65 – Hoe ben je een goed voorbeeld voor je kinderen (als je zelf een maaltijd overslaat)

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Introductie podcast en Mieke Kosters0:00

Ik kom van de wind nog aan, het zit gewoon in mijn genen. Heb jij genoeg van je gewicht, je eetgedrag en je eigen smoesjes? In deze podcast onthul ik de geheimen van slanke mensen. Mijn naam is Mieke Kosters, ik heb ruim 300.000 boeken verkocht over eetgedragsverandering en ik ben bezig met mijn achtste boek, Succesvolle Afvallers, die eten niet. Op SkinnyMinds.nl vind je alle informatie over mijn trainingen, events en programma's. Pak ook die regie. Elke dag chocola, 12

Enthousiasme over het 100 dagen programma0:32

Kilo eraf. Het kan. Goed, dit is weer tijd voor een nieuwe podcast. Voordat ik begin hoor, maar ik wil de dag even kwijt dat ik zo blij ben met het 100 dagen programma wat ik sinds september aan begeleiden ben. Je kunt nu niet instappen, dus wat dat betreft daarvoor zeg ik het niet, maar ik vertel het eigenlijk alleen omdat ik zo enthousiast ben.

Ik heb net heel veel video's opgenomen met persoonlijke feedback voor mensen die meedoen. En dat geeft mij ook zoveel inzicht, maar ook zoveel inspiratie. Zoveel inspiratie voor nieuwe podcasts, video's, weet je, andere trainingen die ik aan het ontwikkelen ben. Dus het is echt heel leuk om van dichtbij mee te maken. A. Hoe goed mensen gaan. B. Hoeveel mensen leren. C. Hoeveel struggles er zijn. D. Waar toch echt heel veel mensen tegen aanlopen. En ieder mens is natuurlijk uniek en iedereen heeft zijn eigen struggles en dat komt uit andere dingen vandaan. Maar er zijn toch wel heel veel dingen ook vergelijkbaar en herkenbaar en ontzettend

Flexibeler geworden met eten dan vroeger1:37

Leerzaam. Ook voor mij dus. En nou ja, goed, dat zat in mijn hoofd. Dat is wel mooi, want de podcast van deze week komt ook voort uit een van de vragen die iemand heeft gesteld in dat 100 dagen programma. En dat gaat hierover.

Het volgende: ik heb op een gegeven moment, zeg ik, dat zeg ik veel vaker overigens, maar dat weet ik ook voor mezelf. Een van de grootste dingen die veranderd is voor nu en vroeger bij mij, is dat ik veel flexibeler ben geworden als het gaat om eten.

Kijk, vroeger dacht ik: we moeten eten, dus je moet sowieso drie gezonde maaltijden. En alle tussendoortjes daartussen mogen eigenlijk niet, of moeten in ieder geval zo min mogelijk. Dus ik was helemaal niet bezig met: heb ik nu al echt trek? Wat doe ik nu liever? Wil ik echt iets eten nu? Ik had een soort strakke regels waar ik aan moest voldoen.

Maar het probleem was: ik deed dat meestal niet. Jawel, die drie maaltijden, dat deed ik dan dus keurig. Maar daarbuiten wilde ik eigenlijk geen tussendoortjes, maar nam ik ze steeds wel.

Doorbraak op een borrel met een vriendin2:42

Ja, waardoor het eten meer werd en meer werd en meer werd. En toen ik naar slanke mensen ging kijken, was een van mijn doorbraken dat ik op een borrel was met een vriendin. En die nam ook hartstikke veel hapjes. Net als ik. Zij zei ook, ik kan bitterballen niet weerstaan. En ik zag haar inderdaad bitterballen eten. Ik dacht, ha kip, ik heb je. Weet je, jij kan wel alles eten. Jij bent slank en ik kan niet alles eten. Want ik word steeds dikker.

Maar toen ging ik met haar mee naar huis, naar die borrel. Nou, dat gebeurt normaal niet zo vaak. En toen waren we bij haar thuis. En toen zei ik van, goh, wat zullen we eens gaan eten? Dat was 9 of 8, denk ik, 's avonds. En zei, kijk me echt aan. Eten? Heb jij trek dan? Nou, het was voor mij zo'n vraag die ik mezelf eigenlijk nooit stelde destijds. Omdat ik dacht, ja, maar je moet wel gezond eten. Maar ik had ook helemaal geen trek, want ik had hapjes gegeten op die borrel. Ja, zei ze, ja goed, als ik een borrel heb gehad en ik heb hapjes gegeten en ik heb geen trek, ja, dan eet ik gewoon niks.

En dat was voor mij echt een enorme eye-opener. Ik dacht, oh, zo kan het ook. Want dan ga je dus niet en-en-en doen, maar dan is het of-of.

En dat verhaal, dit verhaal, vertel ik veel vaker om ook als tip aan mensen mee te geven. En niet omdat ik nu zo graag bekend wilde staan daar als degene die zegt, joh, eet rustig bitterballen en hapjes en sla gewoon lekker je eten over. Dat is natuurlijk niet wat ik je aanraad, want dit gaat over incidenten en patronen.

Maar je wordt helemaal niets minder of slechter van een keer wel hapjes eten bij een borrel en dat doen in plaats van je avondeten. Dat doe ik nu ook, nou eigenlijk best regelmatig. Niet dat het een patroon is, want zo vaak heb ik ook weer niet borrels met allerlei hapjes. En ik vind ook lang niet alle borrels en zeker lang niet alle hapjes er geschikt voor. Heel vaak kies ik of wijn of hapjes. Maar ik doe het wel zo.

Dus ik had de afgelopen week nog een borrel en er waren allemaal heel lekkere hapjes. En dan dacht ik, nou prima, ik neem gewoon deze hapjes dan als avondeten. Dus als dat incidenteel zo is, dan scheelt dat natuurlijk heel veel. Want dan is dat een hele bewuste keuze waar ik heel blij mee ben.

Flexibiliteit en relaxedheid rond eten ontwikkelen4:51

En het maakt je een stuk flexibeler als je op deze manier over eten kan denken. Als je niet zo strikt per se gezond moet eten of per se dit of per se dat. Maar dat je daar een bepaalde flexibiliteit eigenlijk in ontwikkelt. Die past in jouw leven, die past in jouw manier van eten, die past in jouw manier van leven. Wat ik al zei, daar gaat het eigenlijk om. En ik geloof hier heilig in. Dus ik geloof dat deze flexibiliteit, het heeft natuurlijk een bepaalde relaxedheid in zich. En dat is die relaxedheid die heel veel mensen kwijt zijn als het gaat om eten. En zeker als ze afvallen, weet je, dan moet alles strikter. Dan is er zo'n plan gemaakt en een basis eetpatroon, daar mag je niet van afwijken.

Dus daar ging het eigenlijk deze week over, of tenminste vorige week hadden we het daar over. En toen was dit dus een van mijn tips, joh, weet je, wees ook gewoon relaxed hierin, pragmatisch, kijk hoe het loopt, wat uitkomt. En dat hoeft niet altijd zo, maar af en toe is dat echt geen enkel probleem.

Nou, toen kreeg ik de vraag van iemand

Vraag over pubers die maaltijd overslaan5:53

die zei, ja, ik ben het daar ook mee eens. En ik wil dat eigenlijk ook. En ik wil ook best wel graag een relaxte relatie. Maar, ja, vroeger, toen ik geen kinderen had of toen ik kleine kinderen had, vond ik dat veel makkelijker. Maar nu, als ik dat doe, dan zien mijn puberdochters dat ook dat ik dat doe. En ja, dan willen die zo ook weer maaltijd overslaan. Hoe ga je daar ermee om?

Nou, dat vind ik wel een interessante vraag, want er zitten een paar dingen in. Ten eerste, het feit dat iemand deze vraag stelt, betekent dus dat hij zelf nog niet die relaxtheid echt heeft ontwikkeld. Dat is één.

Het tweede is, en dat spreek ik even helemaal vanuit mijn eigen ervaring, ik heb natuurlijk ook pubere kinderen. Ja, ik vind het persoonlijk geen probleem dat mijn kinderen zien dat ik dit af en toe doe. Ook niet als ze het kopiëren, eerlijk gezegd. Sterker nog, dat heb ik liever dan dat ze tegen heug en meug gezond eten. Ik dwing ze ook nooit hun bord bijvoorbeeld leeg te eten. Ik heb liever dat ze leren luisteren echt naar hun lichaam. Dat ze echt bij zichzelf gaan stilstaan en afvragen, wil ik nu echt wat eten? Heeft mijn lichaam er behoefte aan? Heb ik er behoefte aan? Heb ik trek of niet? En dat ze op basis daarvan eetkeuzes maken.

Ja, dat is natuurlijk iets wat ik zelf vroeger nooit gekend heb, wat ik pas op mijn 33ste ontwikkeld heb. Dus ik hoop echt van harte dat de manier van eten die ik nu heb en hoe ik er nu mee omga, dat mijn kinderen veel eerder die volwassen eetrelatie krijgen dan dat ik die heb gekregen. Dus ik vind dat helemaal niet erg. Maar wat ik wel herken en wat wel een ding is, is dat pubers dit, voordat je

Puberdochter slaat vaak haar lunch over7:31

Het weet, iedere keer doen. Want ook als ze mij niet als voorbeeld hadden, deden ze dat. Dus ik weet, kijk mijn jongste puber, die gaat nu naar de middelbare school, nou 9 tot 10 keer lunchen niet of komt de lunch weer mee terug en is ze wel bij de kantine geweest of bij de Albert Heijn of bij de Jumbo of weet ik veel wat er zit en haalt ze dus wat anders en eerlijk gezegd, ik heb niet zo'n zicht op wat ze dan precies haalt maar ik durf mijn hand er niet voor in het vuur te steken dat dat geen custard cakejes van 1 euro zijn of andere soorten snoep.

Pubers doorlopen een fase van eetvrijheid8:04

Of calorierijke shit sterker nog, ik denk eigenlijk dat dat zo is en ja.

Maar hoe ga je daar dan mee om? Want in die hele relaxtheid, hoe kijk je daar dan na?

Nou, ik voor mezelf, maar dat is geen wet van meden en Perzen. Ik voor mezelf weet inmiddels, ik heb natuurlijk drie kinderen, twee zijn wat ouder. Dat dit ook een fase is. Dat alle pubers volgens mij, althans bijna al in ieder geval, door zo'n fase heen gaan. Dat ze meer eetvrijheid hebben. Überhaupt meer vrijheid. Ook wat geld te besteden. Ook wat vrijheid om dat geld te besteden. Geen ouders meer of juffrouws of overblijfjuffrouws die checken of je lunch wel opeet. En ja, ik geloof dat mensen daar, of pubers daarin ook hun eigen weg moeten vinden. Dus dat ze daar in het begin heus wel eens een beetje misbruik van maken. En misschien veel te ver in gaan. Maar dat het ook wel weer terugkomt als de basis in ieder geval is van gezond eten is belangrijk. Maar wel relaxed, wel normaal. En ik hoop dat ik die basis met mijn eigen eetgedrag, met het voorbeeld dat ik zelf geef, aan mijn kinderen heb meegekregen.

Oudste kinderen zijn deze fase weer voorbij9:09

Nou, bij de oudste twee is deze fase ook werkelijk weer overgegaan. De fase van alleen maar snoep. Alhoewel, ik zeg wel dat het helemaal over is gegaan. Maar toevallig kwam ik gisteren thuis, zat mijn zoon in met een enorme kapsalon. Want hij had zo'n trek om vier uur middags. Dacht ik, oké. Maar goed, hij is zo dun als een spijker. Hij sport veel en heeft ook veel calorieën nodig. En ik denk, ja, hij regelt het wel op zijn manier.

Kijk, als ze thuis zijn, ze krijgen wel een gezond ontbijt, een gezond avondeten. En daarbuiten ben ik eigenlijk vrij relaxed. Want ik geloof dat ze dat zelf ook niet willen. Ze willen het liefst ook niet heel zwaar worden. Wel normaal met eten omgaan. En ik vertrouw er dus wel op dat dat goed komt. Dat geldt dus voor mijn kinderen.

Het is niet zo dat ik er helemaal niks van zeg. En ik zeg het wel, als ik zie dat je helemaal geen lunch eet en alleen maar dingen kan, dan zeg ik er wel iets van. En dan zeg ik van, joh, ja, je moet het zelf eten. Maar uiteindelijk is dat natuurlijk niet gezond.

Algemene eetregels die voor iedereen thuis gelden10:11

Ja, is dat echt wat jij wil? Nou ja, goed, weet je, dat soort vragen stel ik. En wat we ook doen, is dat wij algemene regels thuis hebben. Dus dat ik denk, ja, maar dan hoeft het thuis niet ook nog snoep of teveel lekkers te zijn. Dus we hebben bijvoorbeeld veel minder in huis dan vroeger. Juist voor deze fases eigenlijk ook. Zeg van ja, dan heb je niet en, en, en. Maar als je dan zelf wat haalt door de week, hoeft het niet thuis ook nog. En we hebben algemene regels die niet specifiek voor iemand gelden, maar die voor ons allemaal gelden. Namelijk een uur voor het avondeten wordt er niet meer wat anders gegeten.

Voorleven is het allerbelangrijkste als ouder10:44

Een uur voor het slapengaan wordt er niet meer gegeten. Dat zijn dingen waar iedereen zich aan te houden heeft dan thuis. Dus ja, dat is in ieder geval hoe ik ernaar kijk. Dus als jij vraagt van ja, maar is dat dan geen slecht voorbeeld?

Kijk, ik geloof dat je als jij weet wat voor soort eetrelatie jij wilt, waar jij voor gaat. En als dat is, juist wat relaxter zijn, flexibel zijn. En laten we zeggen 80, 20, 80 procent gezond zijn. En dan is het allerbelangrijkste wat je als ouder kan doen, is dat voorleven. Daar geloof ik heilig in. Ik geloof dat opvoeden heel vaak voorleven is. En zeker als het gaat om etengedrag.

Dus als ze zien dat jij daar niet zo'n moeite mee hebt en het gewoon relaxed doet, en dat je gezond bent en dat je huid er goed uitziet en dat jij afvalt of steeds fitter wordt en steeds slanker wordt en het gaat op die manier eigenlijk heel relaxed, dan denk ik dat er nooit een bel aan te vallen is.

Dus ik zou zeggen, vertrouw erop dat ook pubers moeten leren luisteren naar hun lichaam, luisteren naar zichzelf, keuzes maken voor zichzelf. Hoe wil ik met eten omgaan? Hoe wil ik zijn? Wat past bij mij? Hoe wil ik omgaan met bewegen, met sporten? Net zoals dat voor jou zelf een uitdaging is.

Ja, dat is wat ik hierover te zeggen heb. Ik hoop dat je er wat mee kunt, dat je er wat aan hebt. Maar dit is in ieder geval hoe ik er zelf mee onderzoek.