hoor dus heel vaak van mensen, dat mensen in hun omgeving dat zeggen als ze weten dat ze bezig zijn met een van mijn programma's, van oh mag dat wel van Mieke? Maar dingen ook als mag ik rijst als avondeten, mag ik een wijntje in het weekend, kan ik een koekje bij de koffie nemen, wat zijn goede tussendoortjes? Dat zijn allemaal voorbeelden van vragen.

En altijd als ik die krijg of lees of hoor, dan denk ik eigenlijk één ding, niet wat een domme vraag, dat bedoel ik niet, maar dan denk ik altijd, hoor je nu wat je vraagt? Je bent een volwassen vrouw, dertig, veertig, vijftig, je runt een huishouden, je hebt een baan, je maakt elke dag honderd beslissingen en dan vraag je aan mij of misschien iemand anders of je wel een koekje mag.

En vandaag in de podcast wil ik het graag hebben over waarom je dit soort vragen kunt stellen, wat erachter zit, maar ook welke vraag je beter kunt stellen, de vraag die alles verandert. Dus luister snel verder.

Mieke's boeken en podcast intro

Je eet niet uit honger, dat weet je al lang. Je eet 's avonds op de bank, als de kinderen op bed liggen en de dag eindelijk voorbij is. Niet omdat je trek hebt, maar omdat je even niets meer hoeft. Maar als honger niet je probleem is, is eten nooit de oplossing.

Ik ben Mieke Kosters, ik heb acht bestsellers geschreven over de psychologie achter eten, waaronder Het geheim van slanke mensen, meer dan 350.000 boeken verkocht en deze podcast heeft al 1,6 miljoen downloads. Ik help vrouwen afvallen zonder dieet. Elke dag chocola, 12 kilo eraf, het kan. Niet met streng zijn, maar met regie. En in deze podcast leg ik uit hoe je dat doet. Concreet, positief, met meeltijd en daadkracht.

Zodat jij straks in die spiegel kijkt en jezelf een knipoog geeft. Vrij, lachend en licht.

Aankondiging masterclass 10 maart

Wil jij hier dieper op ingaan? Dinsdag 10 maart om 8 uur 's avonds schreef ik een masterclass over dit. Niet mag ik dit wel eten, maar wil ik dit. Het gaat over volwassen kiezen met regie en gewoon die chocola als je hem werkelijk kiest. De link voor de masterclass staat in de show notes. Ik zie je dinsdag.

Wat de vraag "mag ik dit" eigenlijk betekent

Kijk, die vraag van mag ik dit wel eten, dat klinkt natuurlijk wel heel onschuldig. Maar het is dus een hele bijzondere vraag. Want als je het echt ontleed, dan zeg je eigenlijk, als je vraagt mag ik dit wel? Dan zeg je eigenlijk, ik vertrouw mezelf niet goed genoeg om deze beslissing te nemen. Dus ik geef de verantwoordelijkheid over wat ik eet aan iemand anders. Aan mij, Mieke, maar ook aan een app heel vaak natuurlijk. Of aan een schema, of aan een ander dieet. Je vertrouwt jezelf niet genoeg, je legt de verantwoordelijkheid neer bij een schema, bij een dieet, bij iemand anders.

Eric Bern en de transactionele analyse

En dat is grappig genoeg precies hoe kinderen het doen. Een kind vraagt, mama mag ik een koekje? Want een kind kan die beslissing soms niet zelf nemen. Die heeft iemand nodig die zegt ja dat mag, of nee dat mag niet.

Kijk, maar jij bent natuurlijk geen kind. Jij bent een volwassen vrouw. En toch, en dit is dus het gekke, als je er echt naar kijkt, dan was dit een van mijn grootste ontdekkingen in al die jaren, ik zie het altijd terug, is dat rond eten heel veel vrouwen zich gedragen als kind. Of als, waar ik het in de vorige podcast over had, het kan ook kritische ouder, zorgende ouder zijn, maar ook heel vaak als kind, en daar switch je vaak een beetje tussen. Van kritische ouder naar kind, zorgende ouder naar kind, maar bijna niet als volwassene. Daar gaat het eigenlijk om.

Braaf en rebels kindgedrag rond eten

Dus, als jij merkt bij jezelf dat je toestemming vraagt aan een dieet, aan een schema, aan een regel die iemand anders heeft bedacht, niet jouw regel maar iemand anders, ja dan zit je daarin. Maar het ondergekeerde geldt ook. Want als je een tijd braaf bent geweest, word je op een gegeven moment rebels. Ach laat maar, kan mij het schelen, ik eet wat ik wil. Dat dieet laat ook maar zitten, ik hou me er niet meer aan. Ik kies zelf wel. Alsof je in opstand komt, maar tegen wie? Is dan de grote vraag natuurlijk. Dus, het is een beetje of braaf of rebels.

En precies dat zit ook in dat onderzoek van die Erik Bern, die psycholoog die dat heeft ontdekt eigenlijk, of die dat onderzoek heeft gedaan in de jaren 50, die transactionele analyse, oftewel TA, heeft ontdekt. En hij zegt dat mensen in gesprekken, in communicatie met anderen, dus ook in werksituaties, en heel veel situaties zie je dat terug, maar ook dus in gesprekken met jezelf, vaak wisselt tussen een positie, een positie die je inneemt. Een oude positie, kindpositie, of de volwassen positie. En meestal heb je dat niet door, want het zijn automatische geworden. Vaak weet je niet vanuit welke positie je reageert. Dat doe je gewoon zo, dat ben je gewend, dat is hoe dat werkt.

Nou, ik ga je in deze podcast niet het hele model uitleggen, daar heb ik die masterclass voor op 10 maart, maar ik wil je wel laten zien dat verschil tussen kindgedrag en volwassen gedrag als het gaat om eten. Dus kindgedrag, voorbeelden daarvan zijn vragen als, mag ik dit? Nou, daarmee geef je dus eigenlijk de verantwoordelijkheid weg. Maar ook bijvoorbeeld, ik doe alles goed, zo is het toch, zo moet het toch, dit is goed toch.

Dus je zoekt, als je merkt dat je vaak naar bevestiging zoekt, in hoe je het aanpakt, in hoe je het doet, bevestiging, dat is ook een voorbeeld van kindgedrag. Maar dus ook die andere kant, dat rebels, laat het maar, ik heb geen zin, ik kan mij het schelen, het lukt me toch niet. Dat idee, zo'n kind, een beetje rebels kind, of opgegeven kind. Nou, twee wijn maakt het niet meer uit, kan mij het schelen. Eigenlijk, je negeert de consequenties, dat is ook kindgedrag. Allemaal voorbeelden en allemaal zinnen die ik vrij vaak hoor, dus die jij wellicht ook wel herkent. Het is of een braaf kind of een rebels kind, maar wel een kind.

Volwassen eetgedrag als bewuste keuze

Kijk, als je volwassen kiest, volwassen eetgedrag, een volwassen eetrelatie noem ik het vaak, dat klinkt heel anders. Dat klinkt als, ik mag alles, wat kies ik? En daar zit een heel groot verschil in, want dat is geen verbod, dat is geen regel, dat is een keuze, een bewuste keuze van een volwassen vrouw die weet wat ze wil. Dat noem ik die volwassen positie. En je hoeft daar niet voor te groeien, je hoeft het alleen maar te gaan herkennen, je moet dit gaan snappen. Want dan krijg je die keuze weer terug, dan voel je weer die impact, die invloed die je wel degelijk zelf hebt.

Voorbeeld: broodjes smeren voor haar kinderen

Nou, een voorbeeld ervan is, grappig genoeg vond ik dat wel een voorbeeld, het is wel eten, maar het gaat niet echt om eetgedrag, want het ging over broodjes smeren. Dat ik een tijd terug, toen mijn kinderen echt al wat ouder waren, gingen naar de middelbare school, en dat ik dan ochtends altijd leuk broodjes voor ze zat te smeren. En mijn kinderen waren oud genoeg, die kunnen prima zelf broodjes smeren. Maar ik dacht, ik doe het toch even, ach dat is ook fijn, en dat gaf mij het gevoel dat ik dan een goede moeder was. Het hoefde niet, maar ik doe het toch.

De zorgende ouder en chocola eten

En dat is een beetje die zorgende ouder. Maar wat er gebeurde vervolgens, is dat mijn kinderen die broodjes meenamen, braaf, braaf kind, maar ergens werden ze ook nog rebels, want ze hoefden die broodjes helemaal niet. Weet je, ze gingen naar de Albert Heijn, zeker in het begin van de middelbare school is dat wat heel vaak gebeurt, dat je nog vrolijk broodjes gaat smeren, maar dat ze die nooit opeten. En als ik dan twee weken later die niet opgegeten broodjes in die rugtas vond, dan kon ik ook nog een beetje boos worden. Want ik heb zo mijn best gedaan, ik sta elke dag dat voor jullie te doen, voor jullie, en je eet ze niet eens op. Maar de grap is natuurlijk, ik doe dat helemaal niet voor hun, want ik vraag helemaal niet wat ze willen, ik doe dat voor mezelf. Omdat ik denk, ach, ik doe het wel even, dat is fijn. Een soort automatisme, die zorgende ouder, niemand vroeg me om die broodjes te smeren. En pas toen ik dat echt zag, dacht ik, hé, ik heb een keus. Niet omdat broodjes smeren verkeerd is, maar omdat ik kan kiezen, doe ik dit bewust, of is dit de automatische piloot? Doe ik dit voor hen, of doe ik dit omdat ik denk dan om goede moeder te zijn? Maar zit eigenlijk niemand er echt op te wachten.

Nou, dit is een goed voorbeeld van dat je in zo'n zorgende ouderrol stapt, en dat dat echt een soort automatisme is, in plaats van een bewuste keus, die je echt wat oplevert.

Nou, met eten doe ik dus hetzelfde, kies ik ook vaak deze positie, als het gaat om eetgedrag bij mezelf. Dan denk ik, ach, ik doe het gewoon, dat kan wel, eentje kan wel, het is niet zo erg, hoeft niet zo streng. Het is ook fijn, je mag ook genieten, dat is een beetje dezelfde stem, grappig genoeg. En wat ik dan doe, is gewoon toch dat tweede stuk chocola nemen.

Niet omdat ik erbij nadenk, of dat ik er echt om vraag bij wijze van spreken, of omdat ik het echt wil, maar omdat ik dan gewoon denk, ach ja, het is ook lekker, het is ook leuk. En vaak zit daar dus onder, dat je dat wat er op dat moment speelt, niet hoeft te voelen. Dat ik niet hoef te voelen dat ze dit niet meer nodig hebben van mij, of dat ze me überhaupt misschien mij wat minder nodig hebben. Neem toch het voorbeeld van de broodjes smeren van mijn kinderen. En in het voorbeeld van mijn chocola eten, ach, kan wel, ja, dan zit er ook vaak een soort gevoel onder wat ik dan niet echt aanga. Maar heel snel overheen, dender, met, ach, dat kan ook wel, het is ook wel prima, het is ook wel mooi.

Dus, het gaat er niet om wat je doet, maar het gaat erom of je heel bewust kiest. Of jij weet welke factoren bepalen wat je doet, en pas als je die inzichtelijk hebt, als jij weet hoe het echt werkt, kun je echt kiezen.

Kan ik het nog steeds wel kiezen om die broodjes te smeren, maar weet ik dat ik het doe voor mezelf, niet voor hen. Hoef ik ook niet boos te worden als ik over twee weken die onaangebroken pakketjes weer terug vind.

En hetzelfde gaat natuurlijk bij chocola eten. Ik kan er echt voor kiezen, ik kan echt bedenken, hé, ik heb nu ongelooflijk veel zin in chocola. Ik wil dat, ja, ik accepteer dat ik daarmee wat minder snel afval, en ik weet dat dat wel mijn einddoel is. Dus, compenseer ik dat bijvoorbeeld, of accepteer ik dat dat nu dan wat minder snel gaat dan dat ik misschien zou willen. Maar dan kies je voor wassen, ik kies nu omdat ik echt heel graag hiervan wil genieten. Ik kies het niet om een gevoel weg te eten, bijvoorbeeld. En het is niet dat ik, als ik hiervoor kies, daarna weer denkt, oh, waarom doe ik dat nou allemaal.

Nee, ik kies hier zelf voor, en ik accepteer de consequentie. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn eigen eetgedrag.

De nieuwe vraag: "ik mag alles, wat kies ik"

Dus, wat kun je hier nou mee? De vraag die je vanaf nu kunt stellen bij elk eetmoment, elke keer als je merkt dat je die beslissing maakt, is: ik mag alles, wat kies ik nu? Zeg het maar hardop voor jezelf: ik mag alles, wat kies ik?

Kijk, ik mag alles, dat haalt het verbod eraf. Het is geen dieet, er zijn geen regels. Het is niet dat ik tegen jou zeg, jij mag wel een koekje of niet een koekje. Jij bepaalt, jij mag alles. Wat kies ik nu, legt dus die verantwoordelijkheid bij jou. Niet bij een app, niet bij een schema, niet bij een dieet, maar bij jou. En jij mag echt kiezen, bewust.

En soms kies je dus wel die chocola, en dat is echt prima. Omdat je dan niet kiest vanuit, ach, laat ook allemaal maar, of ik heb het nu verdiend. Maar echt vanuit, dit wil ik, hier kies ik voor. Kiezen vergt een soort moed, doen is bewijs.

Maar dit is hoe het werkt als je dit patroon steeds beter gaat inzien. Dat je steeds beter ziet van, hé, is het weer die automatiepiloot, of is het een bewuste keuze.

Maar dit is nog niet het hele plaatje, want je moet eigenlijk heel goed snappen om bewust te kiezen. Ik geloof dat je dan heel goed moet snappen vanuit welke rol je vaak reageert. En daar heb je misschien wel meer voor nodig dan deze podcast. Dat weet ik wel zeker, had ik wel, en ik denk jij ook.

En dat is waarom ik er natuurlijk verder mee ga in die masterclass. De masterclass over transactionele analyse, TA, als het gaat om eten. De masterclass volwassen kiezen, noem ik het. Aanstaande dinsdag, 10 maart om 8 uur, duurt ruim een uur en hij is live.

Details en aanmelden voor de masterclass

En jij, als je meedoet, ontdek je welke automatische positie jij vaak pakt als het gaat om eten. Wellicht pak je hem dan, als het goed is, als je hem echt goed herkent, pak je hem natuurlijk ook vaak breder in je leven, diezelfde positie. En dat model wil ik met je delen. En dan kun je zien welke van de vier doorgeslagen patronen, eigenlijk doorgeslagen varianten in zo'n positie, welke van jou is. Ben je te kritisch, te makkelijk, te braaf, rebellisch, te fraai? Waar zit hem dat in? En je gaat ontdekken wat de zeven kenmerken zijn van een volwassen eetrelatie. Super toepasbaar. Vanaf die dag kan je er echt heel erg concreet mee aan de slag.

Nou, ik hoop dat je meedoet. Als je denkt, ik doe mee, zijn er twee opties. Of je bent al lid van het Geheim van Slanke Mensen, of Geheim van Gewoon Doen, het lidmaatschap. Ja, dan krijg je gewoon een mail met de link naar de Masterclass en dan krijg je ook de replay. Dan is dat gewoon gratis onderdeel van je lidmaatschap. Ben je geen lid, dan kun je los meedoen. 37 euro. De link staat in shownotes, maar ook op miekekosters.nl.

En onthoud, aanmelden kan alleen tot 10 maart om 8 uur 's avonds. Daarna verdwijnt het aanbod. Er komt geen herhaling, geen volgende keer, niet meer de replay nog. Dus als je mee wilt doen, doe het nu. Wat je niet verandert, kies je. En dat geldt ook voor niet aanmelden natuurlijk.

Ik hoop je 10 maart te zien. En dat jij voortaan niet meer zegt van tegen hem, mag dit wel? Maar ik kies hiervoor, want niets smaakt zo lekker als regie.