346 – Zo stop je met uitstellen en ga je DOEN

Transcript

De hele aflevering om te lezen

Badjasdagen: uitstellen tijdens de studententijd

Hoe vaak heb jij al gezegd, vanaf maandag begin ik echt? En hoeveel maandagen zijn er inmiddels voorbij? Nou, ik ken dit. Ik was vroeger koning uitstellen, noem ik wel eens. Ik was fan van vermijden. De makkelijke weg kiezen deed ik graag. En dat ik nu een challenge ga geven over gewoon doen, over doorzetten, over moeilijke dingen doen, dat vind ik nog steeds een klein wonder. Maar ik vind het dus ook eigenlijk heel leuk. Maar goed, als je dus kijkt naar vroeger, dan was het in ieder geval bij mij, ging het er heel anders aan toe.

Zeker als ik terugdenk aan mijn studententijd, dat is heel lang geleden. Maar dan had ik echt van die badjasdagen, dat heb ik misschien wel eens vaker genoemd. Ja, ik noem dat badjasdagen, want het betekent dat ik de hele dag in mijn badjas rondliep. En eigenlijk niets nuttigs deed. Series kijken, daar hield ik van. Tosties eten. Maar leren voor mijn tentamen, kan morgen ook nog wel. Eerst even bijkomen. En na het bijkomen deed ik weer niks. Ja, rust. Ik nam rust. Relaxen. Nou, het voelde, of tenminste ik maakte mezelf wijs dat ik dat nodig had, dat dat lekker was. Maar als ik terugkijk en ik ben eerlijk, dan was ik gewoon aan het vluchten. Aan het vluchten voor moeilijke dingen. Voor moeite doen. Voor het gevoel dat het me allemaal te veel was. En dat vermijden van moeilijke dingen ging dan met chips gepaard over het algemeen. Ongezond eten. Brood met boter en zout at ik. Maar dat was studententijd, dan kon dat. En heel veel afleveringen, nou noem een serie en ik volgde het wel. En nog steeds heb ik dit soms. Maar het is niet meer te vergelijken met vroeger.

Maar misschien herken je het ook wel. Dat je van die dagen hebt dat er echt niets uit je vingers komt. Niets nuttigs in ieder geval. Dat je denkt, nou ja, maar het is nou helemaal zo vandaag. Morgen pak ik het weer op. En dan ga je uitstellen. En dat is niet omdat je lui bent. En het is ook niet omdat je geen doelen hebt. Maar het komt omdat je diep van binnen bang bent. Bang om te falen. Bang om teleur te stellen. Bang dat je het niet goed genoeg doet. En dus doe je maar liever helemaal niets.

Daar ga ik het over hebben in deze aflevering. Over uitstellen en vermijden van wat je eigenlijk zo graag wilt doen. Of wat je überhaupt gewoon te doen hebt. En hoe je dat voortaan wel gaat doen.

Ha, mijn naam is Mieke Kosters. Ik ben auteur van acht bestsellers. Heb ruim 350.000 boeken verkocht. En deze podcast heeft al meer dan 1,4 miljoen downloads. Ik help ambitieuze vrouwen die willen afvallen. Of grenzen stellen. Eindelijk voor zichzelf beginnen. Maar het niet doen.

Ken jij dat ook? Dat je meer wilt. Dat je toe bent aan verandering. Maar blijft plannen, uitstellen, twijfelen of terugvallen. Met mijn bewezen systeem leer ik vrouwen regie pakken. Niet door harder te pushen, maar door slimmer te kiezen. Blijvend. Ook als je geen zin hebt. Want het geheim is niet weten wat je moet doen. Het geheim is doen wat je al weet.

En precies hierover geef ik eind oktober een gratis 3-daagse check. De kans om te ontdekken waarom jij niet doet wat je wel wilt. En hoe je dat verandert. Blijvend. Meld je nu aan. Dat kan helemaal gratis via de link hieronder in shownotes. Of ga naar miekekosters.nl. Dan zie ik je volgende week weer. Tot dan.

Challenge gewoon doen. Wat je niet verandert, kies je.

Waarom uitstellen draait om angst

Waarom stel je eigenlijk uit? 9 van de 10 keer is dat niet omdat je niet weet wat je moet doen. Want dat weet je best. Een gesprek aangaan, gewoon inplannen en voeren dat gesprek. Wil je beter slapen? Ga eerder naar bed. Wil je minder hard werken? Geef een project terug aan je baas. Of zeg nee tegen een andere opdracht. Wil je afvallen? Minder eten, meer bewegen. Dus je weet best wat je moet doen, maar je doet het toch niet. Morgen. Morgen ga je het wel doen. Of maandag, of volgende week, of ooit. En dat uitstellen doe je dus omdat je bang bent over het algemeen. En die angst heeft meerdere gezichten. Maar in deze aflevering wil ik er twee benoemen.

Saboteur 1: faalangst als oorzaak van uitstel

De eerste is dat je last hebt van faalangst. Dus onbewust laat je je leiden door de gedachte, ja maar wat als het me niet lukt? En wellicht heb je dat niet door, maar dat is dan een kerngedachte die in je hoofd rondgaat, waardoor je überhaupt niet begint. Want als je niet begint kun je ook niet falen. Dus zolang je niet begint is er nog hoop dat jij dat doel wel gaat halen. Maar zodra je begint kan het dus ook mislukken. En dat vinden heel veel mensen eng. Zeker als je al veel geprobeerd hebt en het al vaker mislukt is. En dus stel je uit. Maar hoe langer je uitstelt, hoe groter eigenlijk die angst wordt. Dus je blijft in dat patroon. Je versterkt je eigen patroon met dat uitstellen. Totdat die drempel zo hoog is dat je denkt, ach laat ook maar. En dan geef je op zonder te beginnen.

Kijk dat zijn mensen, als het gaat om afvallen zijn dat mensen die zeggen van, ja ik begin er gewoon niet meer aan. Voor mij werkt dat toch allemaal niet. Te ingewikkeld, te groot, ik heb alles geprobeerd. Dat zijn de dingen en dan doe je het eigenlijk niet meer. Zonder dat je begint heb je al opgegeven. En dat is natuurlijk wel heel zonde.

Saboteur 2: perfectionisme als oorzaak van uitstel

Een tweede gezicht eigenlijk van die angst waardoor je uitstelt is perfectionisme. Dat zijn meer perfectionistische gedachtes. Dat zijn dingen als gedachtes als, ja ik moet het wel goed doen. Als ik het doe, dan moet ik het wel goed doen. Want anders heeft het geen zin. Dus je wacht op het perfecte moment. Op het moment dat je genoeg tijd hebt. Eerst maar is die klus af op mijn werk. Of op het moment dat je genoeg energie hebt. Ja nu ben ik een beetje oververmoeid. Op het moment dat je genoeg kennis hebt. Dus nog een training volgen. Nog meer lezen. Nog meer luisteren. Maar dat perfecte moment komt natuurlijk niet. Want perfect bestaat niet.

Ik zie het ook met mensen die bezig zijn met bijvoorbeeld een basis eetpatroon maken. Ze houden zich nog helemaal niet aan het basis eetpatroon wat misschien al een beetje in het hoofd zit. Want het is nog niet helemaal af. Het is nog niet perfect. Dus eerst moet het perfect, dan pas kun je het doen. En daarmee stel je beginnen natuurlijk uit.

Het kan zijn dat je het zo lang uitstelt. Dat je op een gegeven moment denkt, nou oké dan moet ik maar wat doen. En dan doe je het alsnog. En dan is het snel en gestrest en niet goed. En dan denk je, ja zie ik kan het toch niet. Maar dat is natuurlijk niet waar. Je kunt het wel. Je durft het alleen niet eerder te doen.

Nou, uitstel voelt alleen niet als angst. Dus ik zeg nu, ik gaf je twee voorbeelden. En er kunnen nog veel meer dingen achter zitten. Maar eigenlijk is het een gemeenschappelijke delen. Is dus angst. Alleen uitstellen voelt niet als dat dat komt door angst. Het voelt als, ik heb gewoon even geen zin nu. Het is beter dat ik niet nu begin.

En heel vaak zorg je er zelf wel voor. Met de dingen die je tegen jezelf zegt. Dat het eigenlijk heel logisch is dat je eerst even iets anders gaat doen. Dat is gewoon een soort keuze. Dus je kijkt een serie, je scrolt op je telefoon, je eet iets lekkers. Ja, want dat heb je even nodig. Dat geeft rust. Alleen het is natuurlijk geen rust. Het blijft vluchten.

Voorbeeld: het schrijven van haar laatste boek

Kijk, ik weet nog in de tijd dat ik mijn boek schreef. Mijn laatste boek. Dat heb ik best heel lang uitgesteld. En ik was begonnen. En op een gegeven moment dacht ik, shit, ik weet het niet meer precies. Ik was aan het worstelen met de structuur. En toen heb ik wekenlang, ben ik niet meer begonnen aan een hoofdstuk. En elke keer dacht ik, nou, ik kan morgen ook wel. Dan heb ik meer inspiratie. Maar ik was dus eigenlijk gewoon aan het vermijden. Het vermijden van het schrijven.

En tot ik dus besefte van, hé, ik ben helemaal niet moe. Maar ik ben bang. Ik ben bang dat het niet goed genoeg is als ik nu doorga. En het stomme is, als je dan eenmaal wel begint, dan hoeft het helemaal niet perfect. Maar juist doordat je begint, gaat er weer wat stromen. Gaat er weer inspiratie stromen. Krijg je nieuwe inzichten. Krijg je nieuwe invallen, insteken. En komt het vanzelf weer goed.

Maar dat betekent wel dat je ervoor moet gaan zitten en moet beginnen. En als je dat niet doet, dus als je maar blijft uitstellen, blijft vermijden, dan komt natuurlijk die onrust altijd weer terug. Dan krijg je zo'n knagend gevoel, weet je, dat je iets laat liggen. En dan voel je je schuldig en dan voel je je stom en zwak. En dan denk je, waarom kan ik het niet gewoon doen? En het is natuurlijk niet omdat je lui bent. Dat heeft er niets mee te maken, maar het gaat om dat je bang bent. En daar moet je dus doorheen als je wilt stoppen met uitstellen. Als je nu wilt beginnen.

Uitstellen kost meer energie dan doen

Want uitstellen kost meer energie dan het daadwerkelijk doen. Dat is echt waar. En dat lijkt misschien niet zo, maar uitstellen is bijna als met de handrem op rijden. Je komt wel vooruit, maar het kost echt veel kracht. En dat komt omdat je eigenlijk continu bezig bent met: ik zou eigenlijk nog moeten. Alles wat je uitstelt, dat zit vaak de hele dag in je hoofd. En dat is vermoeiend. En op een gegeven moment denk je dan: ik heb echt geen energie meer om het nog te doen. Maar dat klopt natuurlijk niet. Je hebt de energie alleen verspeeld aan dat piekeren, aan plannen, aan twijfelen, aan heen en weer gaan. Zo'n zonde is dat. Want alleen actie levert resultaat op. Alleen actie zet de boel weer in beweging. Laat het weer stromen. Het goede nieuws is dus dat als je wel doet, als je in actie komt, dan is dat vaak veel makkelijker dan dat uitstellen is. Zodra je in beweging komt, verdwijnt die onrust ook.

De doorbraak: angst erkennen en toch beginnen

Voor mij was dus een van de doorbraken dat ik dacht van, het gaat niet om dat ik lui ben. Ik ben bang. Ik ben bang om te falen, om teleur te stellen, bang dat het niet goed genoeg is. En toen ik dat eenmaal echt door had en besefte en ook erkende voor mezelf, had ik wel weer een keus. Dus ik hoefde niet te wachten tot de inspiratie weer helemaal vloeide of tot het perfecte moment, of totdat ik het hele overzicht van alles had. Ik kon ook gewoon beginnen. Niet perfect, maar wel beginnen.