411 – Een lege tank moet gevuld worden, die eet.

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Een lege tank en de avondeetdrang

Het is zes uur en je staat in de keuken. De kinderen willen graag pasta, je man wil rijst en jij... Jij had eigenlijk willen koken wat er in jouw plan stond. Maar ja, dat is wel gedoe. Ach, weet je, je maakt wel gewoon wat de rest wil.

En om half negen, als iedereen is geholpen, zit jij op de bank. Je hebt de hele dag gegeven. Aan je werk, aan je gezin, aan je moeder die belde, aan die ene collega. Je tank is leeg. Je hebt geen honger en toch loop je naar de kast. Want een lege tank eet. Je eet niet te veel uit honger, dat weet je al lang.

Introductie Mieke Kosters en de podcast

Mijn naam is Mieke Kosters. Ik heb ruim 350.000 boeken verkocht over afvallen zonder dieet. Maar afvallen dat kun je wellicht wel. Het geheim is slank blijven. In deze podcast leg ik je uit hoe je dat doet. Met elke dag chocola, met plezier, komen de kilo's deze keer niet terug.

Masterclass op 16 juni: all-in kiezen

Op 16 juni geef ik een masterclass. Die heet Wat je niet verandert, kies je. Het gaat over stoppen met uitstellen en echt kiezen, besluiten, dat je helemaal gaat voor die slanke versie van jezelf.

Kijk, heel veel vrouwen beginnen wel met afvallen, maar doen het toch een beetje half. Maar met de helft van je potentieel inzetten haal jij je doel niet. Echt veranderen vraagt dat je all-in gaat. Dat je een besluit neemt. En dat je de moed hebt om echt voor jezelf te kiezen. Met het ongemak dat erbij hoort.

Daarover gaat de masterclass op 16 juni om 8 uur 's avonds. Weet jij diep van binnen dat het echt tijd is om nu in actie te komen? Maar blijf je dralen en half doen? Neem dan je eerste besluit. Meld je aan via de link hieronder in show notes. Of ga naar MiekeKosters.nl

Herkenning: de tank waar iedereen uit tankt

Herken jij dat? Dat je eigenlijk de hele dag door een soort van de tank bent, waar iedereen uit tankt. Dus dat betekent dat je veel geeft. Je zorgt veel voor anderen.

Dat vind je waarschijnlijk ook leuk. Maar, 's avonds is de tank leeg. Helemaal leeg. En dan loop je naar de kast. Niet omdat je honger hebt, maar omdat die leegte toch gevuld moet worden.

Eten geeft niets terug, vult de leegte

Kijk, en eten op zo'n moment is makkelijk. Eten vraagt niks terug. Eten zegt ja als jij geen nee durft te zeggen. Eten spreekt je niet tegen. Eten is er altijd. Eten geeft je gewoon even dat fijne gevoel. Even niks. Maar ja, jij weet het ook wel. Als honger niet je probleem is, is eten nooit de oplossing.

Maar die leegte die je voelt, die is wel echt. En zolang je die leegte blijft voelen, blijf je ook eetdrang houden. Zeker als je daar gevoelig voor bent. Als je gewend bent die eetdrang, nou ja, om daaraan toe te geven. Dus om die leegte te vullen met lekkere dingen. Dan voelt afvallen soms als dweilen met de kraan open. Dan blijft het moeilijk. Dan blijf je dat gevecht steeds voelen. Hoe goed je eetplan ook is.

Kijk, en ik snap het heel goed. Want zeker als je iemand bent, die er van houdt om voor anderen te zorgen, om te geven, dan voelt dat heel fijn. Daar is er natuurlijk ook niks mis mee. Het is ook heel vaak lief en goed. Het geeft rust, bewaart tevreden, het maakt het gezelliger. Iedereen blij, niemand teleurgesteld. Dat is de opbrengst.

Alleen, er is wel een prijskaartje als de balans weg is. Als jij altijd onderaan je eigen lijstje, je eigen prioriteitenlijstje bungelt, ja, dan blijf je dit houden, die eetdrang. En steeds opnieuw 's avonds wel naar die kast lopen. Dan haal je je doel gewoon niet.

Mieke's familiepatroon: nooit nee zeggen

Kijk, ik ken het zelf ook. In mijn familie was eten altijd een gezelligheid. Bijhoren, ja zeggen. Je viel op als je nee zei. Dus dat deed je eigenlijk niet. Je wilde toch bijhoren. Je ging een ander niet teleurstellen. Als iemand wat gebakken had, dan zei je geen nee.

Als iemand wat gekocht had, zei je geen nee. Dus tegen de visite zorgde je dat er veel voorhanden was. Dat is wel hoe het bij mij thuis ook werkte. Ik heb dat echt heel bewust moeten afleren. En dat kan jij ook. Kijk, ik dacht vroeger dat ik pech had, maar dit heeft niets met pech en geluk te maken. Dit is gewoon een patroon. En een patroon kun je afleren. Dat betekent, dat je wel stil moet staan bij wat er precies speelt.

Els van Stijn: geven en ontvangen in balans

Nou, voor mij was dit wel een eye-opener. En ik heb dat ooit eens gelezen in het boek van Els van Steijn. De Fontein heet dat, een leestip, wat mij betreft. Hij zegt, geven en ontvangen hoort in balans te zijn. Als je alleen maar geeft en niet ontvangt, dan raak je leeg.

Nou, als ik dat verder breng naar afvallen zonder dieet, dan is dat dus dat je die leegte vaak vult met eten 's avonds. Kijk, natuurlijk een beetje voor andere zorgen is natuurlijk heel goed. Er is helemaal niets mis mee. Maar als jij zelf altijd als laatste komt, dan raak je op. En dan heb je geen energie meer over om ook goed voor jezelf te zorgen. Dan ga je 's avonds niet meer wandelen, want dan ben je moe. Dan heb je geen energie meer om nee te zeggen tegen dat lekkers, bijvoorbeeld.

Veel vrouwen vinden geven veel makkelijker dan ontvangen. Ontvangen voelt ongemakkelijk. Alsof je dan bij de ander in het krijt staat. En dat gaat vaak gepaard met een soort van ongemak. En dat maakt hulpvragen moeilijk. Nee zeggen ook, of laat staan, of uitkomen voor wat je zelf nodig hebt. Dat voelt eng. En vaak is de angst eronder dat je een ander niet wilt teleurstellen. Dus je wilt het ook goed doen voor die ander.

Volwassen worden: mogen teleurstellen

Els van Stijn zei in haar boek, zolang je nooit een ander teleurstelt, dan blijf je eigenlijk kind. En zij zegt, bij je volwassen rol, bij je volwassen positie in het leven, hoort ook dat je af en toe anderen mag teleurstellen.

En grappig genoeg is het natuurlijk wel herkenbaar. Want een ander stelt jou ook wel eens teleur. En dat kun je toch prima aan. De wereld verandert niet. Ja, het is misschien even lastig, of even niet zo leuk, maar daarna ga je gewoon weer verder.

En dat geldt natuurlijk andersom ook. Een ander kan het ook prima handelen als jij af en toe voor jezelf kiest. Ook al vindt hij het misschien niet leuk. Ja, het is zoals het is, en door. Jij wordt er niet minder van, en een ander ook niet.

Af en toe voor jezelf kiezen maakt je eigenlijk gewoon mens. Niet perfect, maar wel slanker in die end.

Grenzen stellen in een volwassen eetrelatie

Kijk, dit is ook waarom ik het vaak een volwassen eetrelatie noem. Daar draait dit natuurlijk om. Bij een volwassen eetrelatie hoort ook grenzen stellen. Hoort ook echt nee zeggen. Tegen overeten, tegen die traktatie, ook wat een ander wil. Omdat jij het zo wil. Omdat jij een plan hebt voor jezelf. Omdat jij keuzes wilt maken die goed zijn voor jou.

Kijk, ik zeg het wel eens vaker, omdat ik het wil is een hele zin. En het is ook nog eens een keer voldoende reden om keuzes te maken. Je hoeft niet altijd alles uit te leggen, of te beargumenteren. Omdat jij het wil, mag.

Grenzen stellen, gaat natuurlijk niet alleen om nee zeggen tegen overeten. Het gaat ook om ja zeggen tegen jezelf. Dat speelt dus al eerder op die dag. In die keuken. Als iedereen van alles wil, maak gewoon één ding. Omdat jij het wilt. En lusten de kinderen dat niet, dan smeren ze maar een boterham, of hebben ze een keer pech.

Op je werk, als je collega iets vraagt. Maar jij had je echt voorgenomen om om 5 uur te stoppen, om nog even te gaan wandelen. Dan mag je ook zeggen, sorry. Morgen ben jij de eerste.

Brené Brown over grenzen en zelfliefde

Kijk, ik ben heel erg fan van Brené Brown. Die schrijfster heb ik al vaker genoemd. Die heeft ook hele goede boeken. En zij heeft zo'n zin, en die vind ik gewoon heel mooi. Zij zegt, grenzen stellen, is de moed hebben om van jezelf te houden. Ook als je daarmee iemand teleurstelt.

Ja, dit is waar ik echt in geloof. Dit is wat het ook is voor mij. Iemand teleurstellen mag, dat is soms de prijs van voor jezelf kiezen. Het ongemak, het prijskaartje, jij zegt nee, maar de ander redt zich. Niet omdat jij er ook gewoon bent. Dus grenzen stellen overdag, betekent natuurlijk vaker nee zeggen, 's avonds. Zo simpel is het vaak.

Dus het is niet de chocola, het is niet de chips, het is die leegte eronder. En die leegte vul je niet met eten, maar die vul je wel vaker voor jezelf te kiezen. En dat begint bij weten wat jij nodig hebt. En dat serieus nemen. Af en toe nee zeggen, ook als het ongemakkelijk is.

Zelfliefde en regie: dezelfde definitie

Kijk, dat is zelfliefde. En dat is dus niet zweverig, dat is echt super concreet. Mijn definitie van zelfliefde is, weten wat je behoeftes zijn, erkennen dat ze belangrijk zijn, en de moed hebben om ervoor te kiezen. Om ernaar te handelen, noem ik dat. Dat is de definitie van zelfliefde die ik altijd gebruik. Maar ik zal je nog wat vertellen, dat is ook de definitie natuurlijk van regie. Weet je, dat is ook eigenlijk een vertaling van de regieformule. Weten wat je behoeftes zijn, weten wat je wilt, voelen wat je wilt, de moed hebben om ernaar te handelen, is dat doen, en erkennen dat belangrijk is, daar zit die keuze in van voor jezelf. Kijk, regie pakken is een vorm van zelfliefde. Dus dat is geen egoïsme. Regie pakken betekent in the end goed voor jezelf zorgen, maar daarmee uiteindelijk ook beter voor anderen.

Het meest geeikte cliché hierin is natuurlijk in het vliegtuig, van als je zuurstofmaskers naar beneden vallen, doe eerst die van jezelf op, voordat je die voor je kind doet. Weet je, dat kan je echt doorvertalen in dit soort dingen. Regie pakken betekent wat mij betreft beter voor jezelf zorgen, en er meer zijn voor anderen. Waarom? Omdat je meer plezier hebt in wat je doet. Omdat je blijer bent. Omdat je trotser bent op jezelf. En dat maakt dat je meer energie hebt, dat je meer staat. Ja, en dat zet eigenlijk alles aan. Dat brengt alles in beweging. Ik zeg altijd, als je regie pakt op je eetgedrag, gaat alles stromen. Dus als je daar echt voor kiest, wordt alles beter. Nou, en dat is natuurlijk wel de volgende stap. Want het kan best zijn dat je dit herkent, wat ik vertel, maar ja, als je dat wel voelt en er dan niet echt voor kiest, dan blijf je natuurlijk alsnog stilstaan. Dus, het één is dit gaan herkennen, en het twee is het besluit nemen van er helemaal voor gaan. Niet half. Niet, ik ga het wel proberen, maar hé, hier ben ik, ik doe het, ik kies voor mezelf, wat er ook gebeurt. Kijk, je gedrag, wat je doet, kies je altijd zelf. Ook als je moe bent. Ook als niemand het ziet. En ook als die tank leeg is. Want iedereen natuurlijk ook nog wel eens gebeurt af en toe. Maar, dan nog kun je je eigen gedrag kiezen.

Kiezen: veranderen of accepteren

Kijk, overal zeg ik altijd, je hebt maar twee opties. Of je verandert, of je accepteert hoe je er nu bij zit. En allebei is het een vorm van regie pakken. Maar als je gaat voor veranderen, dan betekent dat echt all-in gaan. Met al het ongemak wat erbij hoort. Maar werkelijk in actie komen, het echt gaan doen. Als je kiest voor accepteren zoals het is, dat kan ook. Maar daar hangt ook een prijskaartje aan. Dat betekent stoppen met klagen.

Staan voor je huidige gewicht, zonder er iedere keer strijd over te voeren. Dus allebei is een vorm van regie pakken. Wat niet werkt, is niet kiezen. Is er tussenin blijven hangen. Van accepteren naar veranderen, veranderen naar accepteren gaan. Juist dat geeft onrust. Wat je niet verandert, kies je ook. Dus de vraag is, wat heb jij te kiezen? Wat kies jij? Ga je echt voor jezelf? Dan betekent dat in actie komen. Ook als het niet altijd makkelijk is. Ook als niet iedereen staat te applaudisseren. Maar gewoon omdat jij het zo wilt. Dat is voldoende reden.

Nou, wil jij van herkennen naar kiezen? Dan zeg ik meld je echt aan voor die masterclass op 16 juni. Dan gaan we het daarover hebben. Dan neem je dat besluit. Kijk, afvallen is kiezen tussen nu hebben of straks zijn wie je wilt zijn. De vraag is wie wil jij zijn? Meld je aan via de link in shownotes of ga snel naar miekekosters.nl. Tot dan!