402 – Waarom het soms wel lukt, en op een ander moment doe je het niet

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Verschil tussen het sprintje en januari

Nou, ik heb al meer verteld over het afslankspurtje natuurlijk in de podcast hiervoor, maar ik heb zelf meegedaan met dit spurtje en ik vond het echt heel erg leuk. Ik had beloofd om elke dag een dagboek te delen. Ik werd er zelf eerlijk gezegd geïnspireerd door, omdat het echt dwong mij om te reflecteren op mijn dag. Van wat ging goed, wat ging minder goed, waar kan ik wat van leren. Dus dat was eigenlijk hartstikke leuk. En ja, het ging ook gewoon heel goed, dus ik hield me aan mijn eetplan, ik heb zoveel mogelijk gerend, alleen de dagen dat ik echt kiespijn had niet, maar de rest wel. Ja, ik voel echt regie. En het maakte wel dat ik ook ging nadenken, dat ik dacht, dat is toch gek, want de afgelopen weken voor het spurtje, nou niet direct ervoor, toen ging het eigenlijk ook al goed, maar laten we zeggen de periode januari zo'n beetje, toen had ik dit gevoel eigenlijk helemaal niet. Niet dat het toen heel slecht ging of dat ik toen heel veel had of heel erg aankwam, maar ja, het was zeg maar genoeg, ik deed genoeg om niet echt aan te komen, maar te weinig om echt een goed gevoel te krijgen, om echt dat wauwgevoel te hebben en om echt te denken, ja nu doe ik het. Dus dat betekent dat ik ook wel ging rennen, maar als het echt moeilijk was niet, of als ik geen zin had, of als het heel koud was. Nou dat was het nog wel eens in januari, dus dat viel behoorlijk tegen.

Hetzelfde geldt voor mijn eetplan, ik hield me wel in de grote lijnen van mijn basis eetpatroon, maar als er echt iets lekkers voorbij komt, dan nam ik het toch en dat deed ik de afgelopen tien dagen niet. En dat is toch grappig, dus ik dacht hoe kan dat nou, daar ben ik onderzoek naar gaan doen, van hoe kan dat nou dat je het wel doet als je meedoet met zo'n spurtje en er dan helemaal in zit, en niet als je het in je eentje doet, in je eentje in januari zou ik maar even zeggen. En daarover ga ik het hebben in deze aflevering. Dan vertel ik wat ik in ieder geval ontdekte over het verschil tussen een soort voornemen en een echte besluit nemen, en dat dat werkelijk alles verandert.

Introductie Mieke Kosters en lidmaatschapsaanbod

Je eet niet te veel uit honger, dat weet jij al lang. Mijn naam is Mieke Kosters, ik heb ruim 350.000 boeken verkocht over afvallen zonder dieet. Maar afvallen kun je wellicht wel. Slank blijven is het geheim. In deze podcast ontdek je hoe je dat doet. Met elke dag chocola, met plezier, komt het deze keer niet terug.

Het speciale aanbod voor mijn vernieuwde lidmaatschap Het Geheim van Slanke Mensen loopt tot 20 april om 8 uur. Dan starten we samen met een kick-off richting de zomer. Wil jij deze zomer energiek, slank, relaxed, aantrekkelijk, fit op dat strand lopen, meld je dan nu aan. Het wordt fantastisch. Laten we het samen doen.

Sprintje ging goed ondanks kiespijn

Goed, zoals gezegd, het sprintje ging dus heel goed. Mensen die niet meegedaan hebben, hebben mijn dagboek natuurlijk niet gehoord. Maar ik kan je vertellen dat het sprintje heel goed ging bij mij, maar ik me niet per se elke dag heel top voelde.

Want ik kreeg dus met de paasdagen een kiespijn. Een heel lang verhaal, dat hoef ik echt niet tot in de treur te vertellen. Maar bottomline is dat ik naar drie verschillende tandartsen ben geweest en uiteindelijk mijn kies eruit moest. Dat was best pijnlijk. Dat is niet fijn. Iedereen heeft misschien wel eens kiespijn gehad. Dan weet je dat het zo'n zenuwpijn niet is dat je denkt, goh, wat voel ik me top vandaag. Dus het was niet altijd dat ik me top voelde of dat de situatie helemaal perfect was.

Het was wel mooi weer, dat scheelde natuurlijk wel. De zon scheen veel, het was lekker weer. Maar het was dus niet zo dat verder voor mij in ieder geval alles helemaal ideaal was. En toch ging het hartstikke goed.

Heb ik me echt aan mijn eetplan gehouden en heb ik bewogen zoals ik wilde. Dus ook als ik niet per se zin had, heb ik het wel gedaan. Ook in het weekend, 's avonds, ging ik om tien uur 's avonds nog naar boven om toch dat dagboek op te nemen bijvoorbeeld. Want dat was het plan. En ik deed het, want ik hou me aan mijn plan, no matter what.

Dat was het gevoel dat ik weer heel erg had. Ik ken dat gevoel natuurlijk, dat heb ik best wel vaker. Maar net zo vaak heb je dat ook weer een beetje weg. Dus dat stick to the plan dat er moet is honderd procent de truc. Maar soms voel je dat heel sterk en soms niet. Dus ik dacht, hoe zit dat nou precies?

Zwemplan met haar zoon en het besluit-concept

En toen gebeurde iets grappigs, vond ik. Want mijn zoon vroeg, die is heel erg hard aan het trainen. Die gaat een marathon lopen en die wil meedoen aan Ironman, notabene. Nou niet de hele, maar een stuk. En die moet trainen met zwemmen. En wij gaan naar Spanje in de vakantie. En toen zei hij, dan wil ik eigenlijk wel dagelijks zwemmen in de zee, doe jij mee? En ik dacht, dat is echt een leuk idee. Dus ik zei ja. Ik zei ja, dat vind ik echt een goed idee. Dan gaan we gewoon dat elke ochtend doen.

Maar toch gebeurde het daarna in mijn hoofd, voelde ik wat er gebeurde. Er kwamen allemaal van die twijfelgedachten. Hoe koud is het water eigenlijk rond deze tijd? Dat weet ik niet precies. Ik wil ook dagelijks rennen blijven doen, want dat bevalt me nu zo goed. Wil ik dat niet liever? Moet ik dan ook nog gaan zwemmen? Nou, onze beide moeders gaan mee, van mij en mijn partner. Toen dacht ik, die zijn er ook elke dag. Kan het dan wel als ik dat elke ochtend doe? Ja, want als het nou geen zin had.

Dus, ik had ja gezegd tegen hem. Maar ik voelde wel dat het niet een echt besluit was. En dat is het verschil waar het op gaat.

Kijk, een voornemen, wat mijn ja tegen dit zwemplan eigenlijk is, is een soort deur die op een kier blijft staan. Dus die tocht van verleiding, zeg maar, die waait er altijd doorheen. Die komt altijd binnen. Ja, en dan betekent dat dat je iedere keer weer de keuze moet maken. Omdat je iedere keer weer twijfelgedachten hebt. Die dingen die ik net noemde. Misschien morgen, misschien straks, misschien is het beter vol.

Kijk, een besluit betekent de deur bam, in het slot trekken en een grendel erop doen. Dat er geen tocht meer is, eigenlijk. Daar gaat het om. Het woord besluiten alleen al heeft het in zich. Dat komt uit Latijn, decidere, kunnen we zeggen. En dat betekent letterlijk afsnijden. Dus je snijdt alle andere opties af. Er valt niets meer te onderhandelen. Dat is het verschil.

De deur op een kier versus op slot

Dus dat gold voor mij bij dat sprintje. Ik had besloten zelf mee te doen, een dagboek te delen. Er deden 600 mensen mee. Ja, dat wilde ik 100% goed doen. Dat wilde ik echt doen. Er was geen ruimte voor even kijken of ik het wel kan organiseren. Even kijken hoe koud het is, et cetera. Nee, die deur zat echt op de grendel. En dat voelt anders. En dat is ook echt anders. En ik zie dat heel vaak.

Kijk, ik zeg altijd, iedereen wil wel slank zijn. Dus daar zit het hem niet in. Iedereen wil wel afvallen. En dat meen je ook wel echt. Het is niet zo dat je alleen maar zegt, ja, ik wil wel afvallen. Je meent het ook wel. Je wilt het echt, maar toch staat het achterdeurtje nog open. Dus die tocht komt continu maar binnen. Het is niet echt die deur dicht doen en zeggen, dit is het. Nu ga ik er 100% voor.

En als die deur op die kier blijft, ja, dan wacht je eigenlijk nog. Ja, op misschien het juiste moment. Op meer energie. Op een andere maandag. Op minder stress op je werk. Ja, het kan van alles zijn. Maar het probleem is dat het hem daar niet in ziet. Dat dat weer het verhaal is wat je jezelf vertelt.

Want als jij gewoon beslist, dit is het moment waarop ik die deur echt sluit en gewoon echt ga doen, dan is dat het startpunt. En dan volgt motivatie vanzelf. Motivatie volgt op doen. Ik zeg altijd eerst doen, dan in jezelf geloven. Maar het begint met dit besluit en in actie komen.

Onderzoek naar de intention behavior gap

Nou, er is best veel onderzoek op dit gebied. En bijvoorbeeld naar de intention behavior gap, zoals dat dan heet. Dat is het verschil tussen wat je van plan bent en wat je daadwerkelijk doet. En uit dat onderzoek blijkt dat een voornemen eigenlijk een soort wens is voor je hersenen. Maar bij een voornemen zie je niet echt noodzaak. Er is geen urgentie bijvoorbeeld. En dat betekent dat het elke dag opnieuw denkkracht kost en wilskracht om te kiezen. En op een slechte dag, als je dan kiespijn hebt of stress of een volle agenda, dan verlies je die strijd.

Cognitieve dissonantie en bewijs voor je brein

Een echt besluit werkt dus anders. Dan is de beslissing genomen voordat een situatie zich voordoet, een moeilijke situatie zich voordoet. Dus je wekken gaat, dat is het startsein, geen discussie. Dus echt geen discussie is heel vaak echt het teken. Ik zeg altijd, je kunt wel zien hoe lekker je in regie zit vaak. Hoeveel woorden je voor jezelf nodig hebt om dingen uit te leggen naar jezelf. Of goed te praten, noem ik het dan maar. Of argumenteren. En hoe minder woorden, hoe meer regie vaak.

En er is nog een tweede ding, wat ik ook interessant vond in het onderzoek. En dat gaat over cognitieve dissonantie. Dus als jij iets zegt tegen jezelf: ja, ik ga zwemmen elke ochtend in Spanje. Maar het komt niet overeen met wat je doet, dan ontstaat er spanning. Die spanning wil je niet. En je brein zegt: ik geloof je niet meer. Dus je gelooft eigenlijk je eigen woorden niet meer. Want je acties laten iets anders zien. Dus ja, als je niet doet wat je afspreekt, dan hou je je brein voor de gek. Niet voor de gek zeg maar. Die gaat op een gegeven moment denken: ik hoef dat niet serieus te nemen.

Maar je kunt dat ook omdraaien. En dat betekent weer beginnen met doen. Je gaat het gewoon doen. En daarmee creëer je nieuw bewijs voor je brein. Iedere dag zeg je eigenlijk: ze doet het gewoon. Ook met kiespijn. Ook als het zee te koud is. Ook als je er geen zin in hebt. Je houdt je aan je plan. Wow, dat is bewijs. Dan volgt weer geloof. Dan komt vertrouwen. Dus het begint er niet mee, maar het komt er wel door.

Dus ga je het gewoon doen. Plan of geen plan. Begin gewoon met die acties. Dan zie je dat dat bestendigt in jezelf. Dus dat is een hele belangrijke. Niet omdat je de motivatie vooraf per se groter is. Maar omdat je het gewoon gaat doen.

Drie factoren die actie makkelijker maken

En zo'n sprintje, zo'n aanpak van een 10-daagse sprint. Of dat geldt natuurlijk ook voor mijn lipmaatschap. Dat verlaagt eigenlijk de drempel om het te gaan doen. Om daadwerkelijk in actie te komen. En er zijn drie dingen die daarbij bijdragen.

Eén is dat je onderdeel bent van een groep. Dat werkt. Onderdeel zijn van een groep. Andere mensen om je heen die hetzelfde doen. Die je dingen beloven. Die jou ook dagelijks spreken. Die jou zien. Ja, dat werkt. Dat verhoogt de druk. En daar wil je gewoon aan meedoen. Dus dat is een hele belangrijke factor die maakt dat je echt veel meer doet en in actie komt. Je bent onderdeel van een groep. Je doet het niet alleen.

Het tweede is een overzichtelijke periode kan helpen. Ten dagen, maar ook drie maanden. Van nu tot de zomer natuurlijk. Het gaat erom dat je een soort periode neemt. Dat je zegt, dan ga ik dit aanpakken. Dan ga ik dit doen. En je brein kan dat aan. Dat wordt makkelijker. Dus de overgave om inderdaad dat besluit op te volgen. Dat inderdaad te doen. Is als het een soort eindigheid heeft. Als het helder is. Dat je zegt, ik ga dit, deze tien dagen doen.

Je kunt natuurlijk zeggen. De komende twee weken ga ik gebruiken om mijn basispatroon helemaal op orde te maken. Twee weken daarna ga ik gebruiken om te bedenken welke gewoontes ik echt ga ontwikkelen. En daarmee aan de slag. Twee weken daarna ga ik gebruiken om dichter bij mijn gevoel te komen. En noem maar op. Maar zo kan dat. Dus je kunt het ook, wat dat betreft. Je hele aanpak, het doel, alles wat je wil doen, ook opknippen. Maar zorg dat het heel duidelijk is. Dan is het namelijk urgent en noodzakelijk om het wel nu te doen. Dus dat werkt daarbij.

En het derde is dat als je meedoet met zo'n afslangsprintje. Of bijvoorbeeld dat je zegt, ik ga meedoen met de kwartaallipmaatschap tot de zomer. Dan ben je niet meer iemand die probeert af te vallen. Maar je bent iemand die het sprintje doet. Je bent iemand die het geheim voor slanke mensen aanpakt. En dat is een heel groot verschil. Dus in plaats van, ja ik probeer wel wat af te vallen voor de zomer. Zeg je, nee ik doe dit. En dat is al actiever. Dat is al expliciter, urgenter weer. En maakt het ook weer noodzakelijker om te doen. Dus dan ga je het inderdaad doen.

Hoe je een voornemen omzet in een besluit

Als jij na al een tijdje denkt, ja ik wil eigenlijk wel afvallen. Maar je doet het niet. Dan is de kans heel groot dat je blijft hangen in voornemens. In plaats van besluiten. En dat doen heel veel mensen. Dus dat is op zich niet gek. Maar het is wel iets om eerlijk na te kijken. Dus het gaat om het voornemen omzetten in een besluit. Nou, hoe kan je dat doen?

Eén is, elimineer de keuzes. Een besluit betekent, de beslissing is al genomen voordat je het moeilijk krijgt. Voordat lastige situaties zijn. Je besluit niet 's ochtends pas of je wel of niet gaat rennen. Je hebt al besloten dat je 's ochtends rent. Daar gaat het om. Je hoeft er geen discussies meer over te voeren. Die heb je al gevoerd en je hebt gekozen.

Twee is, accepteer de prijs vooraf. Kijk, kiespijn is een beetje een apart voorbeeld. Want dat heeft natuurlijk lang niet iedereen. Maar geen zin, laat ik het zo maar zeggen. Dat is onderdeel van de rit. Een beetje een off day, echt even een minder goede dag. Dat hoort er echt bij. Dus dat is geen reden om te stoppen. Dat is gewoon onderdeel van het besluit. Dus accepteer de consequenties van je besluit vooraf.

En het derde is, kies voor wie je wilt zijn. Niet voor de wortel in plaats van de chocola. Maar gewoon voor de vrouw die regie heeft. Regie over haar eetdrang. Regie over haar eetgedrag. Een basis eetpatroon. Iemand die echt de dingen doet die ze zichzelf belooft. Iemand die betrouwbaar is voor zichzelf. Dat soort dingen. Dat gaat om identiteitskeuzes. Wie wil jij zijn? En dat voelt anders als ik moet even opletten. Of even streng zijn. Dus, daar gaat het om.

En besef dat een terugval erbij hoort. Maar dat je altijd weer direct op kan staan. Daar gaat het om.

Oproep om het besluit nu te nemen

Nou, als je denkt ja, ik neem dat besluit. Ja, ik voel dat ik eraan toe ben om echt een besluit te nemen. Of ik zorg dat ik eraan toe ben. Dat is misschien nog wel beter gezegd. Misschien voel je dat wel nooit. Maar het is een keuze. Dus, je kunt dat besluit nu nemen.

Dan zou ik zeggen, meld je ook aan voor mijn lidmaatschap Het Geheim van Slanke Mensen. Want we starten een nieuwe periode. 20 april om 8 uur is de kick-off. Starten we echt met z'n allen. En gaan we het doen. Je krijgt twee keer per week een coachuur. Je krijgt masterclasses. Je kunt alle trainingen waar ik het over heb volgen. Er is een community, een intervisiegroep. En een app voor als je het toch moeilijk krijgt. En die sleurt je er echt doorheen.

Dus ik zou zeggen, neem het besluit. Niet morgen, maar nu. Val die halve kilo per week af. En zet door tot de zomer. Dan loop je straks super relaxed, zelfverzekerd en trots op jezelf op dat strand. Omdat jij het gewoon gedaan hebt. Jij hebt de gie gepakt.

Ik maak de kaarten van mijn topzomer. Ik schrijf het groot in mijn agenda. Dik omcirkeld rood. Ik fiets door de stad met mijn sandalen in het mandje. Zon op mijn huid. Ik fluister zacht. Dit jaar ben ik aan de beurt. Ik ga voor regie. Ik kies voor mij. Deze zomer ben ik licht. Zo licht, zo vrij. Slank en fit. Ik voel me nieuw. Met energie. Ik leef weer op mijn gevoel. Ik loop relaxed op het strand in mijn bikini. Ik lach naar mezelf in elke etalage uit. Ik geniet van lekker eten en van drinken. En toch heb ik energie. Ik beweeg. Ik straal het uit. Ik laat de weeggal in de kast. Geen cijfers in mijn hoofd. Ik tel de keren dat ik dans. De keren dat ik hardop lach. Ik proef de frietjes op het plein. Het ijsje aan de kade. Zonder schuld alleen maar smaak. En ruimte in mijn maag.

Ik ga voor regie. Ik kies voor mij. Deze zomer ben ik licht. Zo licht, zo vrij. Slank en fit. Ik voel me nieuw. Met energie. Ik leef weer op mijn gevoel. Ik loop relaxed op het strand in mijn bikini. Ik zwaai naar de zee en naar de ondergaande zon. Ik geniet van lekker eten en van drinken. En toch heb ik energie. Ik beweeg. Ik kom weer in mijn flow.

Ik zei te vaak misschien ooit later. Maar later werd nu en nu voelt beter. Ik zet een stap nog in. Ik blijf niet meer staan. Mijn topzomer begint als ik het hardop uit wil spreken.

Ik ga voor regie. Ik kies voor mij. Deze zomer ben ik licht. Zo licht, zo vrij. Slank en fit. Ik voel me nieuw. Met energie. Ik leef weer op mijn gevoel. Ik loop relaxed op het strand in mijn bikini. Elke voetstap in het zon schijnt. Jij hoort hier. Ik geniet van lekker eten en van drinken. Ik heb energie. Ik beweeg. En dit verhaal is van mij alleen.